Filmreview | The Zookeeper’s Wife.

Afgelopen maandag gingen Johan en ik, op Johans laatste vakantiedag, naar de bioscoop voor de film The Zookeeper’s Wife. We hadden ergens iets over deze film gelezen en waren wel benieuwd. Het verhaal speelt zich namelijk af in de dierentuin van Warschau, en die gaan we deze zomer als het goed is bezoeken.

Waar gaat de film over? 
Na het bekijken van de trailer heb je al een hele goede indruk van waar de film over gaat. Deze film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal over de Poolse vrouw Antonina en haar man Jan Zabinski. Tijdens de Tweede Wereldoorlog wisten zij ongeveer 300 Joden te redden uit de handen van de Nazi’s, door hen onder te laten duiken in hun dierentuin. Er wordt verteld over het gezin, maar ook over de oorlog in de stad Warschau, het wel en wee van het leven in een dierentuin, het leven van de dieren en de tijdelijke Joodse bewoners.

De film is een verfilming van het gelijknamige boek, dat in Nederland verscheen met de titel Antonina’s Dierentuin van Diane Ackerman. Zij baseerde haar boek op de archieven en dagboeken van Antonina Zabinski.

Wat vond ik van de film? 
Als je niet tegen heftige films kunt: niet gaan. Als je niet van oorlogsfilms houdt: ook niet gaan. Ik kan aan deze film maar één klein nadeel bedenken en dat is, zoals we al gelezen hadden, dat de hele film in het Engels is (want het is een Amerikaanse film, hoewel veel acteurs Pools zijn) en dat de acteurs spreken met een Pools accent dat een beetje nep aanvoelt. Hier wen je echter in zo’n 10 minuten wel aan vind ik en dan is het niet meer storend. Los van dit mini-nadeel vond ik het een fantastische film. Hij was erg heftig, het verwoestende aspect van de oorlog in Polen en dan in dit geval in Warschau werd heel treffend en heftig in beeld gebracht. Ik moest meerdere keren een beetje huilen (maar ik huil nogal snel bij films, hoor).

Er wordt veel aandacht besteedt aan de dieren in de zoo en de liefde waarmee Jan en Antonina de dieren verzorgen. De dierentuin heeft ontzettend geleden onder de Tweede Wereldoorlog. Eerst werd Warschau gebombardeerd en daarbij zijn al veel dieren omgekomen. Daarnaast zijn er een flink aantal dieren in de winter doodgeschoten omdat de Duitsers vonden dat ‘ze de winter toch niet zouden doorkomen’ en werden de mooiste dieren meegenomen door Lutz Heck, de Duitse directeur van de dierentuin in Berlijn. Hij zou ‘voor de dieren zorgen’ tijdens de oorlog en ze na de oorlog weer terugbrengen. Dit ging helaas niet door, want ook de dierentuin van Berlijn is gebombardeerd in de oorlog. De zoo van Warschau bestaat, net als de zoo van Berlijn, nog steeds – na de oorlog zijn beide dierentuinen weer opgebouwd. De rol van Lutz Heck vond ik ook erg indrukwekkend. Jan en Antonina moeten noodgedwongen met hem – een nazi-officier – samenwerken omdat ze anders waarschijnlijk hun dierentuin verliezen. Ondertussen herbergen ze met gevaar voor eigen leven een flink aantal Joden in de lege dierenverblijven bij hun huis. Uiteindelijk hebben zowel Jan als Antonina als vrijwel alle Joden – op twee na – de oorlog overleefd.

Het is een heel bijzondere film. Erg heftig, maar ook heel mooi. Het berust zeker voor het grootste gedeelte op de waarheid en dat maakt dat de film nog meer raakt. Ik ben benieuwd of we deze zomer nog iets terug kunnen vinden van Jan en Antonina in de dierentuin van Warschau. Ik vind de film een hele grote aanrader, echt indrukwekkend!

Advertenties

Review boek zeven | Het experiment.

Het zevende boek alweer dat ik gelezen heb in 2017: Het experiment van Joost Heyink. Ik lees eerlijk gezegd eigenlijk maar weinig boeken van Nederlandse schrijvers. Hoe dat komt weet ik niet zo goed, ze hebben vaak een bepaalde stijl die ik niet zo fijn vind lezen. Ik kan het niet zo goed uitleggen. Het experiment nam ik toch mee toen ik ‘m zag liggen op het Boekenfestijn, want de achterkant was lekker mysterieus. Inmiddels heb ik het boek bijna in een recordtempo uitgelezen. Of dat was omdat ik het zo geweldig vond of omdat het nieuwste boek in de serie over Frieda Klein, van Nicci French, op de deurmat lag afgelopen week en ik die héél graag wilde lezen maar vond dat ik eerst mijn andere boek uit moest lezen, dat laten we maar even in het midden. Vandaag vertel ik je meer over Het experiment en wat ik ervan vond!

Waar gaat het boek over? 
‘Wat zou jij doen als je partner ten prooi valt aan een organisatie die er dubieuze psychologische methoden op na houdt? Actuele en intrigerende thriller over loyaliteit en verraad, intimidatie, hersenspoeling en moord.’

Dat is alles wat op de achterkant van het boek staat – plus een aantal positieve recensies over een vorig boek van deze schrijver. Ik moet zeggen dat gelijk toen ik de cover zag, mijn aandacht gewekt was, want ik houd van dit soort zwarte, mysterieuze boekcovers. Daar gaan vaak mooie, spannende (psychologische of literaire) thrillers achter schuil en daar ben ik dol op. Op basis van de cover en het kleine stukje op de achterkant heb ik het boek gekocht. Op de binnenflap staat nog wat meer informatie, waardoor je beter weet waar het boek over gaat.

‘Hella Rooyakkers is een opgewekte 32-jarige reisconsulente uit het midden van het land die in alle opzichten stevig in haar schoenen staat. Ze heeft een latrelatie met Berry, die in zijn vrije tijd mentale trainingen volgt bij de Sygma Foundation. Hella heeft hier weinig mee, maar gunt hem zijn hobby. De organisatie blijkt echter niet zo zweverig en onschuldig als Hella denkt: Sygma maakt gebruikt van dubieuze psychologische methoden zoals intimidatie, uitputting, indoctrinatie en herprogrammering. 

