Review boek twaalf | De man die tweehonderd keer ontsnapte.

Het twaalfde boek dat ik dit jaar las was De man die tweehonderd keer ontsnapte van Horace Greasley & Ken Scott. Het is een waargebeurd verhaal over Horace Greasley, die in de Tweede Wereldoorlog in een kamp terechtkwam en de liefde van zijn leven ontmoette. Vandaag vertel ik je wat ik van het boek vind!

Waar gaat het boek over?
Horace is pas twintig als Hitler in 1939 Tsjechoslowakije en Polen bezet. Hij neemt dienst in het Engelse leger en wordt in mei 1940 gevangengenomen. Na een dodenmars van tien weken door Frankrijk en België volgt een gruwelijke treinreis naar een Duits werkkamp in Polen. Uitgeput en ondervoed ontmoet Horace de zeventienjarige tolk Rosa uit Silezië en hij wordt meteen verliefd. Hij wil dolgraag ontsnappen maar het kamp ligt zo geïsoleerd dat dat geen enkele zin heeft. Om toch bij zijn geliefde Rosa te kunnen zijn, breekt hij uit – soms twee, drie keer per week – waarna hij noodgedwongen weer terugkeert naar zijn barak. Keer op keer tart Horace het noodlot uit naam van de liefde. 

Dit boek is gebaseerd op een nog niet eerder verteld, waargebeurd verhaal; op basis van ooggetuigenverslagen en meer dan honderd uur interviews. Het is een getuigenis over oorlogsgeweld, heldenmoed, en hoe liefde kan bloeien in de meest onmogelijke situaties.
Horace Greasley bracht vijf jaar van zijn leven door in krijgsgevangenschap. Op 89-jarige leeftijd besloot hij zijn oorlogservaringen te publiceren. De Engelse auteur Ken Scott hielp hem daarbij. In 2010 overleed Horace Greasley, 91 jaar oud.

Wat vond ik van het boek? 
Omdat het een waargebeurd oorlogsverhaal is, leest het al heel anders dan wanneer je weet dat het fictie is. Ik werd vanaf het begin gelijk meegenomen in het ongelooflijke verhaal van Horace. Hij kan goed vertellen en het verhaal is mooi opgeschreven. Het is niet geromantiseerd, je hoeft echt geen klef liefdesverhaal te verwachten. Het is rauw, wreed en grof, zoals de oorlog was. Het verhaal treedt soms in details die je misschien liever niet had willen weten over de Tweede Wereldoorlog, maar dit maakt het wel echt en het laat je ook beseffen hoe vreselijk het is geweest. Het boek is er zeker beter door geworden. Gedurende het verhaal ben ik echt gaan houden van de hoofdpersonen (ik wilde schrijven ‘personages’, maar dat klinkt alsof het fictie is en dat is het niet), je leeft met ze mee en gaat de nazi’s en hun wreedheden net zo haten als de soldaten.

Het liefdesverhaal van Rosa en Horace is ongelooflijk. Ik kon soms bijna niet geloven wat ik las, niet alleen over de omstandigheden gedurende hun dodenmars, hun uitputtende werk en de wreedheden in het kamp, maar vooral het liefdesverhaal waar dit verhaal voor een groot deel om draait, is bijna niet te bevatten. Telkens weer zet Horace zijn leven op het spel omdat hij zo graag bij Rosa wil zijn. Hij riskeert daarmee ook het leven van Rosa en ook van andere kampleden.

Ondanks dat je weet dat Horace de oorlog overleeft – hij heeft immers zelf zijn verhaal vertelt aan Ken Scott – is het tot het einde toe spannend. Soms spant het erom of Horace en zijn vrienden het wel gaan halen en ze beleven de meest ongelooflijke en onwaarschijnlijke dingen. Eromheen worden de geschiedenis van de mensen uit Silezië en het verloop en ook de afloop en nasleep (bijvoorbeeld hoe de Russen omgingen met de bewoners van Praag, ze waren geen haar beter dan de Duitsers!) van de Tweede Wereldoorlog goed en helder uiteengezet. Het is fijn dat beide kanten van het verhaal, zowel dat van de Duitsers en de bevolking als dat van de Joden en kampbewoners, wordt verteld. Hoe het precies afloopt met Horace en Rosa ga ik natuurlijk niet vertellen, het is mooier om zelf het verhaal te lezen. Nu ik over een aantal weken Auschwitz hoop te bezoeken (hier heeft Horace overigens niet gezeten) ben ik me nog wat meer aan het verdiepen in de verhalen van de mensen. De Tweede Wereldoorlog heeft de grote lijnen die verschrikkelijk zijn en blijven, maar als je je verdiept in de verhalen van eenvoudige mensen zoals Horace, die vaak al op zeer jonge leeftijd ongewild bij de oorlog betrokken raakten, dan komt het nog dichterbij en besef je dat het heel mooi is dat wij in vrede leven én dat we er absoluut voor moeten zorgen dat zulke wreedheden niet meer voor zullen komen – wat helaas in sommige landen wel degelijk nog plaatsvindt… Iets om bij stil te staan.

Ik vind dit boek een absolute aanrader voor wie houdt van rauwe, echte liefdesverhalen in onmogelijke omstandigheden. Je moet wel tegen wat lompheid en grove taal kunnen, maar dat past het verhaal en de situatie.

 

Persoonlijke update | Heel goed nieuws!

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik een persoonlijke update heb geschreven. Omdat ik afgelopen week heel goed nieuws heb gekregen, leek het me fijn om weer zo’n update te schrijven en het nieuws met jullie te delen.

Zoals jullie denk ik wel weten, heb ik van december tot de meivakantie gewerkt als docent Nederlands op het vmbo voor Vormgeven & Media in Rotterdam. Dit was echt heel erg leuk! Helaas was het een ziektevervanging en dus stond ik eind april weer op straat. Mijn collega was weer terug en er was geen plaats meer voor mij om te blijven.

