Review boek acht | Expliciete Directe Instructie.

Jullie begrijpen wel dat die paaseitjes inmiddels ver te zoeken zijn… ūüėČ

Het is weer eens tijd voor een boekreview! Ik heb ondertussen ook deel 7 van de serie over Frieda Klein, van Nicci French, uitgelezen, maar daarvan komt pas een recensie online als deel 8 is verschenen en ik de hele serie dus compleet heb. Dat lijkt me een stuk leuker namelijk dan deel voor deel reviewen, want je moet de verhalen toch als √©√©n geheel zien uiteindelijk. Ondertussen las ik het boek dat ik vandaag review:¬†Expliciete Directe Instructie.¬†Dit is een informatief boek over het onderwijs, dus als je daarin niet ge√Įnteresseerd bent kun je dit artikel negeren ūüėČ

Voor mezelf vind ik het wel belangrijk om regelmatig onderwijsgerelateerde boeken te lezen. Er ligt er nog eentje op mij te wachten, maar ik lees tegelijkertijd ook altijd een leesboek om het leuk te houden.¬†Expliciete Directe Instructie¬†(wat ik hierna ga afkorten tot EDI) heb ik gekregen van mijn broer en schoonzusje voor mijn verjaardag; mijn schoonzusje werkt zelf ook in het onderwijs (basisschool) en vond dit een heel goed boek. Daarom dacht ik ‘ik vraag het voor mijn verjaardag!’ en zodoende.

Waar gaat het boek over? 
Expliciete Directe Instructie (EDI) is een bewezen aanpak om de leseffectiviteit te verhogen en te zorgen voor succeservaringen en betere leerprestaties bij alle leerlingen. De vrouw of man voor de klas is daarbij de sleutel tot succes.

EDI geeft de leerkracht het gereedschap om met alle leerlingen in het primair onderwijs de leerdoelen te bereiken. Door kwalitatief goede instructie en leerlingen actief te betrekken bij de inhoud van de lessen, wordt er een grote mate van betrokkenheid gerealiseerd, nemen gedragsproblemen af en neemt de leerwinst toe. Een effectieve leerkracht wacht niet totdat leerlingen uitvallen en extra hulp buiten de klas moeten ontvangen of op een eigen leerprogramma worden gezet. Een ons preventie is waardevoller dan een kilo zorg!

EDI brengt leerlingen stapsgewijs naar beheersing van de leerdoelen en laat hen zo succes ervaren. De leerkracht geeft instructie en controleert door het stellen van vragen voortdurend of alle leerlingen het begrijpen. Er wordt denktijd geboden, leerlingen mogen overleggen en er worden willekeurig beurten gegeven. Alle leerlingen worden betrokken en doen actief mee in de les.

In dit boek vertalen de auteurs bewezen onderwijskundige theorie√ęn naar een helder en concreet stappenplan om EDI te implementeren in de dagelijkse onderwijspraktijk. Om de inhoud perfect te laten aansluiten op de specifiek Nederlandse en Vlaamse onderwijssituatie, is het boek grondig bewerkt door onderwijsadviseur Marcel Schmeier en voorzien van herkenbare voorbeelden.

Even een noot: het boek is van oorsprong Amerikaans, maar het is dus vertaald naar het Nederlands en ook aangepast aan het Nederlandse (en Vlaamse) onderwijsconcept.

Wat vond ik van het boek? 
Eerst de korte versie: aanrader voor iedereen die in het onderwijs werkt! Of je nu in het primair onderwijs werkt – waar dit boek oorspronkelijk dus voor bedoeld is – of in het voortgezet onderwijs (en ik denk misschien zelfs wel op het mbo), het kan enorm nuttig zijn om principes uit dit boek toe te passen op je eigen lessen.

Ik herken veel theorie√ęn en onderzoeken uit het boek vanuit mijn opleiding en ook uit de praktijk van het lesgeven. Ik heb natuurlijk inmiddels veel verschillende boeken gelezen over het onderwijs en iedereen denkt er anders over, kan ik je vertellen. Dat is in elk vakgebied natuurlijk zo, het onderwijs is dus geen uitzondering. Ik ben het dus ook niet altijd eens met alles wat er wordt gezegd. Dat hoeft denk ik ook niet; ik pak zelf uit ieder boek dat ik lees en iedere les die ik heb bijgewoond van collega’s en ieder college dat ik heb gevolgd tijdens mijn opleiding, de dingen die voor mij werken en die ik goed vind – en die bij mijn manier van onderwijzen passen, heel belangrijk! Ik denk dat iedereen dat kan doen die dit boek leest.