Als Hella uit loyaliteit met Berry meedoet aan een kennismakingsweekend raakt ze onontkoombaar in de nette van Sygma verstrikt. De staf bereidt een geheim grensoverschrijdend psychologisch experiment voor en is op zoek naar een geschikte kandidaat. Ondertussen raakt Hella bevriend met een onderzoeksjournalist en stelt een ex-cursist Sygma’s methodes op internet aan de kaak, waarmee hij het noodlot over zich afroept. Als Berry steeds meer onder druk komt te staan, is het maar de vraag of hun relatie hiertegen bestand is, en uiteindelijk staat zelfs hun leven op het spel.’

Wat vond ik van het boek? 
Het tweede verhaaltje over het boek, wat op de binnenflap staat, beschrijft al veel beter waar het verhaal over gaat. Ik denk dat ik het op basis hiervan ook wel gekocht zou hebben. Mysterieuze, psychologische experimenten, levens die op het spel staan, intimidatie en moord? I’m in! Ik vond de namen van de hoofdpersonen, Hella en Berry, trouwens verschrikkelijk. Dat is natuurlijk helemaal niet belangrijk, maar het viel me gewoon op, haha.

Het boek moet een beetje op gang komen. De beschrijvingen van het leven van Hella en Berry zijn in het begin niet zo boeiend en het taalgebruik is soms ‘typisch Nederlands’ – plat en soms een beetje grof (hoewel het laatste in dit boek gelukkig wel meevalt). Dat viel me gelijk op. De dialogen vind ik niet altijd even sterk. Het boek volgt verschillende personen en de verschillende hoofdstukken gaan dan over die verschillende personen. Het is niet gelijk duidelijk wie dat allemaal zijn en wat zij uiteindelijk met Sygma te maken zullen hebben. Dit komt na een tijdje wel mooi bij elkaar en dan worden de verhaallijnen steeds meer met elkaar verweven. Dit was wel goed gedaan. Het boek wordt na een tijdje best wel spannend, maar het plot vond ik dan weer wel een beetje voorspelbaar. Het experiment en de beschrijvingen daarvan vind ik wel goed uitgewerkt, maar er had wel meer ingezeten.

Mijn uiteindelijke oordeel is wel positief; ik vond het geen tijdsverspilling om dit boek te lezen. Of je het over kunt slaan of dat het per se een boek is wat je gelezen móet hebben, dat vind ik niet zo moeilijk: het is leuk om te lezen, maar absoluut geen boek dat je gelezen moet hebben. Ik zou dit op een schaal van 1 tot 10 hooguit een 7 geven denk ik.

Ik denk dat het volgende boek dat ik uit ga lezen deel 7 is van de serie van Nicci French, maar daar schrijf ik pas over langer dan een jaar een recensie over denk ik, want dan is deel 8 ook verschenen en heb ik de hele serie compleet en gelezen. Dan kan ik over de serie een review schrijven want de boeken zijn steeds een vervolg op elkaar. Het volgende boek waar ik wél een review over ga schrijven is denk ik een boek dat ik nu ook aan het lezen ben, over Effectieve Directe Instructie – een onderwijsboek. Ik heb op bol.com een verlanglijstje gemaakt met heel veel onderwijsboeken erin, dus wie weet komen er over een tijdje nog wel wat voorbij… 😉

Review boek zes | Het huis aan de Gouden Bocht.

Het is tijd voor een nieuwe review! Ik las gisteren het boek Het huis aan de Gouden Bocht van Jessie Burton uit en zoals altijd schrijf ik er voor jullie een review over. Het is dit keer eens géén thriller, maar een historische, fictieve roman. Johan zocht het boek uit op het Boekenfestijn trouwens, maar het lag er toch en ik was wel benieuwd. Vandaag vertel ik je waar het boek over gaat en wat ik ervan vond.

Waar gaat het boek over? 
Amsterdam beleeft een tijdperk van tegenstellingen. Weelde en verval liggen vlak naast elkaar. Succes kan omslaan in diepe armoede en omgekeerd. Streng protestantisme verhult zeer vrijgevochten gedrag. Zoals de dichter Bredero zei: ‘Het kan verkeren…’

In 1686 komt Nella Oortman aan de prestigieuze Herengracht wonen, als jonge bruid van de bekende rijke koopman Johannes Brandt. Ze is niet bepaald wereldwijs en ze begrijpt niets van het huishouden waarin ze terechtgekomen is. Haar ongetrouwde, eigenzinnige schoonzus Maren, de zwarte bediende Otto en het brutale dienstmeisje Cornelia maken er de dienst uit. Haar echtgenoot Johannes is meestal op reis en raakt haar nooit aan. Dan krijgt ze van hem een bijzonder cadeau: een poppenhuis. Het is net hun eigen herenhuis aan de gracht – maar dan in miniatuur. Vanaf dat moment ontvangt ze mysterieuze pakketjes voor het poppenhuis. Algauw krijgt het verhaal een dramatische wending en lijkt het lot van alle mensen om haar heen bezegeld.

Het huis aan de Gouden Bocht is gebaseerd op het beroemde poppenhuis in het Rijksmuseum. Het is een betoverende roman die de Gouden Eeuw en de Amsterdamse bevolking op onvergetelijke wijze tot leven wekt.