Na een paar weken vakantie ben ik weer fanatiek gaan solliciteren. Vrijwel alle functies die nu online komen – en dat zijn er heel veel, vanaf de meivakantie tot eind juni komen de meeste vacatures voor het nieuwe schooljaar online – zijn voor het nieuwe schooljaar, dus besloot ik me daarop te focussen. Tot die tijd kan ik wel post bezorgen twee keer per week, dus het is niet dat er helemaal geen geld binnenkomt en ik niets te doen heb (hoewel de dagen soms wel lang duren). Ik ben bij vier verschillende onderwijsbureaus langs geweest en heb een aantal andere waar ik nog ingeschreven stond weer ‘aangewakkerd’ zodat zij ook weer op zoek zouden gaan voor mij. Je zou denken dat als zoveel mensen – nog even los van iedereen in mijn omgeving die mee ging zoeken! – voor je zoeken dat het dan wel moet lukken. Helaas volgde de ene na de andere afwijzing van alle kanten. De meeste vacatures waar ik op solliciteerde zijn trouwens voor docent Nederlands; omdat ik nu wat ervaring heb leek dat me makkelijker – er is veel meer werk in dan geschiedenis. Natuurlijk greep ik ook iedere vacature voor geschiedenis aan.

De afgelopen twee weken keerde echter ineens het tij. Ik kreeg in twee dagen twee uitnodigingen om op gesprek te komen. Beide gesprekken waren voor docent Nederlands. Het eerste gesprek was in Delft, op een school voor vmbo basis t/m gemengde leerweg. Ik maakte er een wat langere dag in Delft van en had ’s middags mijn gesprek. Een studiegenootje van vorig jaar werkt ook op deze school en zij is er heel enthousiast over. Ik voelde me eigenlijk gelijk wel thuis in de school en ook het gesprek was erg leuk en positief. Ik had er een goed gevoel over, maar zou nog een week ongeveer moeten wachten op de uitslag. Ik was namelijk – logisch – niet de enige kandidaat. Inmiddels zijn we anderhalve week verder en heb ik, na een email waarin stond dat ik begin deze week iets zou horen, nog steeds niets gehoord. Vervelend vind ik dat altijd.

Het tweede gesprek was de week erna op woensdagmiddag in Dordrecht. Dit was op een christelijke school voor havo/vwo, ook voor Nederlands trouwens. Wel een héél andere school dan die in Delft dus! Ook hier had ik gelijk een goed gevoel bij. Het gesprek verliep goed, ik kon me goed presenteren – ik merk dat ik daar wel steeds beter in word, omdat je vaak dezelfde vragen krijgt (hoe los je problemen op in de klas? Wat zijn je sterke punten als docent? Wat vind je belangrijk en leuk in het onderwijs?) en je dus goed kunt voorbereiden, zodat je presentatie steeds beter wordt. Ik vind het wel lastig nog steeds om niet té zelfverzekerd te zijn (‘ik doe dit wel even’) maar ook niet te onzeker, zodat ze denken ‘oké laat maar, die kan het niet aan.’ Het gesprek in Dordrecht ging dus ook goed en ik had ook gelijk een goed gevoel bij de school. Het was een heel oud mooi gebouw met mooie vloeren en mooie details, daar houd ik erg van. Mijn eigen middelbare school is ook zo en daar deed het me aan denken. Dat vond ik wel fijn. In Dordrecht was ik de laatste sollicitant dus ik zou de volgende middag gelijk iets horen. Die donderdag heb ik natuurlijk de hele middag zitten wachten op een telefoontje en op het moment dat ik dacht ‘ik ga zo echt zelf bellen!’ werd ik gebeld (het was inmiddels 16.30 uur geweest). Helaas was ik afgewezen. Het lag niet aan mij of mijn presentatie, die was heel goed en dat sprak hen ook erg aan, alleen heb ik (nog) geen bevoegdheid voor Nederlands en niet zoveel ervaring dus hebben ze om die reden voor iemand anders gekozen die dat wel heeft. Begrijpelijk, maar wel heel jammer. Ik baalde er ook goed van en had eigenlijk, ook omdat ik uit Delft nog steeds niets gehoord had, het gevoel dat het nooit meer wat zou worden. Dat is natuurlijk onrealistisch, ik weet het, maar dat voelt op zo’n moment niet zo.

Al voordat ik naar Dordrecht ging voor dit gesprek had een studiegenootje van vorig jaar (we hebben nog een app-groep en helpen elkaar daarin ook aan vacatures en tips, en het is ook gewoon heel gezellig nog, echt fijn) gezegd dat ze bij hem op school op zoek waren naar een docent Nederlands voor anderstaligen (die Nederlands dus als tweede taal hebben), hij werkt namelijk op de internationale school in Rotterdam. Ik was wel geïnteresseerd maar wilde even het gesprek in Dordrecht afwachten. Toen ik daar afgewezen was heb ik gelijk gemaild naar de leidinggevende van die studiegenoot en binnen een half uur had ik een reactie met daarin ‘je kunt maandag langskomen voor een gesprek.’ Oké, dát ging snel!

Zo gezegd, zo gedaan. Maandagmiddag om 15 uur had ik mijn derde sollicitatiegesprek in drie weken. Degene met wie ik het gesprek had is zelf niet Nederlands, zoals bijna iedereen die daar werkt, dus het interview was ook in het Engels. Gelukkig verstond ze wel Nederlands en was het niet erg dat ik af en toe even niet uit mijn woorden kwam. Ik vond het wel heel spannend, omdat ik nog nooit zoiets gedaan had in het Engels én omdat ik ook nog nooit Nederlands als tweede taal heb gegeven. Ik kreeg gelijk een rondleiding door de – overzichtelijke en kleine – school (er zitten ongeveer 300 leerlingen en er werken iets van 50 mensen totaal) en een gesprekje met een docent Nederlands, die me van alles vertelde over het vak. Ik begon het steeds leuker te vinden, maar zag (en zie) het nog wel als een grote uitdaging. Er zijn beginnersgroepen, dus leerlingen die nog vrijwel geen Nederlands spreken, een groep die in het midden zit en een advanced groep met leerlingen die al heel goed de taal beheersen. De leerlingen zijn tussen de 11 en 18 jaar oud, want de school volgt een internationaal curriculum waarbij alles dus wat anders is ingedeeld. Hier weet ik zelf verder ook nog niet zoveel van af, dus daar kan ik later misschien wat meer over vertellen.