Ervoor zorgen dat iedere leerling actief wordt betrokken bij de les, effectievere lessen, goede instructie en mooie resultaten: dat wil iedereen die voor de klas staat. Dit boek belooft dat je met hun toepassingen dit voor elkaar kan krijgen. Ik hoop dit in mijn volgende baan – waarvan ik hoop dat die snel gaat beginnen trouwens… – te gaan proberen zodat ik in de praktijk kan kijken of het werkt. In theorie klinken heel veel principes uit boeken namelijk heel goed, maar ze werken niet altijd.

Wat ik heel goed vind aan dit boek is dat het gemakkelijk en herkenbaar is geschreven. Je leest er gemakkelijk doorheen en het wordt niet snel saai. Er staan ontzettend veel voorbeelden in uit de dagelijkse onderwijspraktijk en het wordt bekeken vanuit allerlei verschillende schoolvakken, zodat je ziet dat het overal toepasbaar is. Het verzandt dus niet in eindeloze theorie√ęn, maar maakt de theorie overzichtelijk en direct inzetbaar in de lessen die je geeft. De vormgeving van de lessen wordt per fase uitgebreid toegelicht zodat je gemakkelijk specifieke onderdelen van je les terug kunt vinden in het boek. De gebruikte literatuur en wetenschappelijke onderzoeken worden achterin het boek overzichtelijk besproken.

Naast talloze voorbeelden uit de praktijk staan er ook steeds korte notities in het boek, waar heel kort de belangrijkste zaken van die pagina bijvoorbeeld op worden samengevat, of het zijn korte side notes van de auteur Рzowel van de Nederlandse als de oorspronkelijke Amerikaanse. Dit verduidelijkt waar nodig.

Het boek is opgedeeld in 12 hoofdstukken waarin iedere fase van een EDI-les wordt besproken: vanaf het starten van je les tot het zelfstandig werken van de leerlingen en alles er tussenin. Het doel van het boek wordt heel duidelijk gemaakt direct voorin. Dat is ook wel heel fijn, dan weet je gelijk waar je aan toe bent.

Ik kan eigenlijk maar twee minuscule nadelen¬†bedenken aan dit boek en dat zijn 1) dat ik het jammer vind dat ik het nu al uit heb en het nog niet direct toe kan passen in mijn dagelijks werk en 2) dat er soms wel heel makkelijk wordt gezegd ‘als je dit doet kan er eigenlijk niets misgaan.’ Daar ben ik altijd een beetje sceptisch over. Maar los van die twee dingetjes ben ik heel enthousiast over dit boek!

Een mooie afsluiter vind ik de pagina waarop altijd staat aan wie het boek wordt opgedragen. Daar staat dit:
Wij dragen dit boek op aan alle mensen in het onderwijs die dagelijks hard werken om leerlingen succeservaringen te bieden. РNamens één van die mensen (ik dus): dank!

Mijn verzameling kleurboeken.

Regelmatig deel ik met jullie de kleurplaten die ik allemaal kleur en dan vertel ik je ook uit welk kleurboek de plaat afkomstig is. Ik heb jullie echter nog nooit mijn verzameling kleurboeken laten zien. Afgelopen weekend kocht ik weer eens een nieuw kleurboek en toen bedacht ik dat het wel leuk zou zijn om mijn verzameling eens te laten zien. Eigenlijk moet ik zeggen ‘onze verzameling’, want we gebruiken elkaars kleurboeken eigenlijk altijd. Ik ga je nu al onze kleurboeken laten zien en een aantal andere kleurproducten (dat klinkt raar, maar ik heb nog wat andere dingen die je kunt kleuren, maar wat eigenlijk geen kleurboeken zijn). Daarnaast heb ik ook nog verschillende losse kleurplaten liggen en zijn we in het bezit van verschillende tekenboeken (iets van 5 verschillende) en eindeloos veel schets- en notitieboekjes.

Allereerst: twee kleurboeken voor volwassenen op reis. De eerste hebben we gekregen als extra cadeautje – naast geld – voor onze bruiloft, van een vriend en vriendin van ons. Het tweede boek heb ik van mijn ouders gekregen. Het eerste boekje is inmiddels bijna vol, in de tweede zitten nog wel veel verschillende kleurplaten. Deze boekjes zijn, de naam zegt het al, makkelijk mee te nemen, maar ze zijn ook fijn omdat je meestal niet al te lang over een kleurplaat doet voordat ‘ie klaar is, omdat ze niet zo groot zijn. Deze boekjes zijn namelijk op A5-formaat.

Uit het kleurboek voor volwassenen van Zeeman hebben jullie al heel veel platen voorbij zien komen. Wat een mooi kleurboek is dit! Ik heb deze gekregen bij de Instaswap van afgelopen herfst en ik ben er nog steeds heel blij mee. Als je dit boek zelf ook wilt kopen – hij is maar ‚ā¨0,99! Het kleurboek rechts is van Hema en bevat allerlei geometrische patronen. Hier kleurt Johan meestal in, ik vind het soms wel leuk maar het zijn niet mijn favoriete platen.

