Review boek twee | De baby’s van Mauthausen.

Het tweede boek van dit jaar is uit. Het is een heel ander soort boek dan Illusie, het boek dat ik als eerste las. De titel van het boek zegt eigenlijk al een beetje wat voor soort boek het is. De baby’s van Mauthausen is een boek over de Tweede Wereldoorlog. Ik zeg wel eens dat ik daar al genoeg over heb gehoord en genoeg over weet doordat je daar op school heel veel over leert – wat overigens heel goed is! Zeker nu de generatie die de oorlog heeft meegemaakt bijna verdwenen is – en tijdens mijn studie en daarna tijdens mijn stage heb ik er ook veel over verteld aan mijn leerlingen. Toch koop ik zo nu en dan nog boeken over de oorlog, als het verhalen zijn die me aanspreken en/of anders zijn dan wat ik al eerder heb gelezen. De baby’s van Mauthausen is voor mij zo’n boek.

image-2017-01-27-8

Waar gaat het boek over?
Het boek vertelt het verhaal van drie zwangere Joodse vrouwen die tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog in Auschwitz belanden. Ze kunnen alleen overleven door keihard te werken en hun zwangerschap te verbergen. Tijdens een massatransport naar kamp Mauthausen – aan het einde van de oorlog, als de bevrijding van Auschwitz vlakbij is – sterven de helft van de vrouwen die tot dan toe dapper in leven waren gebleven. Priska, Rachel en Anka bevallen onderweg of vlak na aankomst alle drie van een kind. Ze zijn dan nog niet van elkaars bestaan op de hoogte. De kinderen komen lang na de oorlog, bij de 65e herdenking van de bevrijding van kamp Mauthausen, pas met elkaar in aanraking. De moeders zijn tijdens en na de oorlog niet van elkaars bestaan op de hoogte geweest, op één moeder na die nog leefde toen de kinderen elkaar ontmoetten.

Wat vond ik van het boek? 
Het is een ontzettend aangrijpend verhaal, zoals eigenlijk alle verhalen over de Tweede Wereldoorlog. Ik heb talloze dingen over de oorlog gelezen, maar ook dit verhaal greep me erg aan. Het is als een soort biografie van de drie vrouwen geschreven. Ze krijgen in het begin van het boek alle drie een apart gedeelte, waarin hun leven voor de oorlog wordt beschreven. Vervolgens gaat het boek verder bij de aankomst in Auschwitz, waar de drie vrouwen terecht komen tegen het einde van de oorlog. Hiervoor hebben ze al in getto’s verschrikkelijke dingen meegemaakt en één van de vrouwen heeft een lange tijd in Theresienstadt doorgebracht (in dit gedeelte van het boek stonden veel herkenbare beschrijvingen, die ik herkende van mijn bezoek aan dit kamp afgelopen zomer). Het gedeelte van het boek dat zich in Auschwitz afspeelt bevat ook feiten en cijfers over Auschwitz. De verhalen van de vrouwen worden steeds afgewisseld met feiten over de oorlog. Dit maakt het verhaal wat mij betreft sterker, het komt altijd extra binnen als je weet dat dit niet het enige verhaal is dat er is. Ik zei op een gegeven moment tijdens het lezen tegen Johan dat het verhaal sowieso al heel erg bizar en gruwelijk is, maar dat het nog erger wordt als je je bedenkt dat dit geen fictie is. Dit hebben deze mensen echt moeten doorstaan, ze hebben het echt meegemaakt. Uiteindelijk komen de vrouwen, nadat ze nog een tijd in een fabriek in Freiberg hebben gewerkt, na een vreselijke treinreis aan in Mauthausen. Hier ontsnappen ze ternauwernood aan de dood.