Wat vond ik van het boek? 
De roman moet echt even op gang komen. Dat is wel vaker met romans, dus daar lees ik meestal wel doorheen. Je moet de personages even goed leren kennen en dat duurt even, want ze geven lang niet alles prijs over zichzelf. Nella, de hoofdpersoon, leer je vrij snel kennen, maar de andere personen in het verhaal – Maren, Johannes, Otto en Cornelia, en nog een paar bijfiguren – laten in het begin weinig over zichzelf los. Dat leest best lastig, maar het past wel bij het verhaal – Nella kent hen immers ook nog niet zo goed en moet hen echt leren kennen. Ze heeft een heel nieuw leven gekregen. Het boek beschrijft de situatie in Amsterdam in die tijd mooi vind ik, het is historisch best wel accuraat en dat vind ik belangrijk. Je leert absoluut iets over de geschiedenis. Het boek gaat niet zozeer over de VOC, maar meer over het leven van Nella. Het poppenhuis speelt een belangrijke rol in haar leven, omdat er allerlei rare dingen omheen gebeuren. Daardoor bleef ik toch wel lezen, omdat ik nieuwsgierig was hoe het verhaal verder zou gaan.

Er zitten wat dramatische wendingen in het boek, maar ze worden niet echt heel dramatisch beschreven. De dialogen kabbelen soms een beetje voort en zijn niet altijd even interessant. Soms vond ik het heel lastig om door het verhaal heen te lezen, maar uiteindelijk wordt het wel wat spannender omdat er van alles gaat gebeuren: met Johannes, met Otto, met Maren en ook met Nella gebeurt er van alles. Ik kan hier niet teveel over zeggen zonder teveel over het verhaal te vertellen, maar deze gebeurtenissen zorgen er wel voor dat het boek wat boeiender wordt. Er zijn in het begin veel vragen – waarom is Maren ongetrouwd? (heel bijzonder in die tijd!), waarom raakt Johannes Nella eigenlijk niet aan?, wat voor geluiden hoort Nella ’s nachts nu eigenlijk in het huis? – maar langzaamaan worden die allemaal beantwoord. Het einde van het boek vond ik niet echt spectaculair en soms ergerde ik me gedurende het verhaal ook aan Nella omdat ze soms nog zo kinderachtig is.

Kortom: ik vond het wel een goede roman op historisch gebied, maar het verhaal vond ik niet echt spectaculair. Als ik het zou moeten beoordelen met een cijfer van 1 tot 10, dan zou ik het boek denk ik een 6,5 geven.

Review boek vijf | Mooie meisjes.

Het is alweer tijd voor een review van een boek dat ik heb gelezen. Ditmaal waagde ik me aan een boek van Karin Slaughter, Mooie meisjes. Ik lees regelmatig reviews op andere blogs van boekenwurmen en dan komen er ook wel eens boeken van Slaughter voorbij. Ik was wel nieuwsgierig geworden, dus toen ik pasgeleden bij de Intratuin voor slechts €7,50 het boek Mooie meisjes kon kopen, besloot ik die mee te nemen en vrijwel gelijk te gaan lezen. Ik zit naar mijn werk – en weer naar huis – drie dagen in de week in de metro en in de bus, dus onderweg lees ik vrij veel. Ondertussen heb ik het boek dus uitgelezen en ik vertel je graag wat ik ervan vond!

Waar gaat het boek over? 
‘Wanneer op het nieuws melding wordt gemaakt van een vermist meisje, moet Claire Scott ongewild terugdenken aan haar eigen zusje. Zij verdween twintig jaar geleden, en het mysterie is nooit opgelost. Maar wanneer Claire alsnog de waarheid over de verdwijning van haar zus ontdekt, zal haar leven nooit meer hetzelfde zijn.

Karin Slaughter bekroont haar werk met deze superieure, duistere thriller over onvoorwaardelijke trouw en de kracht van zusterliefde.’

Wat vond ik van het boek? 
Het verhaal sprak me eigenlijk gelijk aan. Ik houd wel van mysteries en van thrillers. Het verhaal op de achterflap laat eigenlijk nog niet zoveel los, dus ik was wel benieuwd. Er zitten veel onverwachtse wendingen in het verhaal, dat vond ik echt top! Toen ik eindelijk dacht te begrijpen waar het boek over ging, gebeurde er weer iets geks waardoor ik er niets meer van begreep. Tot het einde toe was het boek dus spannend, dat vond ik echt een groot pluspunt.

In het begin begreep ik nog niet zoveel van het verhaal, het is niet gelijk dat er iets spannends gebeurt. In de verschillende hoofdstukken – die op verschillende manieren genummerd zijn, dat was fijn want dat schiep wat meer duidelijkheid – komen verschillende personages aan het woord. Gaandeweg kom je erachter hoe de personages zich tot elkaar verhouden en wie wie is. Dit moest een beetje op gang komen, ik werd niet gelijk gegrepen door het verhaal. Ik vond ook niet alle personages even leuk trouwens.

Het verhaal vond ik wel spannend, maar soms ook wel héél gruwelijk. Jullie weten inmiddels wel dat ik wel van thrillers houdt, en ook wel van gruwelijke thrillers met hier en daar wat details, maar ik vond dit boek soms echt teveel ingaan op details. Dat had van mij niet zo gehoeven. Ik wil niet teveel spoilers geven, maar je moet echt echt echt, meer dan in eerdere reviews waar ik dat ook zei, tegen details kunnen en gruwelijkheden. Er wordt gesproken over verminkingen, moord en verkrachtingen op de meest verschrikkelijke manieren die je kunt bedenken – en dan nog wel even wat meer, want ik kon dit soort, soms ook gewoon ranzige dingen, niet eens bedenken. Sorry mevrouw Slaughter, maar volgens mij moet je dan wel een beetje geflipt zijn om zoiets te bedenken en op te schrijven… Dat had wel wat minder gemogen.

Mijn algehele oordeel neigt toch wel naar de positieve kant, omdat ik toch wel wilde weten hoe het afliep, of het vermiste zusje gevonden zou worden en wat er precies heeft plaatsgevonden en omdat sommige personages wel interessant waren. Ik was ook wel nieuwsgierig hoe sommige wendingen dan weer in het verhaal geplaatst konden worden en wie de mysterieuze ‘ik-persoon’ die sommige hoofdstukken ‘schrijft’ was. Kortom: als je van erg gedetailleerde thrillers houdt met gruwelijke moorden en soms wat grof taalgebruik, maar met een spannend verhaal waarvan je tot het einde toe denk ‘hoe loopt dit af?’, dan kan ik je dit boek erg aanraden. Voor mij wordt het niet zo snel meer een boek van deze schrijfster denk ik, ik heb liever wat lichtere thrillers.