 

Voor Sinterklaas heb ik een paar jaar geleden een mandalakleurboek gekregen. Hier zijn inmiddels al veel verschillende van. Mijn moeder heeft er ook eentje (een andere uit deze serie) en die vond ik zo leuk dat ik er ook eentje wilde. Dit boek is inmiddels ook al voor driekwart vol denk ik. Het andere kleurboek heb ik nog nauwelijks iets in gekleurd (oeps…) hoewel ik het al een paar jaar heb. Ik kreeg het ooit als schoencadeautje van Johan. Dit is wel echt een kinderkleurboek qua plaatjes.

Deze kleurboeken komen uit dezelfde serie. De linker is eentje met wilde dieren. Hier zit een 3D-bril bij, als je dan bepaalde felle of juist koele kleuren gebruikt komt je afbeelding uiteindelijk een beetje naar voren. Wel een leuk effect maar heel overweldigend is het niet. Het andere kleurboek heeft wat meer natuurplaten. Johan heeft hieruit een aantal platen gemaakt met waterverf. Daar zijn deze platen heel geschikt voor.

Met het kleurboek links is het geloof ik allemaal begonnen, dat hele kleuren van ons haha! Hierin staan verschillende patronen, bloemen en dieren om te kleuren. Het kleurboekje rechts is één van de nieuwste aanwinsten van Johan. Deze verkochten ze pas bij Kruidvat. Het zijn kleine kleurplaatjes met op de voor- en achterkant hetzelfde patroon. Als je klaar bent kun je ze eruit halen en vouwen tot origami-figuurtjes. Echt leuk bedacht!

 

Dit is een hele grote uitvouwbare kleurplaat van Parijs. Hij is heel gedetailleerd maar ook wel heel mooi.

Dan heb ik nog twee andere dingen die je kunt kleuren: magneetjes (gekocht bij Pipoos) en een puzzel (voor mijn verjaardag gekregen, hij is van Action en er zijn verschillende te koop). Ik heb de puzzel inmiddels gemaakt maar ben nog met de kleurplaat bezig. Als deze klaar is ga ik hier nog een apart artikel over schrijven.

Tot slot mijn nieuwste aanwinst: een kleurboek vol met uilen! Deze kocht ik bij WAAR.

Ik hoop dat jullie het leuk vonden om te zien! Schandalig veel kleurboeken hebben wij hè? Ik zeg ook altijd dat ik geen nieuwe meer moet kopen, maar soms kan ik het toch niet laten, haha!

Review boek zeven | Het experiment.

Het zevende boek alweer dat ik gelezen heb in 2017:¬†Het experiment¬†van Joost Heyink. Ik lees eerlijk gezegd eigenlijk maar weinig boeken van Nederlandse schrijvers. Hoe dat komt weet ik niet zo goed, ze hebben vaak een bepaalde stijl die ik niet zo fijn vind lezen. Ik kan het niet zo goed uitleggen.¬†Het experiment¬†nam ik toch mee toen ik ‘m zag liggen op het Boekenfestijn, want de achterkant was lekker mysterieus. Inmiddels heb ik het boek bijna in een recordtempo uitgelezen. Of dat was omdat ik het zo geweldig vond of omdat het nieuwste boek in de serie over Frieda Klein, van Nicci French, op de deurmat lag afgelopen week en ik die h√©√©l graag wilde lezen maar vond dat ik eerst mijn andere boek uit moest lezen, dat laten we maar even in het midden. Vandaag vertel ik je meer over¬†Het experiment¬†en wat ik ervan vond!

Waar gaat het boek over? 
‘Wat zou jij doen als je partner ten prooi valt aan een organisatie die er dubieuze psychologische methoden op na houdt? Actuele en intrigerende thriller over loyaliteit en verraad, intimidatie, hersenspoeling en moord.’

Dat is alles wat op de achterkant van het boek staat – plus een aantal positieve recensies over een vorig boek van deze schrijver. Ik moet zeggen dat gelijk toen ik de cover zag, mijn aandacht gewekt was, want ik houd van dit soort zwarte, mysterieuze boekcovers. Daar gaan vaak mooie, spannende (psychologische of literaire) thrillers achter schuil en daar ben ik dol op. Op basis van de cover en het kleine stukje op de achterkant heb ik het boek gekocht. Op de binnenflap staat nog wat meer informatie, waardoor je beter weet waar het boek over gaat.