Het verhaal stopt niet als het kamp bevrijd wordt. Er wordt nog veel verteld over hoe het direct na de bevrijding ging. De overlevenden van de kampen hadden grote kans om alsnog te sterven, omdat ze zo enorm ondervoed waren. Er waren luizen, alles was smerig en ze waren vaak ontzettend ziek en op sterven na dood. De bevrijders – Amerikanen – wisten niet goed wat ze aanmoesten met de overlevenden. Iedereen wilde naar huis, maar ze hadden geen geld, vaak alleen de tot op de draad versleten kleding die ze aanhadden in het kamp, geen geboorteaktes en papieren en ga zo maar door. Er werd nauwelijks over de gruwelen gepraat, de mensen moesten maar snel doorgaan met hun leven en de oorlog vergeten. Ik vind het heel goed dat ook aan dit gedeelte, na de oorlog, aandacht wordt besteed. Hier wordt nog wel eens aan voorbijgegaan zo van ‘de oorlog was voorbij, hoera!’ terwijl voor velen de verschrikkingen toen nog niet voorbij waren.

Het verhaal wordt hier en daar ondersteund door foto’s, die de situatie nog extra duidelijk maken. Er wordt verteld over de omstandigheden in de kampen. Het boek bezorgde me regelmatig kippenvel en tranen in mijn ogen. Het is zo vreselijk wat er allemaal is gebeurt, je kan het je nauwelijks voorstellen. Zelfs niet na het lezen van zo’n verhaal.

Ik heb twee fragmenten uitgekozen die volgens mij het verhaal en de afwisseling met de feiten heel duidelijk maken:

‘Sind Sie schwanger, fesche (knappe) Frau?’ De raag aan Priska ging vergezeld van een glimlach terwijl de wijdbeense SS’er haar gefascineerd opnam alsof hij haar als proefkonijn monsterde. Ze aarzelde niet. Snel schudde ze haar hoofd en haar talen kennende beantwoordde ze zijn vraag in het Duits: ‘Nein.’ De SS-officier met het beminnelijke uiterlijk stopte even en staarde de jonge vrouw aan voordat hij verderging. Drie vrouwen verderop kneep hij botweg een vrouw in haar borst. Toen een paar druppels melk verrieden dat ze zeker zestien weker zwanger was, werd ze uit de rij getrokken en in een hoek van de appèlplaats geduwd om zich te voegen bij een huiverend groepje aanstaande moeders. Het lot van hen die die dag door dr. Josef Mengele werden uitgekozen blijft onbekend.’ (Het laat zich natuurlijk wel raden, hoogstwaarschijnlijk zijn deze vrouwen vergast. Of ze mochten onder hele slechte omstandigheden hun zwangerschap volbrengen, waarna Mengele de baby’s gebruikte om zijn verschrikkelijke experimenten op uit te oefenen. Een derde mogelijkheid was dat de vrouwen gedwongen een abortus moesten ondergaan, waarna ze konden werken.)

‘De SS had alle mogelijke manieren om Joden en andere vijanden van het Reich te doden uitgeprobeerd, van uithongering en doodschieten tot verstikking met koolmonoxide, maar deze manieren waren zeer inefficiënt en tijdrovend, terwijl er aan de verbranding van de lijken in greppels kostbare brandstof werd verspild. De nazi-leiding deed er alles aan om een manier te vinden waarmee grote aantallen tegelijk konden worden verdelgd, en dat met zo min mogelijk personeel en tegen zo gering mogelijke kosten. Degenen die later aankwamen kregen de maken met de methode waar de SS de voorkeur aan gaf: vergassing in speciale kamers.’

Na dit fragment volgt er een beschrijving van hoe de gaskamers eruit zagen en hoe het gas werd toegediend. Het duurde soms wel 20 minuten voordat de mensen in de gaskamers om het leven waren gekomen. Het hing er vanaf hoe dicht je bij de spleten stond waar het gas uitkwam. Degenen die het gas toedienden hoorden hen vaak gillen en schreeuwen en op de deuren bonzen, happend naar adem. Gevangenen die zelf later vaak ook ‘door de schoorsteen’ gingen, zoals het werd genoemd, hadden vervolgens de gruwelijke taak om de lijken op te ruimen en de ruimte schoon te maken voordat de volgende groep naar binnen ging.