Terug bij de leidinggevende na de rondleiding en het leuke gesprek met de docent Nederlands, zei ze ‘en, lijkt het je wat?’ Eeeeh ja, ik ben wel enthousiast? Heb je geen andere kandidaten dan? Moet ik niet weggestuurd worden met ‘je hoort het volgende week wel’ of iets in die richting? Nee. Ze zei ‘je mag er ook nog wel even over nadenken, maar ik heb hier een formulier dat je voor je aanstelling kunt invullen en dan ben je binnen.’ JA HALLO, dan ga ik natuurlijk niet meer nadenken! Ik zou wel gek zijn als ik het niet zou doen! Rond 16 uur stond ik weer buiten mét een nieuwe baan! Vanaf half augustus ben ik docent Nederlands als tweede taal (zoals het officieel heet) op de Rotterdam International Secondary School (RISS). En dat fulltime! Het zijn 21 lesuren van 45 minuten, maar ik krijg 10% extra werktijd omdat ik startend docent ben. Heel fijn. Volgende week heb ik nog een arbeidsvoorwaardengesprek op een andere locatie in Rotterdam – bij de overkoepelende organisatie waar de school deel van uit maakt – maar ik ben al binnen, want ik heb al een formulier ingevuld.

Wow. Ik kan het nu, een paar dagen later, wel beseffen, maar toen ik buiten stond echt nog niet. Ik heb gelijk iedereen gebeld en natuurlijk was iedereen hartstikke blij. Toen ik thuis was heb ik even een héél groot vreugdedansje gemaakt en mijn studiegenootje gelijk een pizza beloofd want hij heeft me aan deze baan geholpen. Echt, woooo. Ik dacht vorige week nog ‘dit wordt niets meer’ en nu heb ik ineens een fulltime baan! De komende tijd gebruik ik dus als een soort vakantie waarin ik me vast wat kan inlezen en kan oriënteren op de baan. Daarnaast geniet ik nog even lekker van mijn vrije tijd en van het post bezorgen waar ik uiteraard mee ga stoppen, en in juli gaan we nog op vakantie naar Polen, dus dat is ook leuk om naar uit te kijken en plannen voor te maken.

Ik wil je bedanken als je dit helemaal gelezen hebt, haha, en ik wil iedereen bedanken voor alle meeleven de afgelopen tijd en het mee zoeken en het geven van tips en alle lieve en opbeurende woorden. Daar ben ik echt heel dankbaar voor. Ik ben benieuwd naar mijn nieuwe uitdaging en ik ga jullie er als het zover is natuurlijk nog van alles over vertellen!

Muziek van de afgelopen tijd.

De meesten van jullie zullen het wel weten – en anders bij deze: ik houd van muziek. Als ik thuis ben of in de auto zit (of wat langer met het openbaar vervoer reis) dan heb ik eigenlijk altijd muziek aanstaan. Ik maak dan meestal gebruik van Spotify (nu nog de gratis versie, maar als ik weer werk heb wil ik de betaalde versie eindelijk nemen). Meestal luister ik naar één van mijn favoriete afspeellijsten die ik zelf heb samengesteld sinds ik Spotify op mijn laptop heb staan. De laatste tijd zijn daar weer wat fijne nummers bij gekomen en het leek me leuk om er een aantal vandaag met jullie te delen!

Er zijn veel liedjes van Ed Sheeran de laatste tijd op de radio. Waar vrijwel iedereen lyrisch is over Shape of you, vind ik daar eigenlijk weinig aan. Galway Girl vind ik daarentegen steeds leuker worden. Hoe vaker ik dit liedje hoor, hoe leuker ik ‘m vind. De melodie is vrolijk en aanstekelijk, het ritme vind ik prettig en de video is trouwens ook tof gemaakt. Fijn liedje! Zelfs Johan vindt dit een leuk nummer, terwijl hij best een hekel heeft aan de muziek van Ed.

Ik ben nooit fan geweest van Bruno Mars, maar zo af en toe maakt hij toch wel nummers die ik leuk vind. Zo luister ik nog steeds regelmatig naar Uptown Funk, wat een lekker liedje is dat! 24K Magic is zo’n liedje dat ik eerst een aantal keren moest luisteren voordat ik ‘m echt begon te waarderen. Nu staat deze regelmatig aan.

Mr. Blue Sky van Electric Light Orchestra is al een heel oud liedje (het komt uit 1977), maar ik heb het een tijdje geleden helemaal herontdekt. Hier word ik gelijk vrolijk van als ik het aanzet en ik moet het altijd héél hard meezingen. Heel fijn liedje voor als je al vrolijk bent of het graag wilt worden.

Clean Bandit maakt eigenlijk vrijwel alleen maar muziek die ik heel tof vind. Vaak moet ik de liedjes een aantal keren luisteren en dan ga ik ze steeds leuker vinden (zoals Tears) (maar bij Rather Be had ik dit niet, die vond ik meteen geweldig en nog steeds). Dit had ik ook met Symphony. Ik denk dat het komt doordat ik niet zo van de muziek van Zara Larsson houdt. Dit blijkt aan haar stijl van liedjes te liggen, want ik vind haar stem wél mooi in dit liedje. Inmiddels heb ik ‘m een aantal keren gehoord en ga ik ‘m steeds vaker luisteren omdat het steeds leuker word. Ik hou heel erg van de combinatie moderne popmuziek met klassieke muziek (en dan vooral viool en cello). Clean Bandit maakt hier vaak gebruik van en daarom vind ik hen heel leuk denk ik.

Tot slot een liedje dat ik afgelopen zondag pas voor het eerst op de radio hoorde. Het staat blijkbaar al een poosje in de hitlijsten, maar ik had het tot nog toe niet gehoord. Ik herkende het gelijk als The sound of silence (origineel van Simon & Garfunkel – waar ik graag naar luister af en toe) maar dan in een héél andere versie met een héél andere stem. Ik heb gelijk opgezocht van wie deze versie was en het bleek van Disturbed te zijn – die normaal gesproken allerlei muziek produceren waar ik totaal niet van houd. Dit vind ik echter geweldig, heel bijzonder en rauw. Het heeft al een tijdje op repeat gestaan en ik denk dat ik dit nummer in deze uitvoering nog vaak ga luisteren!

Dat waren weer een aantal van de nummers die ik de afgelopen tijd heb geluisterd. Daarnaast staat er ook regelmatig een plaatje te draaien (vaak met oude muziek) en luister ik naar de muziek waar ik altijd naar luister (Frank Boeijen, Justin Timberlake, Eefje de Visser, Queen en nog veel meer). 

Welk liedje staat de laatste tijd bij jou op repeat en waarom?

 

Wandeling | Strand van Hoek van Holland.