‘Hella Rooyakkers is een opgewekte 32-jarige reisconsulente uit het midden van het land die in alle opzichten stevig in haar schoenen staat. Ze heeft een latrelatie met Berry, die in zijn vrije tijd mentale trainingen volgt bij de Sygma Foundation. Hella heeft hier weinig mee, maar gunt hem zijn hobby. De organisatie blijkt echter niet zo zweverig en onschuldig als Hella denkt: Sygma maakt gebruikt van dubieuze psychologische methoden zoals intimidatie, uitputting, indoctrinatie en herprogrammering.¬†

Als Hella uit loyaliteit met Berry meedoet aan een kennismakingsweekend raakt ze onontkoombaar in de nette van Sygma verstrikt. De staf bereidt een geheim grensoverschrijdend psychologisch experiment voor en is op zoek naar een geschikte kandidaat. Ondertussen raakt Hella bevriend met een onderzoeksjournalist en stelt een ex-cursist Sygma’s methodes op internet aan de kaak, waarmee hij het noodlot over zich afroept. Als Berry steeds meer onder druk komt te staan, is het maar de vraag of hun relatie hiertegen bestand is, en uiteindelijk staat zelfs hun leven op het spel.’

Wat vond ik van het boek? 
Het tweede verhaaltje over het boek, wat op de binnenflap staat, beschrijft al veel beter waar het verhaal over gaat. Ik denk dat ik het op basis hiervan ook wel gekocht zou hebben. Mysterieuze, psychologische experimenten, levens die op het spel staan, intimidatie en moord?¬†I’m in!¬†Ik vond de namen van de hoofdpersonen, Hella en Berry, trouwens verschrikkelijk. Dat is natuurlijk helemaal niet belangrijk, maar het viel me gewoon op, haha.

Het boek moet een beetje op gang komen. De beschrijvingen van het leven van Hella en Berry zijn in het begin niet zo boeiend en het taalgebruik is soms ‘typisch Nederlands’ – plat en soms een beetje grof (hoewel het laatste in dit boek gelukkig wel meevalt). Dat viel me gelijk op. De dialogen vind ik niet altijd even sterk. Het boek volgt verschillende personen en de verschillende hoofdstukken gaan dan over die verschillende personen. Het is niet gelijk duidelijk wie dat allemaal zijn en wat zij uiteindelijk met Sygma te maken zullen hebben. Dit komt na een tijdje wel mooi bij elkaar en dan worden de verhaallijnen steeds meer met elkaar verweven. Dit was wel goed gedaan. Het boek wordt na een tijdje best wel spannend, maar het plot vond ik dan weer wel een beetje voorspelbaar. Het experiment en de beschrijvingen daarvan vind ik wel goed uitgewerkt, maar er had wel meer ingezeten.

Mijn uiteindelijke oordeel is wel positief; ik vond het geen tijdsverspilling om dit boek te lezen. Of je het over kunt slaan of dat het per se een boek is wat je gelezen móet hebben, dat vind ik niet zo moeilijk: het is leuk om te lezen, maar absoluut geen boek dat je gelezen moet hebben. Ik zou dit op een schaal van 1 tot 10 hooguit een 7 geven denk ik.

Ik denk dat het volgende boek dat ik uit ga lezen deel 7 is van de serie van Nicci French, maar daar schrijf ik pas over langer dan een jaar een recensie over denk ik, want dan is deel 8 ook verschenen en heb ik de hele serie compleet en gelezen. Dan kan ik over de serie een review schrijven want de boeken zijn steeds een vervolg op elkaar. Het volgende boek waar ik w√©l een review over ga schrijven is denk ik een boek dat ik nu ook aan het lezen ben, over Effectieve Directe Instructie – een onderwijsboek. Ik heb op bol.com een verlanglijstje gemaakt met heel veel onderwijsboeken erin, dus wie weet komen er over een tijdje nog wel wat voorbij… ūüėČ

Review boek zes | Het huis aan de Gouden Bocht.

Het is tijd voor een nieuwe review! Ik las gisteren het boek Het huis aan de Gouden Bocht van Jessie Burton uit en zoals altijd schrijf ik er voor jullie een review over. Het is dit keer eens géén thriller, maar een historische, fictieve roman. Johan zocht het boek uit op het Boekenfestijn trouwens, maar het lag er toch en ik was wel benieuwd. Vandaag vertel ik je waar het boek over gaat en wat ik ervan vond.