Het volgende boek waar ik nu in begonnen ben is ‘Het huis aan de Gouden Bocht’ van Jessie Burton. Dit is een historische, fictieve roman. Even iets heel anders… 😉

Review boek vier | Manipulatie.

Nog niet zo lang geleden las ik het boek Kern van leugens uit. Daarna begon ik eigenlijk direct in het volgende boek: Manipulatie (misschien moet ik, nu ik zoveel boeken lees, toch maar eens een bepaalde uitdaging voor mezelf bedenken voor dit jaar?). Inmiddels heb ik dit boek ook uit. Ik ging in de vakantie een aantal dagen naar mijn ouders, dus zat ik twee keer twee uur in de trein. Toen heb ik veel gelezen. Op woensdag ging ik met mijn moeder naar de sauna en toen heb ik ook een tijdje gelezen. Vandaar dat het boek zo snel uit was, haha! Vandaag vertel ik je of je Manipulatie, geschreven door Mark Allen Smith, ook moet lezen en waar het boek over gaat.

image-2017-01-27-1

Waar gaat het boek over? 
Manipulatie is, zoals al op de voorkant van het boek staat en je misschien aan de hand van de afbeelding ook al had kunnen bedenken, een thriller.

‘Geiger heeft een gave: hij laat mensen de waarheid spreken. En in zijn vak – dat van informatiehandel – is deze gave van onschatbare waarde. Anders dan bij zijn concurrenten komt er bij Geiger zelden bloed aan te pas. Met zijn methode, deels fysiek, grotendeels psychologisch, brengt hij zijn slachtoffers op het punt waar pijn niets is vergeleken bij angst. Want alleen daar houden de leugens op.

Wanneer zijn partner, Harry Boddicker, een cliënt binnenhaalt die een twaalfjarig kind wil laten ondervragen, weiger Geiger de zaak en besluit hij instinctief de jongen te redden. Als Geiger en Harry echter niet snel uitvinden om welke obscure reden de cliënt het geheim van de jongen nodig heeft, zullen ze zelf het slachtoffer worden van een meedogenloze vijand…

Wat vond ik van het boek? 
Eerst even dit: Geiger is echt de naam van de hoofdpersoon. In het boek wordt uitgelegd waar deze naam vandaan komt, want een normale naam is het natuurlijk niet. Het boek wordt een ‘spectaculaire, originele thriller’ genoemd. Het verhaal was een beetje vaag en dat sprak me wel aan, daarom heb ik het boek gekocht. Het boek was soms een beetje lastig te volgen en het verhaal moet een beetje op gang komen. Er komen best wel veel personen in het boek voor waardoor je goed op moet letten waar het over gaat.

Wat zeker belangrijk is om rekening mee te houden bij dit boek is dat je wel tegen gruwelijke details moet kunnen. Bij het vorige boek zei ik dat ook al, maar bij dit boek gaat het nog wel een stapje verder. Je hebt natuurlijk te maken met een hoofdpersoon die handelt in informatie en daarvoor allerlei martelpraktijken niet schuwt. Het gaat meer om angst dan om pijn, maar ook deze details kunnen best gruwelijk zijn. Daarnaast kom je gedurende het verhaal erachter waarom Geiger zo’n bijzondere man is en hoe zijn verleden in elkaar zit. Daar horen ook wel wat details bij die niet zo fraai zijn. Uiteindelijk werd het boek steeds spannender en kwam er steeds meer actie in, dat vond ik heel fijn. Ik was dan ook benieuwd hoe het af zou lopen. Het verhaal liep anders af dan ik had verwacht, er zat een mooie wending in. Dat vond ik ook tof.

Mijn conclusie is dan ook dat ik iedereen die van thrillers houdt en van een goed, opbouwend verhaal, kan aanraden om dit boek te gaan lezen!

Review boek drie | Kern van leugens.

Afgelopen week las ik mijn derde boek van dit jaar uit: Kern van leugens, geschreven door Iris Johansen, een Amerikaanse schrijfster. Een aantal jaren geleden las ik al een ander boek van haar (De schedel) en die vond ik erg goed, dus toen ik dit boek zag liggen bij het Boekenfestijn wist ik: deze moet mee!

image-2017-01-27-2

Waar gaat het boek over? 
Forensisch artieste Eve Duncan heeft helemaal geen zin in een nieuwe klus. Ze wil thuis zijn. Bij haar geliefde, Joe, en haar geadopteerde dochtertje Jane. Toch accepteert Eve een geheimzinnige opdracht van een invloedrijke senator om het hoofd te reconstrueren van een onbekende man, wiens lichaam in de moerassen van Louisiana is gevonden. Vanaf het moment dat Eve aan de slag gaat, is het duidelijk dat er iemand is die niet wil dat Eve haar werk afmaakt. Vastberadener dan ooit wil Eve nu de identiteit weten van de man. Eve wordt, samen met Joe, meegesleurd in een draaikolk van gebeurtenissen, waarbij er maar één is die de waarheid weet: de dode zelf…

Wat vond ik van het boek? 
Het verhaal op de achterkant van het boek beschrijft het verhaal perfect: er zit absoluut een ‘draaikolk van gebeurtenissen’ in het verhaal. Op het moment dat ik het boek al voor meer dan de helft had gelezen en eindelijk dacht te begrijpen wat er gebeurde en hoe het verhaal af zou lopen, zat er een onverwachte wending in het boek waardoor het verhaal weer totaal onbegrijpelijk werd – op een goede manier. Het boek is spannend, maar als je niet tegen teveel details over moorden kunt dan kun je het beter niet lezen, want dan vind je het waarschijnlijk té spannend. Ik vond het soms een beetje too much, er gaan best wel veel mensen dood en doordat je heel lang niet weet waarom, is dat heftig.