Afgelopen weekend was druk, maar heel erg leuk! Vrijdagmiddag ben ik met de trein naar mijn ouders gegaan. Zaterdag had ik het vrijgezellenfeestje van mijn bijna-schoonzusje en vriendin; we gingen boerensurvivallen en daarna barbecueën bij een andere vriendin thuis in Steenwijk. Het was heel leuk! ’s Avonds ben ik nog weer met de trein teruggegaan naar huis, want zondag was de afsluiting van ons Bijbelstudieseizoen. We gingen barbecueën bij vrienden in de achtertuin. Hier zijn we bijna de hele middag geweest en het was heel gezellig. ’s Avonds verveelden we ons een beetje en toen besloten we naar het strand van Hoek van Holland te rijden. We zagen de zon langzaam ondergaan – op de terugweg naar huis helemaal – en hebben gewandeld over het strand. Ik heb vooral veel foto’s gemaakt en die wil ik vandaag graag aan jullie laten zien!

De (wolken)lucht was heel erg mooi. Er waren wel veel wolken, maar de zon scheen eronderdoor en dat zorgde voor een hele mooie lichtval. Het strand leek alles te reflecteren en dat was heel mooi. Ik weet niet of de foto’s de sfeer helemaal overbrengen, ik vond het in het echt nog mooier.

Er waren heel veel meeuwen. Ik ben niet zo goed in bewegende objecten fotograferen, dus dit was de beste foto, haha! Zoals ik al zei: de lucht was heel mooi. Op een gegeven moment kwam de zon onder de wolken door.

We zijn eerst over het strand gelopen en daarna de pier op. Het waaide erg hard en dat gaf een mooie golfslag.

We moesten natuurlijk allebei even poseren op de pier – en dan heel hard doen alsof we niet poseerden.

Grappig hoe anders het eruitziet als je de pier richting het strand fotografeert (links) of de pier in de richting van de zee (rechts). De zon kwam op de tweede foto nét onder de wolken vandaan, vandaar dat het verschil in licht ook zo groot is.

Het waaide zoals gezegd heel hard, dus de golven waren heel erg mooi. De zon scheen ook zo mooi op het water.

   

Had ik al gezegd dat de zon mooi op het water scheen? Het licht reflecteerde ook heel mooi op het strand. Wat ik heel leuk vind aan het wonen aan deze kant van het land, is dat de Noordzee op een afstand van zo’n drie kwartier rijden ligt. Je kan er zo even heen. Dat kon ik nooit toen ik nog thuis woonde. Ik heb inmiddels al heel vaak de zee gezien, maar het heeft toch altijd iets magisch.

Toen we terugliepen over het strand naar de parkeerplaats, zagen we ineens een regenboog! De zon scheen wel, maar het regende niet, dus waar ‘ie vandaan kwam is me een raadsel. Het was wel heel mooi. De regenboog liet zich niet makkelijk vastleggen op foto, dus je moet heel goed kijken, haha. In het echt was het beter te zien.

We zijn naar huis gereden omdat we geen zin meer hadden om nog zo’n halfuur te wachten tot de zon helemaal onder zou gaan. Onderweg zagen we echter ineens dat de lucht wel in brand leek te staan, dus toen ik een benzinestation was ben ik gelijk gestopt om nog wat foto’s te maken. Zo mooi ❤

Op Instagram heb ik trouwens ook nog wat foto’s én een filmpje gepost, dus die kun je ook nog bekijken als je dat leuk vindt. Klik dan even op de link. Het was een goede beslissing om nog even te gaan wandelen op het strand, want het was waanzinnig mooi! En we zijn letterlijk lekker uitgewaaid 🙂

Inspiratie voor een zomerse picknick in het park.

Het is alweer een hele tijd geleden, maar in december gaven Johan en ik elkaar voor de derde keer op rij 24 dagen lang cadeautjes: een adventskalender! Er zitten ook altijd wel een paar waardebonnen in, bijvoorbeeld voor een dagje uit of een speciaalbiertje. Afgelopen december bedacht ik me dat het wel tof zou zijn om samen te gaan picknicken in het park. Dan moet het natuurlijk wel lekker weer zijn, dus hebben we het toen uitgesteld tot de lente of zomer. Vandaag wil ik je laten zien hoe een zomerse picknick in het park er voor mij uitziet en welke producten en leuke dingen ik erbij zou willen hebben (als ik een geldboompje had)! Kijk je mee?

   

Allereerst: de aankleding! Ik vind het leuk als een picknick er gezellig uitziet en daarnaast is het natuurlijk ook niet zo lekker als je eten en drinken zomaar op de grond ligt. Een leuk kleed of leuke deken kan dus niet ontbreken! Ik vond dit supervrolijke en dikke kleed van Esprit. De ondergrond is er al! In de categorie ‘Wonen’ vind je sowieso superleuke accessoires voor in huis. Ik heb al best veel mokken en bekers thuis, maar ik vond deze wel heel erg leuk met de streepjes. Lekker vrolijk! Die zou ik dan ook meenemen om sap, koffie of thee in te doen. De koffie/thee kan natuurlijk gewoon mee in de thermoskan en voor het sap wil ik dan de superleuke limonadekan van Hema. Daarvan zijn verschillende soorten, maar ik vind deze het allerleukst voor de picknick denk ik. Natuurlijk kan ik deze na onze picknick ook weer lekker gebruiken voor bijvoorbeeld verjaardagen, het ziet er heel gezellig uit!

Bij een vrolijke picknick hoort natuurlijk ook een echte picknickmand! Daarin kunnen onze broodjes, croissantjes, het beleg (ik hou van kaas en worst en heel erg van hagelslag – zal een lekker zootje worden op zo’n kleed haha!) en natuurlijk iets van taart, want taart is lekker en het past ook wel bij een picknick. Ik vond online natuurlijk heel veel verschillende soorten picknickmanden, maar de meeste hebben ook gelijk bestek en borden en alles erin en ik wilde graag een lege. Dan kan ik de fijne mokken van Esprit  meenemen en mijn eigen papieren bordjes en plastic bestek (dat heb ik nog van onze bruiloft bewaard). Deze lege picknickmand  vond ik na even zoeken op Google Shopping en die vond ik wel erg leuk! Ik heb gelijk ook vrolijke servetjes en papieren bordjes van Ikea – uit de nieuwe collectie – erbij gezet, want zoals ik al zei horen die er uiteraard ook bij.