Waar gaat het boek over? 
Amsterdam beleeft een tijdperk van tegenstellingen. Weelde en verval liggen vlak naast elkaar. Succes kan omslaan in diepe armoede en omgekeerd. Streng protestantisme verhult zeer vrijgevochten gedrag. Zoals de dichter Bredero zei: ‘Het kan verkeren…’

In 1686 komt Nella Oortman aan de prestigieuze Herengracht wonen, als jonge bruid van de bekende rijke koopman Johannes Brandt. Ze is niet bepaald wereldwijs en ze begrijpt niets van het huishouden waarin ze terechtgekomen is. Haar ongetrouwde, eigenzinnige schoonzus Maren, de zwarte bediende Otto en het brutale dienstmeisje Cornelia maken er de dienst uit. Haar echtgenoot Johannes is meestal op reis en raakt haar nooit aan. Dan krijgt ze van hem een bijzonder cadeau: een poppenhuis. Het is net hun eigen herenhuis aan de gracht – maar dan in miniatuur. Vanaf dat moment ontvangt ze mysterieuze pakketjes voor het poppenhuis. Algauw krijgt het verhaal een dramatische wending en lijkt het lot van alle mensen om haar heen bezegeld.

Het huis aan de Gouden Bocht is gebaseerd op het beroemde poppenhuis in het Rijksmuseum. Het is een betoverende roman die de Gouden Eeuw en de Amsterdamse bevolking op onvergetelijke wijze tot leven wekt.

Wat vond ik van het boek? 
De roman moet echt even op gang komen. Dat is wel vaker met romans, dus daar lees ik meestal wel doorheen. Je moet de personages even goed leren kennen en dat duurt even, want ze geven lang niet alles prijs over zichzelf. Nella, de hoofdpersoon, leer je vrij snel kennen, maar de andere personen in het verhaal – Maren, Johannes, Otto en Cornelia, en nog een paar bijfiguren – laten in het begin weinig over zichzelf los. Dat leest best lastig, maar het past wel bij het verhaal – Nella kent hen immers ook nog niet zo goed en moet hen echt leren kennen. Ze heeft een heel nieuw leven gekregen. Het boek beschrijft de situatie in Amsterdam in die tijd mooi vind ik, het is historisch best wel accuraat en dat vind ik belangrijk. Je leert absoluut iets over de geschiedenis. Het boek gaat niet zozeer over de VOC, maar meer over het leven van Nella. Het poppenhuis speelt een belangrijke rol in haar leven, omdat er allerlei rare dingen omheen gebeuren. Daardoor bleef ik toch wel lezen, omdat ik nieuwsgierig was hoe het verhaal verder zou gaan.

Er zitten wat dramatische wendingen in het boek, maar ze worden niet echt heel dramatisch beschreven. De dialogen kabbelen soms een beetje voort en zijn niet altijd even interessant. Soms vond ik het heel lastig om door het verhaal heen te lezen, maar uiteindelijk wordt het wel wat spannender omdat er van alles gaat gebeuren: met Johannes, met Otto, met Maren en ook met Nella gebeurt er van alles. Ik kan hier niet teveel over zeggen zonder teveel over het verhaal te vertellen, maar deze gebeurtenissen zorgen er wel voor dat het boek wat boeiender wordt. Er zijn in het begin veel vragen – waarom is Maren ongetrouwd? (heel bijzonder in die tijd!), waarom raakt Johannes Nella eigenlijk niet aan?, wat voor geluiden hoort Nella ’s nachts nu eigenlijk in het huis? – maar langzaamaan worden die allemaal beantwoord. Het einde van het boek vond ik niet echt spectaculair en soms ergerde ik me gedurende het verhaal ook aan Nella omdat ze soms nog zo kinderachtig is.

Kortom: ik vond het wel een goede roman op historisch gebied, maar het verhaal vond ik niet echt spectaculair. Als ik het zou moeten beoordelen met een cijfer van 1 tot 10, dan zou ik het boek denk ik een 6,5 geven.

Review boek vijf | Mooie meisjes.

Het is alweer tijd voor een review van een boek dat ik heb gelezen. Ditmaal waagde ik me aan een boek van Karin Slaughter,¬†Mooie meisjes.¬†Ik lees regelmatig reviews op andere blogs van boekenwurmen en dan komen er ook wel eens boeken van Slaughter voorbij. Ik was wel nieuwsgierig geworden, dus toen ik pasgeleden bij de Intratuin voor slechts ‚ā¨7,50 het boek¬†Mooie meisjes¬†kon kopen, besloot ik die mee te nemen en vrijwel gelijk te gaan lezen. Ik zit naar mijn werk – en weer naar huis – drie dagen in de week in de metro en in de bus, dus onderweg lees ik vrij veel. Ondertussen heb ik het boek dus uitgelezen en ik vertel je graag wat ik ervan vond!

Waar gaat het boek over? 
‘Wanneer op het nieuws melding wordt gemaakt van een vermist meisje, moet Claire Scott ongewild terugdenken aan haar eigen zusje. Zij verdween twintig jaar geleden, en het mysterie is nooit opgelost. Maar wanneer Claire alsnog de waarheid over de verdwijning van haar zus ontdekt, zal haar leven nooit meer hetzelfde zijn.