Ik vind het verhaal wel goed geschreven. Hier en daar vond ik de dialogen tussen mensen niet altijd even leuk en het overleden dochtertje van Eve komt in een soort visioenen ook aan het woord – dat is niet altijd zo mijn ding, hoewel het hier wel iets toevoegt aan het verhaal (in andere boeken over Eve Duncan komt dit ook aan bod) – dus dat vond ik wel twee nadelen aan het boek, maar over het algemeen ben ik erg enthousiast. Spannend, je wilt weten hoe het verder gaat, soms is het heel grappig en er wordt ook uitgelegd hoe Eve als forensisch artieste (ze reconstrueert dus schedels) te werk gaat. Dat vond ik heel interessant. Aanrader als je houdt van spannende boeken en niet vies bent van een beetje gruwelijkheid!

Review boek twee | De baby’s van Mauthausen.

Het tweede boek van dit jaar is uit. Het is een heel ander soort boek dan Illusie, het boek dat ik als eerste las. De titel van het boek zegt eigenlijk al een beetje wat voor soort boek het is. De baby’s van Mauthausen is een boek over de Tweede Wereldoorlog. Ik zeg wel eens dat ik daar al genoeg over heb gehoord en genoeg over weet doordat je daar op school heel veel over leert – wat overigens heel goed is! Zeker nu de generatie die de oorlog heeft meegemaakt bijna verdwenen is – en tijdens mijn studie en daarna tijdens mijn stage heb ik er ook veel over verteld aan mijn leerlingen. Toch koop ik zo nu en dan nog boeken over de oorlog, als het verhalen zijn die me aanspreken en/of anders zijn dan wat ik al eerder heb gelezen. De baby’s van Mauthausen is voor mij zo’n boek.

image-2017-01-27-8

Waar gaat het boek over?
Het boek vertelt het verhaal van drie zwangere Joodse vrouwen die tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog in Auschwitz belanden. Ze kunnen alleen overleven door keihard te werken en hun zwangerschap te verbergen. Tijdens een massatransport naar kamp Mauthausen – aan het einde van de oorlog, als de bevrijding van Auschwitz vlakbij is – sterven de helft van de vrouwen die tot dan toe dapper in leven waren gebleven. Priska, Rachel en Anka bevallen onderweg of vlak na aankomst alle drie van een kind. Ze zijn dan nog niet van elkaars bestaan op de hoogte. De kinderen komen lang na de oorlog, bij de 65e herdenking van de bevrijding van kamp Mauthausen, pas met elkaar in aanraking. De moeders zijn tijdens en na de oorlog niet van elkaars bestaan op de hoogte geweest, op één moeder na die nog leefde toen de kinderen elkaar ontmoetten.

Wat vond ik van het boek? 
Het is een ontzettend aangrijpend verhaal, zoals eigenlijk alle verhalen over de Tweede Wereldoorlog. Ik heb talloze dingen over de oorlog gelezen, maar ook dit verhaal greep me erg aan. Het is als een soort biografie van de drie vrouwen geschreven. Ze krijgen in het begin van het boek alle drie een apart gedeelte, waarin hun leven voor de oorlog wordt beschreven. Vervolgens gaat het boek verder bij de aankomst in Auschwitz, waar de drie vrouwen terecht komen tegen het einde van de oorlog. Hiervoor hebben ze al in getto’s verschrikkelijke dingen meegemaakt en één van de vrouwen heeft een lange tijd in Theresienstadt doorgebracht (in dit gedeelte van het boek stonden veel herkenbare beschrijvingen, die ik herkende van mijn bezoek aan dit kamp afgelopen zomer). Het gedeelte van het boek dat zich in Auschwitz afspeelt bevat ook feiten en cijfers over Auschwitz. De verhalen van de vrouwen worden steeds afgewisseld met feiten over de oorlog. Dit maakt het verhaal wat mij betreft sterker, het komt altijd extra binnen als je weet dat dit niet het enige verhaal is dat er is. Ik zei op een gegeven moment tijdens het lezen tegen Johan dat het verhaal sowieso al heel erg bizar en gruwelijk is, maar dat het nog erger wordt als je je bedenkt dat dit geen fictie is. Dit hebben deze mensen echt moeten doorstaan, ze hebben het echt meegemaakt. Uiteindelijk komen de vrouwen, nadat ze nog een tijd in een fabriek in Freiberg hebben gewerkt, na een vreselijke treinreis aan in Mauthausen. Hier ontsnappen ze ternauwernood aan de dood.

Het verhaal stopt niet als het kamp bevrijd wordt. Er wordt nog veel verteld over hoe het direct na de bevrijding ging. De overlevenden van de kampen hadden grote kans om alsnog te sterven, omdat ze zo enorm ondervoed waren. Er waren luizen, alles was smerig en ze waren vaak ontzettend ziek en op sterven na dood. De bevrijders – Amerikanen – wisten niet goed wat ze aanmoesten met de overlevenden. Iedereen wilde naar huis, maar ze hadden geen geld, vaak alleen de tot op de draad versleten kleding die ze aanhadden in het kamp, geen geboorteaktes en papieren en ga zo maar door. Er werd nauwelijks over de gruwelen gepraat, de mensen moesten maar snel doorgaan met hun leven en de oorlog vergeten. Ik vind het heel goed dat ook aan dit gedeelte, na de oorlog, aandacht wordt besteed. Hier wordt nog wel eens aan voorbijgegaan zo van ‘de oorlog was voorbij, hoera!’ terwijl voor velen de verschrikkingen toen nog niet voorbij waren.

Het verhaal wordt hier en daar ondersteund door foto’s, die de situatie nog extra duidelijk maken. Er wordt verteld over de omstandigheden in de kampen. Het boek bezorgde me regelmatig kippenvel en tranen in mijn ogen. Het is zo vreselijk wat er allemaal is gebeurt, je kan het je nauwelijks voorstellen. Zelfs niet na het lezen van zo’n verhaal.