Tot slot kan een vrolijke zomeroutfit niet ontbreken. Ik vond een heel leuk jurkje, altijd fijn. Niet te netjes, want het blijft een picknick, maar gewoon een leuk zomerjurkje. Dit jurkje ziet er misschien niet zo bijzonder uit, maar als je even op de website kijkt zie je hoe leuk het staat én hoe mooi de achterkant is. Daar zit namelijk een grote strik op, erg leuk detail vind ik dat. Aan een complete outfit voor Johan heb ik me maar niet gewaagd, want hij vindt toch vaak wel andere dingen leuk dan ik, maar ik vond dit shirt toch wel erg tof. Ik denk dat hij deze ook wel leuk vindt :). Korte spijkerbroek erbij en klaar!

Nu dus alleen nog sparen voor al deze leuke dingen – en anders maar een simpelere, maar alsnog gezellige, zomerpicknick organiseren. Als het maar met goed gezelschap, lekker eten en drinken en goed weer is, dan is het eigenlijk al goed. Maar dromen mag! Wat zou jij meenemen naar je ideale zomerse picknick? 🙂

 

Review boek elf | In het duister.

Een week geleden plaatste ik een review over het boek De Vliegeraar. Nu is het alweer tijd voor de review van het volgende boek: In het Duister van Mark Billingham. Dit is een literaire thriller.

Waar gaat het boek over? 
‘Een regenachtige avond in een achterbuurt in Zuid-Londen. Vijf tieners wachten in een auto op hun prooi. De eerste de beste passerende automobilist zal het slachtoffer worden van een dodelijke initiatierite. Het is het begin van een bloedstollend verhaal waarin niets is wat het lijkt. In het duister volgt drie mensen die op een een of andere manier bij de schietpartij zijn betrokken: de jongen die de trekker overhaalde, een oudere gangster die op wraak zint en de hoogzwangere vrouw die op zoek is naar de waarheid. Het speelt zich af in een gewelddadige stad, waar jeugdbendes slaags raken met professionele criminelen en waar loyaliteit in mensenlevens wordt betaald. Geheimen worden ontsluierd in hetzelfde tempo als waarin er nieuwe slachtoffers vallen. De adembenemende ontknoping van In het duister blijft tot het einde onvoorspelbaar.’

Wat vond ik van het boek? 
Er wordt zoals op de achterkant beschreven steeds verteld vanuit het perspectief van drie verschillende personen: de jongen die schoot (Theo), een hoogzwangere vrouw (Helen) en een oudere gangster (Frank). Daarnaast zijn er nog tal van andere personen die een rol spelen in het verhaal. Je moet goed je aandacht erbij houden, zeker in het begin, om duidelijk te krijgen wie wie precies is en wat voor rol iedereen speelt. Er wordt in de jeugdbendes veel straattaal gesproken en dat is dus ook weergegeven in het boek. Aan de ene kan heel goed, want zo werkt het nu eenmaal, maar aan de andere kant maakt het de leesbaarheid wel moeilijker in het begin. Als je er eenmaal aan gewend bent is het prima. Er wordt snel geschakeld tussen de verschillende hoofdpersonen. In het begin is dit lastig, want als je net denkt te begrijpen hoe iemand een beetje denkt en in elkaar zit, wordt er weer geschakeld. Later wordt dit wel fijner, want je went eraan en het houdt het verhaal ook spannend.

Het verhaal vond ik wel goed bedacht, de plot was supergoed en, zoals beschreven op de achterkant, onvoorspelbaar. Hierin ben ik niet teleurgesteld. Het verhaal zelf zit ook goed in elkaar en het is goed uitgewerkt. Sommige personen blijven echter nogal oppervlakkig en soms zijn ze ronduit irritant. Dan snap ik hun keuzes en gedachtegangen niet (goed) en dat vond ik wel irritant. Hierdoor kon ik me niet zo goed inleven. Sowieso niet in het verhaal, maar doordat de hoofdpersonen ook nog ver van mij afstonden qua gedachtes, plannen en keuzes werd dat nog meer. Ik vond het vervelend dat er wat losse eindjes zijn aan het einde van het boek. Er zijn gewoon wat dingen niet opgelost, vragen waar ik geen antwoord op gekregen heb. Hoe loopt het af met sommige personen in het verhaal? Hoe gaat de baby heten en hoe loopt de bevalling überhaupt af? Wie heeft Paul vermoord? Het blijft soms een beetje vaag en dat vond ik wel jammer.

Als ik dit boek een cijfer zou moeten geven, zou het denk ik een 7 zijn. Ik vond het wel spannend en het einde was erg goed, maar omdat het ver van mij afstond, ik de personages niet allemaal even leuk vond (soms ronduit irritant) en sommige vragen onbeantwoord blijven voor mij, krijgt het toch niet hoger dan een 7. Als je houdt van thrillers die niet al te grof en wreed zijn en je kunt door de straattaal en irritaties heen lezen, dan is het best een goed boek.

 

Tweede Pinksterdag | Dierenpark Amersfoort.

Tweede Pinksterdag is voor ons typisch zo’n dag waarop we een dagje uit gaan. Dit jaar zijn we naar Dierenpark Amersfoort geweest. We zijn hier samen één keer eerder geweest, maar dat is alweer een aantal jaren geleden. Het was lekker weer, niet te warm maar ook zeker niet te koud – lekker om in een shirtje buiten te lopen zonder dat je smelt. We hebben bijna alle dieren gezien, sommige lieten zich niet zien, maar dat heb je natuurlijk altijd wel in een dierentuin. Het enige minpuntje was dat het heel druk was, maar dat is eigenlijk ook wel logisch op zo’n dag. Ik ga je nu de foto’s laten zien die ik heb gemaakt!

Er was een groepje beverratten die alles in polonaise leken te doen. Maar eentje zat lekker te chillen voor het hekje en die had nergens zin in. Johan ging ‘m aaien. Ik durfde dat als dappere dodo natuurlijk niet.

De sneeuwuilen – die zaten naast de oehoe, maar ik kon er geen goede foto van maken – zitten waarschijnlijk momenteel te broeden. De verzorger die erbij stond wist het niet zeker, maar ze hebben goede hoop. Leuk! De oehoe wilde wel op de foto. // Er was ook een baby-olifantje, superlief! ❤

Japanse kraanvogel (volgens mij is dit dezelfde als de Mantsjoerijnse kraanvogel, hij komt in ieder geval in hetzelfde gebied voor). Het hok was erg leuk, eromheen was echt een kleine Japanse tuin met allerlei beelden. // Natuurlijk moesten we even koffie drinken (latte met chocolade voor Johan en latte met hazelnoot voor mij) en taartjes eten – de taartjes hebben we samen gedeeld. De ene was met framboos en de andere met citroen. Heel erg lekker en stevig, meer een soort van cake eigenlijk dan taart!