Het is geen leuk verhaal. Het is zelfs een heel erg vreselijk verhaal waarin details je niet worden bespaard. Als je dit boek leest zul je dat niet met een fijn gevoel doen en het heeft niet echt een happy end. Toch kan ik je aanraden om dit boek te lezen als je het ongelooflijke verhaal van deze drie baby’s die geboren werden in een concentratiekamp tijdens de oorlog, wilt lezen en ook als je nog wat meer wilt leren over de Tweede Wereldoorlog.

Film | Pitch Perfect 2.

Via onze televisiegids hadden we twee vrijkaartjes gewonnen voor de film Pitch Perfect 2. Op verschillende blogs las ik er al positieve verhalen over, maar het had me nog niet overgehaald om erheen te gaan. Ik wist niet zo goed of de film het geld waard zou zijn. Maar toen wonnen we dus vrijkaartjes en besloten we – uiteraard – wel te gaan! Vandaag vertel ik je wat ik van de film vond!

Waar gaat de film over? 
Pitch Perfect 2 is uiteraard het vervolg op Pitch Perfect 1. De Barden Bellas, een a capella-zanggroep, is terug! Ze strijden om het wereldkampioenschap en moeten hun reputatie zien te herstellen. Het is een film met in de hoofdrollen o.a. Anna Kendrick en Rebel Wilson, met veel humor en vooral heel veel muziek! – Lekker kort verhaaltje, maar het vat eigenlijk de film wel goed samen, haha.

Wat vond ik van de film? 
Ik vond de film veel leuker dan ik van tevoren had verwacht! Er zit heel veel muziek in en daar hou ik wel van. Je zit de helft van de tijd dan ook mee te swingen in de bioscoop, de sfeer van de film is erg vrolijk. Er zitten wel wat cliché-momenten in maar dat houdt het verhaal wel goed te volgen en lekker luchtig. Een heerlijke film om te kijken als je even je hoofd leeg wilt maken en niet teveel zin hebt in een ingewikkeld verhaal. Daarnaast vond ik Pitch Perfect 2 heel erg grappig, vooral Rebel Wilson maakte voor mij echt een beetje de film, zij is zo hilarisch! Ik vind het dan ook een aanrader om heen te gaan als je houdt van muziek, humor en niet te ingewikkelde films. Je kan ‘m trouwens prima kijken zonder dat je deel één hebt gezien, die hebben wij namelijk ook nog nooit gekeken. Die staat inmiddels wel op mijn lijstje, want ik ben er benieuwd naar geworden! En stiekem hoop ik ook wel dat er nog een deel 3 komt…!

De volgende film die uitkomt die ik sowieso wil zien? Paper Towns! Maar die komt pas uit op 30 juli… Even geduld dus nog! Heb jij Pitch Perfect 1 en/of 2 al gezien en wat vond je ervan?

Review | Het meisje in de trein.

Pas vertelde ik al dat ik een nieuw boek had gekocht van een boekenbon die ik nog had liggen van mijn verjaardag. Het werd de thriller Het meisje in de trein. Inmiddels heb ik het boek alweer uit, want ik bleef er in lezen omdat ik geen idee had waar het verhaal nu eigenlijk naar toe ging. Het leek me wel tof om er een review over te schrijven.

image-2015-05-30 (2)

Het verhaal
‘Rachel neemt elke ochtend dezelfde trein. Elke dag hobbelt ze over het spoor, langs een rij charmante huizen in een buitenwijk van Londen, en stopt daar altijd voor hetzelfde rode sein. Zo kijkt ze elke ochtend naar een stel dat op hun terras ontbijt. Ze heeft inmiddels het gevoel dat ze hen persoonlijk kent en noemt hen ‘Jess en Jason.’ Hun leven is – in Rachels ogen – perfect. Een beetje zoals haar eigen leven dat ooit was.

Op een dag ziet ze iets vreemds in hun tuin. De trein rijdt gewoon weer door, maar voor Rachel verandert alles. Niet in staat om het voor zichzelf te houden, stapt ze naar de politie met haar verhaal. Hiermee raakt ze niet alleen verwikkeld in de gebeurtenissen die volgen, maar ook in de levens van iedereen die erbij betrokken is. Maar wie is er te vertrouwen? Heeft ze meer kwaad dan goed gedaan door zich met deze zaak te bemoeien?’