Ik heb twee fragmenten uitgekozen die volgens mij het verhaal en de afwisseling met de feiten heel duidelijk maken:

‘Sind Sie schwanger, fesche (knappe) Frau?’ De raag aan Priska ging vergezeld van een glimlach terwijl de wijdbeense SS’er haar gefascineerd opnam alsof hij haar als proefkonijn monsterde. Ze aarzelde niet. Snel schudde ze haar hoofd en haar talen kennende beantwoordde ze zijn vraag in het Duits: ‘Nein.’ De SS-officier met het beminnelijke uiterlijk stopte even en staarde de jonge vrouw aan voordat hij verderging. Drie vrouwen verderop kneep hij botweg een vrouw in haar borst. Toen een paar druppels melk verrieden dat ze zeker zestien weker zwanger was, werd ze uit de rij getrokken en in een hoek van de appèlplaats geduwd om zich te voegen bij een huiverend groepje aanstaande moeders. Het lot van hen die die dag door dr. Josef Mengele werden uitgekozen blijft onbekend.’ (Het laat zich natuurlijk wel raden, hoogstwaarschijnlijk zijn deze vrouwen vergast. Of ze mochten onder hele slechte omstandigheden hun zwangerschap volbrengen, waarna Mengele de baby’s gebruikte om zijn verschrikkelijke experimenten op uit te oefenen. Een derde mogelijkheid was dat de vrouwen gedwongen een abortus moesten ondergaan, waarna ze konden werken.)

‘De SS had alle mogelijke manieren om Joden en andere vijanden van het Reich te doden uitgeprobeerd, van uithongering en doodschieten tot verstikking met koolmonoxide, maar deze manieren waren zeer inefficiënt en tijdrovend, terwijl er aan de verbranding van de lijken in greppels kostbare brandstof werd verspild. De nazi-leiding deed er alles aan om een manier te vinden waarmee grote aantallen tegelijk konden worden verdelgd, en dat met zo min mogelijk personeel en tegen zo gering mogelijke kosten. Degenen die later aankwamen kregen de maken met de methode waar de SS de voorkeur aan gaf: vergassing in speciale kamers.’

Na dit fragment volgt er een beschrijving van hoe de gaskamers eruit zagen en hoe het gas werd toegediend. Het duurde soms wel 20 minuten voordat de mensen in de gaskamers om het leven waren gekomen. Het hing er vanaf hoe dicht je bij de spleten stond waar het gas uitkwam. Degenen die het gas toedienden hoorden hen vaak gillen en schreeuwen en op de deuren bonzen, happend naar adem. Gevangenen die zelf later vaak ook ‘door de schoorsteen’ gingen, zoals het werd genoemd, hadden vervolgens de gruwelijke taak om de lijken op te ruimen en de ruimte schoon te maken voordat de volgende groep naar binnen ging.

Het is geen leuk verhaal. Het is zelfs een heel erg vreselijk verhaal waarin details je niet worden bespaard. Als je dit boek leest zul je dat niet met een fijn gevoel doen en het heeft niet echt een happy end. Toch kan ik je aanraden om dit boek te lezen als je het ongelooflijke verhaal van deze drie baby’s die geboren werden in een concentratiekamp tijdens de oorlog, wilt lezen en ook als je nog wat meer wilt leren over de Tweede Wereldoorlog.

Review boek één | Illusie.

Hopelijk zien jullie deze rubriek vaak terugkomen op mijn blog dit jaar, want ik ben van plan om veel te gaan lezen en ook reviews te schrijven over de boeken die ik lees. Stiekem is Illusie het tweede boek dat ik heb gelezen dit jaar, want Inferno was de eerste. Die heb ik echter al een keer gelezen – ik vind ‘m fantastisch – en ik denk dat de meesten van jullie die ook wel kennen. De eerste review, vandaar ook de titel ‘review boek één’, is dan dus ook van een ander boek. Het is het eerste boek van de tien die we gekocht hebben op het Boekenfestijn. Ik weet nog niet precies hoeveel boeken ik wil gaan lezen dit jaar. Het leek me wel tof om een account aan te maken op een site als Goodreads of Hebban, maar dit heb ik nog niet gedaan. Ik ga er eens over nadenken en dan schrijf ik er vast wel over binnenkort. Ik wil mezelf niet teveel druk opleggen door gelijk te zeggen ‘ik ga 52 boeken lezen dit jaar’, iedere week één, want waarschijnlijk gaat dat toch niet lukken, hoe leuk ik lezen ook vind. Ik zit nu te denken aan een uitdaging om minimaal 20 boeken te lezen. Dat is in ieder geval iedere maand één en in sommige maanden twee. Jullie lezen er vast nog wel over. Vandaag dus de review van het boek Illusie (waar inmiddels het prijsstickertje netjes van af is, haha).

image-2017-01-27-6

Waar gaat het boek over? 
Het verhaal op de achterflap verraadt gelukkig niet teveel over de inhoud van het boek – vind ik na het lezen van het hele boek.

‘Een magische thriller…’ Een tienermeisje kruipt negen maanden na haar dood, onaangetast door de tijd, uit haar graf. Een levenloze engel valt ongeschonden uit de lucht midden op Times Square in New York.
Deze en andere onverklaarbare moorden zijn het werk van een seriemoordenaar die al gauw bekend komt te staan als de Tovenaar.

De mooie Jessica Blackwood gaf haar carrière als illusionist op na een traumatische gebeurtenis en slijt nu haar dagen als FBI-agent achter haar bureau. Daar komt verandering in als er zulke bizarre moorden worden gepleegd dat er iets bovennatuurlijks in het spel lijkt te zijn. Jessica is, als telg uit een oud illusionistengeslacht, de enige die deze seriemoordenaar lijkt te kunnen stoppen. Maar lukt het Jessica de moordenaar te ontmaskeren voordat zij zelf het doelwit van zijn kunsten wordt?