Bavianen // Mini-ezels. De kleine rechts was aan het drinken bij mama.
Ik wil ook een mini-ezel als ik later groot ben!

Nog meer mini-ezels ❤ // Zwartkop-schapen (ik verzin deze originele naam ook niet). Die hadden, zoals je ziet, ook lammetjes. Lief!

Nog meer zwartkop-schapen // Stekelmuis (en dat terwijl ‘ie er zo schattig uitziet)

Aapjes – de kleine wilde steeds weglopen maar zijn mama vond van niet // Maraboe. De maraboes zitten in een hele grote volière waar ze doorheen kunnen vliegen, en waar je als bezoeker gewoon doorheen mag lopen. Best wel indrukwekkend altijd, die grote maraboes! En mooi van lelijkheid natuurlijk.

De pelikanen zitten in dezelfde volière als de maraboes. // Iemand nog een hoopje ringstaartmaki’s hebben? Haha. Deze lagen allemaal lekker bij elkaar op het apeneiland. Hier zitten ook kroonmaki’s, maar die hebben we helaas niet gezien. Op het eilandje ernaast zaten nog andere aapjes, een soort kapucijnerapen. Die konden we wel zien gelukkig. Je kan tegenwoordig ook met waterfietsen om die eilandjes heen varen, maar we konden de aapjes zo ook goed zien en er stond een hele lange rij (oh en je moest ook nog betalen), dus dat hebben we niet gedaan.

Er is sinds een tijdje ook een stuk bos met allerlei dieren die vroeger of nu ook nog in de Nederlandse natuur voorkomen. Zoals deze wolven. We hebben ook dassen gezien! Dat vond ik superleuk, want die had ik nog nooit gezien. Niet in een dierentuin en ook niet in het wild. Ik kon ze helaas niet fotograferen, want ze lagen in hun best wel donkere binnenverblijf. Maar wel heel tof dat we ze hebben gezien!

Bij het dinobos, waar ik natuurlijk geen foto’s van heb want die beesten waren allemaal nep (er zaten wel kasuarissen, maar die kon ik helaas niet goed op de foto krijgen, mooie beesten zijn dat), zaten ook deze toffe landschildpadden. Ik weet niet meer de soortnaam, maar het zijn in ieder geval geen schildpadden van de Galapagos-eilanden (die enorme joekels).

Mara’s. Ik blijf deze beestjes zo gek vinden haha! We waren trouwens niet de enige, vrijwel iedereen die ze ziet zegt iets als ‘huh dat is een soort konijn maar ook weer niet’ en ‘het lijkt ook wel op een capibara maar dat is het ook niet.’ Het is een soort tussen-soort, lijkt het wel. Leuk zijn ze in ieder geval wel!

Er waren binnen ook veel reptielen en insecten. Die kon ik bijna allemaal niet fotograferen omdat het hier súperdruk was. Deze hagedis wilde wel op de foto, haha. // Giraffe op de savanne

Zebra, ook op de savanne. Hier zaten ook nog heel veel parelhoentjes. // Pinguïn!

Kaapse buffels (uit Afrika dus). In dit hok zaten vroeger de neushoorns, maar die waren nu blijkbaar helemaal uit het park weg. We hebben ze in ieder geval helemaal niet gezien 😦

De stokstaartjes zaten heel dichtbij en waren heel nieuwsgierig. Zo leuk!

Gazelles. Deze zitten helemaal aan het einde van het park, als je richting de uitgang loopt. Dan verwacht je eigenlijk geen dieren meer, want de route is dan al afgelopen. Dit was dus wel een leuke verrassing. Zulke mooie dieren!

Eigenlijk koop ik vrijwel nooit souvenirs als ik in de dierentuin ben, maar ik vond deze kleine giraffe zó leuk! Hij is van hout en is volgens mij handgemaakt. Ik vond ‘m in ieder geval te leuk om te laten staan en ik ben er heel blij mee 🙂

Het was weer een hele leuke dag! Ik houd van dierentuinen en beestjes. Heb jij ook een leuk Pinksterweekend gehad? Wat heb je gedaan? Wij hebben zaterdagavond gegeten op en gevaren met de Berenboot door de haven van Rotterdam, omdat mijn schoonouders 35 jaar getrouwd waren. Dat hadden we ze cadeau gegeven als verrassing. Zondag zijn we naar de kerk geweest en daarna wezen wandelen – daar kun je in mijn vorige blog meer over lezen!

 

Wandeling | Schoonoord Rotterdam.

Gistermiddag hebben Johan en ik een wandeling gemaakt in een park in Rotterdam. We hebben even via internet gezocht naar een leuk park en we kwamen verschillende dingen tegen. Uiteindelijk hebben we gekozen voor historisch park Schoonoord. Dat ligt letterlijk tegenover Het Park naast de Euromast. We hebben de poort wel eens eerder gezien, maar zijn nog nooit naar binnen gegaan. Achter de poort ligt een prachtig verscholen park waar je lekker kunt wandelen. Er zijn heel veel planten, bloemen en bomen en er is ook veel water. Oh, en er is ook een volière met allerlei vogeltjes! Je kunt lekker beschut lopen, dat is wel fijn als het warm(er) is. Daarnaast zijn er overal bankjes waar je even kunt gaan zitten. Ik vind het altijd superleuk als we van die verborgen parken ontdekken en je gelijk het gevoel hebt dat je uit de stad bent, terwijl je er eigenlijk nog middenin bent. Ik heb natuurlijk weer wat foto’s gemaakt en die ga ik je nu laten zien! 🙂

Zoals ik al beschreef loop je mooi beschut en lijkt het alsof je ver buiten de stad bent. Dat is echter niet zo, want je ziet aan de rand van het park gewoon de flatgebouwen 😉

Het was lekker zonnig, maar door de bomen niet te warm. Overal zijn ook mooie bruggetjes over het water, en in het water zwemmen koikarpers.

Er zijn zoals je ziet veel verborgen mooie hoekjes. Overal is wel iets moois te zien.