Karin Slaughter bekroont haar werk met deze superieure, duistere thriller over onvoorwaardelijke trouw en de kracht van zusterliefde.’

Wat vond ik van het boek? 
Het verhaal sprak me eigenlijk gelijk aan. Ik houd wel van mysteries en van thrillers. Het verhaal op de achterflap laat eigenlijk nog niet zoveel los, dus ik was wel benieuwd. Er zitten veel onverwachtse wendingen in het verhaal, dat vond ik echt top! Toen ik eindelijk dacht te begrijpen waar het boek over ging, gebeurde er weer iets geks waardoor ik er niets meer van begreep. Tot het einde toe was het boek dus spannend, dat vond ik echt een groot pluspunt.

In het begin begreep ik nog niet zoveel van het verhaal, het is niet gelijk dat er iets spannends gebeurt. In de verschillende hoofdstukken – die op verschillende manieren genummerd zijn, dat was fijn want dat schiep wat meer duidelijkheid – komen verschillende personages aan het woord. Gaandeweg kom je erachter hoe de personages zich tot elkaar verhouden en wie wie is. Dit moest een beetje op gang komen, ik werd niet gelijk gegrepen door het verhaal. Ik vond ook niet alle personages even leuk trouwens.

Het verhaal vond ik wel spannend, maar soms ook wel h√©√©l gruwelijk. Jullie weten inmiddels wel dat ik wel van thrillers houdt, en ook wel van gruwelijke thrillers met hier en daar wat details, maar ik vond dit boek soms echt teveel ingaan op details. Dat had van mij niet zo gehoeven. Ik wil niet teveel spoilers geven, maar je moet echt echt echt, meer dan in eerdere reviews waar ik dat ook zei, tegen details kunnen en gruwelijkheden. Er wordt gesproken over verminkingen, moord en verkrachtingen op de meest verschrikkelijke manieren die je kunt bedenken – en dan nog wel even wat meer, want ik kon dit soort, soms ook gewoon ranzige dingen, niet eens bedenken. Sorry mevrouw Slaughter, maar volgens mij moet je dan wel een beetje geflipt zijn om zoiets te bedenken en op te schrijven… Dat had wel wat minder gemogen.

Mijn algehele oordeel neigt toch wel naar de positieve kant, omdat ik toch wel wilde weten hoe het afliep, of het vermiste zusje gevonden zou worden en wat er precies heeft plaatsgevonden en omdat sommige personages wel interessant waren. Ik was ook wel nieuwsgierig hoe sommige wendingen dan weer in het verhaal geplaatst konden worden en wie de mysterieuze ‘ik-persoon’ die sommige hoofdstukken ‘schrijft’ was. Kortom: als je van erg gedetailleerde thrillers houdt met gruwelijke moorden en soms wat grof taalgebruik, maar met een spannend verhaal waarvan je tot het einde toe denk ‘hoe loopt dit af?’, dan kan ik je dit boek erg aanraden. Voor mij wordt het niet zo snel meer een boek van deze schrijfster denk ik, ik heb liever wat lichtere thrillers.

Het volgende boek waar ik nu in begonnen ben is ‘Het huis aan de Gouden Bocht’ van Jessie Burton. Dit is een historische, fictieve roman. Even iets heel anders… ūüėČ

Review boek vier | Manipulatie.

Nog niet zo lang geleden las ik het boek Kern van leugens uit. Daarna begon ik eigenlijk direct in het volgende boek: Manipulatie (misschien moet ik, nu ik zoveel boeken lees, toch maar eens een bepaalde uitdaging voor mezelf bedenken voor dit jaar?). Inmiddels heb ik dit boek ook uit. Ik ging in de vakantie een aantal dagen naar mijn ouders, dus zat ik twee keer twee uur in de trein. Toen heb ik veel gelezen. Op woensdag ging ik met mijn moeder naar de sauna en toen heb ik ook een tijdje gelezen. Vandaar dat het boek zo snel uit was, haha! Vandaag vertel ik je of je Manipulatie, geschreven door Mark Allen Smith, ook moet lezen en waar het boek over gaat.

image-2017-01-27-1

Waar gaat het boek over? 
Manipulatie is, zoals al op de voorkant van het boek staat en je misschien aan de hand van de afbeelding ook al had kunnen bedenken, een thriller.

‘Geiger heeft een gave: hij laat mensen de waarheid spreken. En in zijn vak – dat van informatiehandel – is deze gave van onschatbare waarde. Anders dan bij zijn concurrenten komt er bij Geiger zelden bloed aan te pas. Met zijn methode, deels fysiek, grotendeels psychologisch, brengt hij zijn slachtoffers op het punt waar pijn niets is vergeleken bij angst. Want alleen daar houden de leugens op.