Wat vond ik van het boek? 
Het verhaaltje op de flap is best wel vreemd. Het klinkt nogal apart, een meisje dat in de trein zit en iedere dag hetzelfde stel ziet en vervolgens er iets mee gaat doen als ze iets vreemds ziet. Gaandeweg kom je erachter dat die beslissing misschien helemaal niet zo raar is. Je wordt meegenomen in het verhaal op een hele knappe manier, want je wordt niet echt voorgesteld aan personen maar door het verhaal heen kom je steeds meer over de hoofdpersonen te weten.

Er zijn inderdaad meerdere hoofdpersonen, alleen Rachel wordt voorgesteld als zijnde ‘het meisje in de trein’ maar er spelen uiteraard nog meer mensen mee. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van verschillende mensen, in de ik-persoon dus. Er staat steeds de datum boven en het gedeelte van de dag (bijvoorbeeld ‘ochtend’), want soms zitten er wat flashbacks in het verhaal en dan is het handig als je nog de data bij de hand hebt zodat je weet waar het ook alweer over gaat en in welk deel van het verhaal je zit. Dit is soms een beetje ingewikkeld, vooral als de hoofdstukken kort zijn en de hoofdpersonen van waaruit het hoofdstuk is geschreven steeds variëren.

Ik heb niet echt veel gelachen tijdens het lezen van het boek, er zit niet veel humor in. Wel vond ik het erg spannend en soms was het nogal hartverscheurend en triest door de karakters van de hoofdpersonen en hoe ze zich gedragen (hebben) door de tijd heen. Ik ga verder niets zeggen over het karakter van de hoofdpersonen, want dan snap je het verhaal eigenlijk meteen al veel beter en dat is zonde, juist het raadselachtige maakt dit boek een aanrader vind ik!

‘Het meisje in de trein’ is geschreven door Paula Hawkins en kun je onder andere hier kopen.

30 dagen blog-challenge | dag 29.

3 dingen waar je trots op bent. Het is eigenlijk al aan de orde gekomen in deze blog-challenge en daarom heb ik voor mezelf de opdracht wat veranderd. Ik heb besloten om 3 artikelen van mijn blog uit te lichten waar ik trots op ben en waarom. Je kan dan op de titel klikken en dan kom je meteen bij dat artikel terecht!
Wil je weten welke dingen in mijn leven ik trots op ben? Dat lees je hier!

3 artikelen op mijn blog waar ik trots op ben.

1. Thuis.
Dit artikel heb ik al een hele tijd geleden geschreven, maar ik vind het nog steeds een van de mooiste – zo niet gewoon het mooiste – artikelen die ik ooit heb geschreven op deze blog. Ik lees het nog steeds graag en oh, het liedje dat onderaan het artikel staat vind ik zó mooi…! Echt een artikel waar ik trots op ben.

2. Herinneringen.
Ik schreef dit artikel pas een klein poosje geleden, maar het hoort nu al bij mijn favoriete artikelen. Waarom? Het is precies hoe ik ben en het beschrijft iets wat me heel dierbaar is (geworden): mijn middelbare schooltijd. Het voelt een beetje als thuis, dus het sluit mooi aan op het eerste artikel waar ik trots op ben.

3. Review ‘The Fault in our stars’
Misschien niet iets dat je zou verwachten in een artikel over artikelen waar ik trots op ben, maar hij staat er toch echt bij: de review die ik schreef over het Engelse boek The Fault in our stars. Een tijdje terug keek ik de film en die vond ik prachtig (en ik moest erom huilen, trouwens), maar het boek las ik al een hele tijd daarvoor en vond ik ook heel erg goed. Ik schreef er een oprechte review over en ik lees in deze review gewoon precies wat ik ervan vind: het is een boek dat je niet zo makkelijk loslaat, als je het mij vraagt. Echt prachtig. Daarom ben ik trots op dit artikel, omdat het zo echt is, zo ‘mij.’

Heb jij een blog en zo ja, welk artikel ben jij trots op en waarom? Laat ook even een linkje achter, vind ik leuk! 🙂