In de volière zaten onder andere twee lieve agapornissen (ik lees net dat het officieel trouwens ‘agaporniden’ is, maar dat agapornissen ook mag; ik vind het allebei suf klinken) en hele mooie kanaries!

Nog een mooie oranjegele kanarie en een sierduif. Behalve deze vogels waren er ook valkparkieten, diamantduifjes, kwartels en zebravinken. Erg leuk!

De poort van het park ziet er zo uit. De ingang bevindt zich aan de Kievitslaan. Dit is vlakbij de tramhalte, waar je ook uitstapt voor de Euromast en Het Park.

We zijn hierna ook nog even door het park gelopen, waar we onder andere deze jonge nijlganzen zagen. We hebben nog een best groot rondje gemaakt uiteindelijk, door het park en een stukje langs het water. Het was een fijne zondagmiddag!

Een (half) dagje naar Delft.

Donderdag ging ik naar Delft voor een sollicitatiegesprek. Het was een leuk en positief gesprek, ergens deze week hoor ik of ik het ben geworden. Dat is dus nog even spannend. Ik was nog nooit in Delft geweest – ik weet het, vet schandalig! – en dus besloot ik om lekker vroeg te gaan zodat ik nog een bezoek aan de stad kon brengen. Om half 10 stapte ik in de bus en om 10.35 uur stapte ik op station Delft uit de trein. De school was 5 minuten lopen vanaf het station en het centrum van de stad was 5 minuten lopen de andere kant op. Ik had om 14 uur mijn gesprek, dus ik had lekker een paar uurtjes om door het centrum te slenteren. Nu ik de foto’s weer bekijk wil ik héél graag weer terug naar Delft! Omdat ik twee enorme platenzaken zag waar ik wil kijken (nu had ik daarvoor te weinig tijd), een heleboel leuke horecazaakjes waar ik wil lunchen en ’s middags wat wil drinken en nog heel veel andere kleine winkeltjes waar ik wil kijken. Oh en omdat de Nieuwe Kerk momenteel gerestaureerd wordt, dus je kan alles niet helemaal goed zien en er was veel herrie van de bouwvakkers en de machines, omdat ik het Vermeer-centrum nog wil bezoeken én omdat Delft gewoon echt een hele mooie stad is. Ik ben echt een beetje verliefd geworden op de stad! Ik ga je nu snel de foto’s laten zien die ik heb gemaakt (veel!) tijdens mijn wandeling door Delft.

Ik dacht dat Delft een heel mooi oud station had en was dus erg verbaasd toen ik uit een lelijk modern gebouw naar buiten kwam. Er werd nog flink gewerkt en verbouwd buiten, dus ik liep daar even heen om te kijken. Toen zag ik het oude stationsgebouw van Delft. ZO MOOI! WAAROM WORDT DIT NIET MEER GEBRUIKT?! Echt zó zonde!

Ik ben eerst over de Markt (waar ook toevallig markt was, haha, erg leuk en groot!) gelopen en naar de Nieuwe Kerk gegaan. Bij de balie van de Nieuwe of van de Oude kerk koop je een combinatiekaartje waarmee je beide kerken kunt bezoeken. Dat kost €5. Als je ook nog de toren van de Nieuwe kerk wilt beklimmen ben je €8 kwijt. Ik heb dit nu niet gedaan, maar ik ben wel van plan om een keer de 376 treden te beklimmen en een prachtig uitzicht te hebben over Delft! Deze toren is na de Domtoren in Utrecht de hoogste kerktoren van Nederland.
Je ziet rechts al goed dat er gewerkt werd in de kerk. Zo zag het middenschip van de kerk er nu uit. Ik kreeg trouwens voor het volgende bezoek een kaartje waarmee je 50% korting krijgt. Die kaartjes zijn tot eind dit jaar geldig, dus dan kan ik mooi goedkoop nog eens terug!

De oude haan van de toren staat nu in de kerk. // De Nieuwe (en ook de Oude, trouwens) kerk staat vol met grafmonumenten van belangrijke en bekende (en minder belangrijke en bekende, haha) mensen. Natuurlijk is er het praalgraf van Willem van Oranje en staan de kisten van de koninklijke familie in de crypte (die je helaas helaas, maar begrijpelijk, niet mag bekijken; er staat wel een maquette in de kerk met wie waar ligt en hoe het eruit ziet, dat is wel tof om te zien), maar er zijn nog veel meer grafmonumenten en epitafen (grafschriften) voor bekende mensen. Ik ben vergeten van wie deze is, haha! Het is in ieder geval iemand van het koninklijk huis (gezien de leeuw en de rijksappel, waar zijn poot op ligt – niet dat het op een appel lijkt, ik verzin het ook niet).

Ik zag ook een klein grafmonument voor een overleden prinsesje. Zij was geboren in Duitsland en is daar dus ook begraven. Jarenlang was haar kistje daar begraven en stond dit grafmonument daar – het is ook in het Duits opgesteld. Later is het door koningin Wilhelmina naar Delft verplaatst omdat de koninklijke familie daar werd bijgezet. Zij hoorde er natuurlijk ook bij.

Het praalgraf van Willem van Oranje stond helaas in de steigers. Ik kon aan de zijkant wel even naar binnen kijken en heb er dus toch maar een foto van gemaakt. Hiervoor wil ik nog wel een keer terug, want het ziet er op plaatjes altijd heel indrukwekkend uit (en nu was het dat ook al trouwens)!

Ik zag ook het grafmonument en de grafsteen van Hugo de Groot. Van hem staat buiten voor de kerk ook een standbeeld. Hugo is een hele verre voorouder van ons, haha! // Eenmaal uit de Nieuwe kerk maakte ik aan de overkant van de markt nog even een foto van de kerk (en ik was niet de enige toerist trouwens).

Het prachtige stadhuis moest natuurlijk ook gefotografeerd worden. De rode luikjes deden me trouwens denken aan het stadhuis van Gouda. Ook zo mooi. ❤

Na het bezoek aan de eerste kerk, ben ik even op een terrasje gaan zitten om een ijskoffie te drinken. Het was heerlijk weer en ik zat heerlijk in de schaduw, echt heel fijn. Daarna ben ik verder gelopen naar de Oude kerk (dat is 5 minuutjes lopen vanaf de Markt). Echt alles in het oude centrum van Delft is fotogeniek, oud en mooi…

 

De Oude kerk, met zijn scheve toren, was een stuk rustiger qua bezoekers dan de Nieuwe Kerk. Hier is echter ook genoeg te zien! Ik zag bijvoorbeeld deze mooie kansel. Hij stond verstopt achter platen waarop een expositie te zien was. Daar heb ik geen foto’s van, want het was moderne kunst die ik helemaal niet mooi vond.