Wanneer zijn partner, Harry Boddicker, een cli√ęnt binnenhaalt die een twaalfjarig kind wil laten ondervragen, weiger Geiger de zaak en besluit hij instinctief de jongen te redden. Als Geiger en Harry echter niet snel uitvinden om welke obscure reden de cli√ęnt het geheim van de jongen nodig heeft, zullen ze zelf het slachtoffer worden van een meedogenloze vijand…

Wat vond ik van het boek? 
Eerst even dit: Geiger is echt de naam van de hoofdpersoon. In het boek wordt uitgelegd waar deze naam vandaan komt, want een normale naam is het natuurlijk niet. Het boek wordt een ‘spectaculaire, originele thriller’ genoemd. Het verhaal was een beetje vaag en dat sprak me wel aan, daarom heb ik het boek gekocht. Het boek was soms een beetje lastig te volgen en het verhaal moet een beetje op gang komen. Er komen best wel veel personen in het boek voor waardoor je goed op moet letten waar het over gaat.

Wat zeker belangrijk is om rekening mee te houden bij dit boek is dat je wel tegen gruwelijke details moet kunnen. Bij het vorige boek zei ik dat ook al, maar bij dit boek gaat het nog wel een stapje verder. Je hebt natuurlijk te maken met een hoofdpersoon die handelt in informatie en daarvoor allerlei martelpraktijken niet schuwt. Het gaat meer om angst dan om pijn, maar ook deze details kunnen best gruwelijk zijn. Daarnaast kom je gedurende het verhaal erachter waarom Geiger zo’n bijzondere man is en hoe zijn verleden in elkaar zit. Daar horen ook wel wat details bij die niet zo fraai zijn. Uiteindelijk werd het boek steeds spannender en kwam er steeds meer actie in, dat vond ik heel fijn. Ik was dan ook benieuwd hoe het af zou lopen. Het verhaal liep anders af dan ik had verwacht, er zat een mooie wending in. Dat vond ik ook tof.

Mijn conclusie is dan ook dat ik iedereen die van thrillers houdt en van een goed, opbouwend verhaal, kan aanraden om dit boek te gaan lezen!

Review boek drie | Kern van leugens.

Afgelopen week las ik mijn derde boek van dit jaar uit: Kern van leugens, geschreven door Iris Johansen, een Amerikaanse schrijfster. Een aantal jaren geleden las ik al een ander boek van haar (De schedel) en die vond ik erg goed, dus toen ik dit boek zag liggen bij het Boekenfestijn wist ik: deze moet mee!

image-2017-01-27-2

Waar gaat het boek over? 
Forensisch artieste Eve Duncan heeft helemaal geen zin in een nieuwe klus. Ze wil thuis zijn. Bij haar geliefde, Joe, en haar geadopteerde dochtertje Jane. Toch accepteert Eve een geheimzinnige opdracht van een invloedrijke senator om het hoofd te reconstrueren van een onbekende man, wiens lichaam in de moerassen van Louisiana is gevonden. Vanaf het moment dat Eve aan de slag gaat, is het duidelijk dat er iemand is die niet wil dat Eve haar werk afmaakt. Vastberadener dan ooit wil Eve nu de identiteit weten van de man. Eve wordt, samen met Joe, meegesleurd in een draaikolk van gebeurtenissen, waarbij er maar √©√©n is die de waarheid weet: de dode zelf…

Wat vond ik van het boek? 
Het verhaal op de achterkant van het boek beschrijft het verhaal perfect: er zit absoluut een ‘draaikolk van gebeurtenissen’ in het verhaal. Op het moment dat ik het boek al voor meer dan de helft had gelezen en eindelijk dacht te begrijpen wat er gebeurde en hoe het verhaal af zou lopen, zat er een onverwachte wending in het boek waardoor het verhaal weer totaal onbegrijpelijk werd – op een goede manier. Het boek is spannend, maar als je niet tegen teveel details over moorden kunt dan kun je het beter niet lezen, want dan vind je het waarschijnlijk t√© spannend. Ik vond het soms een beetje¬†too much, er gaan best wel veel mensen dood en doordat je heel lang niet weet waarom, is dat heftig.