Dit verhaal dekt eigenlijk perfect de lading van het boek. Toen ik de eerste zinnen las dacht ik ‘oké laat maar, fantasyboek’, maar toen ik verder ging lezen bleek het een thriller te zijn. In combinatie met goochelen/illusionisme raakte ik wel geïnteresseerd. Zo’n boek had ik nog nooit gelezen.

Wat vind ik van het boek? 
Aanrader! Ik bleef er eigenlijk steeds in lezen. Je komt best snel in het verhaal omdat het al gauw spannend wordt, hoewel je soms wel even door wat langere monologen en wat uitleg over goocheltrucs moet lezen. Dat vond ik hier en daar best ingewikkeld omdat ik er niet zoveel vanaf weet – wel leuk om er meer over te leren natuurlijk! De karakters in het boek vond ik eigenlijk allemaal wel interessant, de één wat boeiender beschreven dan de ander, maar ze voegen wel allemaal iets toe aan het verhaal. Toen ik het boek bijna uit had wist ik nog steeds niet hoe het af zou lopen met de Tovenaar – en wie het überhaupt is… – dus dat is mooi. Als ik halverwege al weet wie de seriemoordenaar is dan vind ik het eigenlijk niet zo leuk meer, zowel bij boeken als bij series en films. Dus dat is zeker een voordeel aan Illusie. Soms een beetje gruwelijk, de details worden goed beschreven, vooral heel erg spannend, bij vlagen grappig en soms ingewikkeld. Het was een fijn boek om 2017 mee te beginnen!

Het boek dat ik nu aan het lezen ben is een héél ander boek, namelijk een oorlogsboek dat ‘De baby’s van Mauthausen’ heet.

Review | Meester Bart op zijn best.

image-2016-12-06-17

‘Meester Bart is dé meester van Nederland. Zonder zich te verliezen in het politieke debat of onrealistische visies op het onderwijs, probeert hij verschil te maken voor leerlingen. Zijn blik op onderwijs en op schoolkinderen is een drijfveer voor vele leraren, ouders én leerlingen. In Meester Bart op zijn best staan zijn beste stukken en uitspraken; en nieuw werk waarin Bart de lezer meeneemt in zijn ontwikkeling van ‘probleem-leerling’ tot leraar-met-een-missie. Voor iedereen die niet genoeg kan krijgen van deze inspirerende, authentieke meester!’

Wat mij betreft een prima omschrijving van dit boek. Het dekt perfect de lading. Inmiddels kennen heel veel mensen Meester Bart denk ik wel. Het begon allemaal met het verzamelen van uitspraken van zijn leerlingen en dingen die hij meemaakte in het onderwijs. Bart ging deze uitspraken op aandringen van de leerlingen delen via Facebook en de gevolgen waren heel groot: hij schrijft nu tweewekelijks een column in Trouw en heeft zijn uitspraken en columns, plus een aantal nieuwe stukken, gebundeld in een boek dat inmiddels niet bij een eerste druk gebleven is.

Ik werk nu zelf ook in het onderwijs. Ik werk er natuurlijk nog niet zolang en kan dus eigenlijk nog maar weinig zeggen over het werkveld. Toch denk ik dat iedereen een mening heeft over het onderwijs, al is het alleen maar gebaseerd op je eigen ervaringen. Meester Bart schrijft heel erg persoonlijk, vanuit zijn eigen beleving van het onderwijs dat hij zelf genoten heeft en vanuit de belevingswereld van de jongeren van nu. Onderwijs geniet je het meest als je tussen je leerlingen staat. Of je dat nu doet of niet, je neemt altijd iets mee van jezelf door het onderwijs dat je genoten hebt – gekke uitdrukking eigenlijk hè, want hoeveel jongeren zijn er niet die helemaal niet genieten van het onderwijs?

Eén van de eerste dingen die ik mijn leerlingen heb verteld is dat ik het belangrijker vind dat zij gezien worden en een kans krijgen om hun talenten te ontwikkelen, dan dat ze gezien worden als nummertjes die moeten presteren en goede cijfers moeten halen op ieder vlak. De school waar ik nu werk richt zich natuurlijk meer dan andere scholen op de creatieve kant van de leerlingen (het heet niet voor niets VMBO voor Vormgeven & Media), maar daarnaast moeten de leerlingen natuurlijk ook in ieder geval basiskennis hebben van een aantal andere vakken. Eén van die vakken is Nederlands, wat ik nu geef, en ook Engels – wat Meester Bart geeft – hoort daarbij. Meester Bart heeft mij geïnspireerd om tegen mijn leerlingen te zeggen wat ik zelf zo belangrijk vind: ik zie jou als persoon en niet als nummer. Ik zie dat je niet overal even goed in bent, maar ik wil je helpen om je talenten meer te ontwikkelen en de rest er zo goed mogelijk, binnen wat jij kan, vanaf te brengen. Met de ruimte om te zijn wie je wilt zijn en wie je bent. Je hoort mij, net als Meester Bart, waarschijnlijk niet snel zeggen dat een leerling dom is of zijn/haar best niet genoeg heeft gedaan als ik het verhaal erachter niet weet. Op de middelbare school had ik een leraar die dat eens tegen mij heeft gezegd en ik heb me altijd voorgenomen om dat nooit tegen mijn leerlingen te zeggen als ik ooit voor de klas terecht zou komen. Bij mij pakte het goed uit, want ik heb nu wat meer een fuck it-mentaliteit, maar dat werkt natuurlijk niet bij alle leerlingen zo.

Eén van de zeer sterke uitspraken van Meester Bart die hij in zijn boek doet – op de linkerpagina staat steeds een uitspraak en dan volgt een column van een aantal pagina’s, maar eigenlijk nooit meer dan 2,5 – plaatste ik pas op Instagram en die wil ik graag met jullie delen.

Dit vind ik dus inspirerend en ik denk vele mensen met mij. Als je een mooie, open blik wilt zien op het onderwijs en soms ook op de maatschappij en jonge mensen in het algemeen, en als je daarnaast kennis wilt maken met de persoon achter Meester Bart, dan raad ik je van harte aan om dit boek te lezen!