Het interieur van de kerk // Eén van de prachtige glas-in-loodramen

In de Oude kerk ligt onder andere Antonie van Leeuwenhoek begraven. Ik fotografeerde zijn grafsteen (waar in de Franse tijd uiteraard het wapen vanaf is gekrast) en het grafmonument.

Er stond een groot informatiebord waarop je kon zien hoe de kerk vanaf de 11e eeuw is gebouwd en uitgebreid. De uiteindelijke kerk is de één-na-laatste van rechts trouwens, de laatste is hoe de kerk eigenlijk zou worden. Dit is echter nooit meer gerealiseerd. // Nog een graf, deze is van Elisabeth Morgan. Haar meisjesnaam was Elisabeth Marnix van St. Aldegonde. Zij was de dochter van Marnix van Aldegonde, die mogelijk het Wilhelmus geschreven heeft. Hij was in ieder geval een goede vriend van Willem van Oranje.

Je zou bijna denken dat de linker- en rechterfoto bij elkaar horen: grafmonument met epitaaf en grafsteen. Niets is echter minder waar. De foto links is het grafmonument van Maarten Tromp, een bekende zeeheld uit de Nederlandse geschiedenis. Vrijwel recht tegenover dit grafmonument, en het graf eronder van Tromp, ligt Johannes Vermeer begraven. Vermeer is nu natuurlijk één van de bekendste schilders van Nederland. Hij woonde en werkte in Delft en dus lijkt het niet gek dat hij begraven ligt in de Oude Kerk. Dat is echter wel een beetje gek. Je ziet het al aan de grafsteen: die is wel héél klein en eenvoudig, alleen zijn naam, geboorte- en sterfdatum staan erop. Vermeer was een armoedzaaier tijdens zijn leven. Hij deed heel lang over zijn schilderijen en genoot nog niet het aanzien dat hij nu heeft. Hij schilderde dus langzaam en heeft dan ook maar een klein aantal werken voltooid. Daarom verdiende hij ook niet veel geld (en hij had ook heel veel kinderen trouwens, iets van 10 of 11). Omdat zijn vrouw echter uit een gerespecteerde familie kwam en Vermeer zelf ook wel een beetje aanzien had, kon hij toch in de Oude kerk begraven worden.

Tot slot heb ik een foto gemaakt van het interieur van de Oude kerk.

Vervolgens heb ik nog wat door de stad gewandeld, zonder een echt doel. Ik zag een mooi gebouw (ik weet niet meer wat het is, sorry) en een heleboel mooie straatjes.

Zo mooi ❤

Nogmaals: zo mooi ❤

Ik had er al bijna spijt van dat ik zelf broodjes had meegenomen als lunch, omdat ik zoveel leuke lunchplekjes heb gezien. Het was echter ook wel heel fijn om even met een boek en mijn broodjes aan een random grachtje te gaan zitten. Dit was mijn uitzicht, helemaal niet verkeerd.

Ineens hoorde ik heel veel gepiep. In de gracht zag ik een papa- en mama-meerkoet met drie kleintjes. Zó schattig! Ik vind het trouwens grappig dat kleine meerkoetjes een geel met rood kopje hebben, terwijl de volwassen meerkoeten een zwart met witte kop hebben. Dit was toch wel heel erg lief.
Na mijn lunch ben ik rustig naar de school gewandeld waar ik mijn sollicitatiegesprek had.

Rond half 5 was ik ’s middags weer thuis vanuit Delft.
Het was een hele fijne dag. Ik ben blij dat ik er een dagje van heb gemaakt, want Delft is echt geweldig! ❤

 

 

 

 

Een bezoek aan Faunapark Flakkee.

Een poosje geleden, op Tweede Paasdag ben ik met Johan weer eens naar Faunapark Flakkee geweest. Afgelopen woensdag kwamen mijn ouders een middag gezellig naar mij toe en ik heb hen laten kiezen waar we heen gingen. Ik had een aantal dingen opgezocht – zoals twee botanische tuinen in Rotterdam, daar wil ik zelf sowieso nog een keer heen! – en ze kozen voor Faunapark Flakkee. Altijd goed! Ik vind het altijd leuk om hierheen te gaan, ook al was er nu natuurlijk niets veranderd sinds de vorige keer. Vandaag laat ik je de foto’s zien die ik heb gemaakt!

Helemaal vooraan in het park zitten de stokstaartjes. Deze was lekker aan het chillen in de schaduw.

De prairiehondjes hadden het ook warm geloof ik. En eentje had zichzelf gevonden in de spiegel (of een soortgenoot, ik denk eerder dat ze dat zien), dat zag er heel grappig uit.

Kalkoen (bij de kalkoen zitten ook geiten, eentje ging heel lief bij het hek staan en die moest ik knuffelen) // Kerkuil (ik kon niet dichterbij het hek komen, vandaar dat je het ziet op de foto)

Hertje (de alpaca’s in hetzelfde hok gingen hard weg huppelen toen ze ons zagen) // Prachtroselia

Kookaburra ❤

De moeraskat, waarvan ons vorige keer was verteld dat het een dier is dat actief is in de schemering en nacht, lag gewoon midden in het gras! Ik had niet verwacht dat we deze zouden zien, dus dat was wel erg leuk. Faunapark Flakkee is het enige park in Nederland dat deze kattensoort heeft.

Ooievaars // Capibara ❤

Vosmangoest (denk ik, er stond geen bordje bij) // Wasbeerhond

Wasbeerhond // Parkiet (ik weet even niet meer hoe de soort heet)

Valkparkiet // Baby…-fazant (denk ik? – Ze waren met iets van 5 en ze waren mega-schattig in ieder geval)

Tot slot fotografeerde ik nog een mooie bloem.

Na Faunapark Flakkee (en iets te drinken met appeltaart) zijn we nog even naar Middelharnis geweest om winkels te kijken (en een ijsje te eten) en daarna nog even naar Oud-Beijerland voor winkeltjes en een ijscappuccino op een terras. Het was een hele leuke middag! 🙂