Om een klein inkijkje met jullie te delen, wil ik afsluiten met de column die ik persoonlijk het allermooist vond uit het hele boek. Ik ga dit boek zeker gebruiken als inspiratie voor mijn onderwijs! Meester Bart, bedankt voor al je inzichten! Wanneer komt je volgende boek? 🙂

Wraak

Ik zit in de bus naar school. Drie haltes voor de bushalte waar ik eruit moet stapt een jongen in. Hij moet een jaar of vijftien zijn. Hij draagt een bril en heeft een baard. De jongen wordt nors gegroet door de buschauffeur, terwijl ik met een uitgebreid ‘goedemorgen’ verwelkomd werd. Blijkbaar is de chauffeur selectief in zijn ochtendgroet.

Op hetzelfde moment stapt in Damascus een jongen in een bus. Hij kijkt angstig om zich heen, maar heeft een vastberaden blik in zijn ogen. Op de gezichten van de mensen in de overvolle bus is vooral verdriet te lezen. De uitzichtloosheid ligt voor eeuwig in hun ogen besloten. Het is oorlog in Damascus. Het is oorlog in hun land en de wereld lijkt zich tegen hen gekeerd te hebben.

De jongen die zonet in de bus stapte, zit op de bank achter mij. Een vrouw die net nog gezellig pratend aan de telefoon op zijn plek zat, is elders gaan zitten. Ik kijk achterom en stel me voor. 

‘Ik ben Wassim’, antwoordt hij. ‘Waar ga je naartoe, Wassim?’ ‘Ik weet het niet, meneer. Ik zit eigenlijk gewoon in de bus. Waar gaat u naartoe?’ ‘Ik ga naar mijn school. Ik geef les aan kinderen die ongeveer zo oud als jij zijn.’

Marid, de jongen die in Damascus op de bus stapte, staat in het gangpad, tussen twee vrouwen die net van de markt komen. In de tassen van de vrouwen zitten baklava, kaneel en kardemom. Marid haalt zijn rugzak naar voren. Hij kijkt even om zich heen en opent zijn tas.

‘Wat betekent je naam?’ vraag ik Wassim. ‘Wassim betekent ‘aantrekkelijk’, meneer. In Syrië was ik populair en werd ik gezien als een mooie jongen.’ ‘Dat zou je hier ook zijn als wij de moeite zouden doen om je echt te leren kennen.’ Wassim lacht. ‘Ik moet er hier uit. Ga je mee? Ik laat je mijn school zien.’ ‘Dank u meneer, maar ik blijf liever zitten. Ik wil niemand bang maken, weet u wel?’

Het is bijna halftien in Damascus. Marid haalt een kettinkje uit zijn tas en opent het lederen hoesje dat eraan hangt met daarin een foto van zijn vader. Voor hem is de oorlog voorbij. Marid kust de foto en klapt het hoesje dicht. Nog even kijkt hij om zich heen. ‘Voor papa’, fluistert hij. Met zijn linkerhand laat hij zijn bomgordel ontploffen. Voor Marid en zestig anderen in de bus is de oorlog voorbij.

Ik sta op en geef Wassim een hand. ‘Het is oorlog in mijn land, meneer. Voor mij is de oorlog even voorbij, omdat ik nu hier ben. Maar voor mijn familie gaat de oorlog gewoon door.’ ‘Ik hoop dat die oorlog snel voorbij mag zijn, en dat jij terug mag gaan naar jouw land, waar je een mooie jongen mag zijn.’

Recht uit het hart, maakt Meester Bart je soms aan het lachen en soms aan het huilen met zijn rake woorden. Hij staat middenin het onderwijs en middenin de samenleving. Gelukkig wil hij zijn mooie inkijkjes met ons delen.

Film | The secret life of pets.

Vrijdag zijn Johan en ik eindelijk naar de film The secret life of pets geweest. Deze stond nog op het lijstje met ‘films die we graag willen zien’ (daar komen er ook weer een paar bij trouwens, die binnenkort uitkomen) en nu konden we ‘m afstrepen. Vandaag vertel ik je wat ik van de film vind en of jij er ook heen moet gaan (spoiler: JA).

Eerst moet je even de trailer zien.

Zo. Nu ben je vast overtuigd om deze film te gaan zien, als je dat nog niet gedaan had.

Niet? Oké, dan komt hier mijn extra ‘ik vind dat iedereen deze film moet gaan zien’-praatje.

Er zaten maar iets van zes mensen in de bioscoop toen wij gingen kijken. Ik denk dat de film nog veel leuker is als de zaal vol zit, omdat je dan steeds mensen hoort lachen waarschijnlijk. Ik moet wel vaker lachen als ik een grappige film zie, maar ik ken eigenlijk maar heel weinig films die ZO grappig zijn als deze. Ik vraag me serieus af wat degene die deze film heeft bedacht had gesnoven toen hij het script schreef en de film ging maken. Een paar kernwoorden van deze film zijn: keihard lachen (tot de slappe lach aan toe) (echt waar), gekke huisdieren, een bizar konijn met plannen om de mensenwereld te vernietigen, nog meer gekke huisdieren, fantastische teksten (‘you’re driving like an animal!’), hele gekke situaties, heel veel humor en ook een beetje spanning. Dat dus.

Ik vind de karakters goed uitgewerkt. Sommige dingen zijn ook echt herkenbaar, soms denk je ‘hé ik ken ook honden/katten die dat doen’. De baasjes van de huisdieren passen heel goed bij de dieren. Ze zijn grappig, gek, gestoord, lief, schattig (er zit een enórm schattige cavia in de film) en zijn bang voor stofzuigers. Ik hou ervan.

Echt, ga deze film zien nu ‘ie nog draait. Té grappig.

(oh en de andere films die ik nog wil gaan zien in de bioscoop de komende tijd? Inferno (!), Riphagen, Trolls (de stemmen en liedjes hierin zijn echt allemaal van leuke mensen), Het meisje in de trein.) (het leven is fijn als er veel toffe films uitkomen.)