Ik vind het verhaal wel goed geschreven. Hier en daar vond ik de dialogen tussen mensen niet altijd even leuk en het overleden dochtertje van Eve komt in een soort visioenen ook aan het woord – dat is niet altijd zo mijn ding, hoewel het hier wel iets toevoegt aan het verhaal (in andere boeken over Eve Duncan komt dit ook aan bod) – dus dat vond ik wel twee nadelen aan het boek, maar over het algemeen ben ik erg enthousiast. Spannend, je wilt weten hoe het verder gaat, soms is het heel grappig en er wordt ook uitgelegd hoe Eve als forensisch artieste (ze reconstrueert dus schedels) te werk gaat. Dat vond ik heel interessant. Aanrader als je houdt van spannende boeken en niet vies bent van een beetje gruwelijkheid!

Nieuw | Allerlei leuke spulletjes en een boek.

Er blijven maar nieuwe spullen in mijn huis komen de laatste tijd, haha! Zoals ik al even vertelde in het artikel over ons dagje Blijdorp, waren mijn ouders afgelopen vrijdag bij ons. Ze waren er aan het begin van de middag al, dus besloten we om even naar Zuidplein te gaan. Uiteindelijk zijn we hier de hele middag geweest. We hebben heel wat winkels afgestruind en ook wat spulletjes gekocht. Daarnaast heb ik een lp gekocht pas en een boek. Vandaag laat ik alles aan jullie zien! ūüôā Ik weet niet van alles meer wat de prijzen waren, maar als ik het weet staat het erbij!

image-2017-02-19-1

Het eerste dat we Рof eigenlijk Johan Рhebben gekocht, is een grote matroesjka van hout, waar, zoals het hoort, kleinere in zitten. Hij wil deze gaan branden Рzijn nieuwe hobby. Deze matroesjka is van So Low.

image-2017-02-19-4 image-2017-02-19-5

We kochten deze houten hanger, die we aan de muur in de wc hebben opgehangen.
Deze hanger is van Big Bazar. 

image-2017-02-19-6

Bij¬†Big Bazar¬†hebben we veel spulletjes gekocht. Dit zakje snoep moest van mij ook mee ūüôā

image-2017-02-19-1 image-2017-02-19

Deze plank – bedoeld voor decoratie en niet als snijplank voor voedsel, staat er speciaal op! – kocht Johan ook bij¬†Big Bazar.¬†Hij wil deze ook gaan branden. De kant met het patroontje wordt dan de achterkant; of we wisselen ‘m zo nu en dan om. Er zit een lusje aan zodat je ‘m op kan hangen.

image-2017-02-19-2 image-2017-02-19-3

Dit doosje is ook al van Big Bazar. Johan gaat hier de metalen puntjes van zijn brander in bewaren als ze nog warm zijn. Hij wilde graag iets wat niet breekbaar is, zodat het niet erg is mocht het een keertje per ongeluk vallen. Daarnaast is het handig omdat je het warme metaal natuurlijk niet zomaar op de (houten) tafel kunt leggen.

image-2017-02-19-6 image-2017-02-19-7

Ik vond ook een nieuw uiltje voor bij mijn verzameling! Voor de foto heb ik er een aantal van mijn andere uiltjes bij gezet (links), maar hij staat nu bij de uiltjes en vogeltjes van de rechterfoto. Die staan op het dressoir.

image-2017-02-19-4 image-2017-02-19-5

Bij Hema kocht ik nieuwe sokken. Ik heb heel veel dikke sokken die je lekker in de winter aan kunt √©n heel veel enkelsokjes voor de lente/zomer, maar sokken die daar tussenin zitten, die ik fijn vind met het weer wat er nu een beetje aan komt, had ik eigenlijk nauwelijks meer. Bij Hema was nu een actie dat je drie paar sokken voor ‚ā¨7 kon kopen – ze zijn normaal ‚ā¨3,50 per paar – dus dat kwam mooi uit! Ik zocht lekker vrolijke sokken uit, daar houd ik wel van.

image-2017-02-19-8 image-2017-02-19-9

image-2017-02-19-10

Afgelopen week kwam het eerste album van Rond√© uit. Misschien ken je ze van het liedje¬†Run, dat is wel eens op de radio. Tijdens het Glazen Huis in Breda hebben Johan en ik Rond√© zien optreden en dat vonden we heel tof.¬†Run¬†is daarnaast sowieso √©√©n van mijn favoriete liedjes sinds het uitgekomen is. Toen ik dus ergens las dat hun album uitgekomen was, ging ik gelijk kijken online of ik ‘m kon kopen. Er is ook een cd van, maar toen ik zag dat het album er ook op vinyl is, moest ik die natuurlijk kopen! Voor jullie fotografeerde ik de hoes, zowel de buiten- als de binnenkant vind ik heel tof! De plaat is daarnaast ook erg goed, aanrader!

image-2017-02-19

Tot slot heb ik, op aanraden van mijn leidinggevende op mijn werk, dit boek gekocht. De Engelse versie was de helft goedkoper dan de Nederlandse (!), dus vandaar dat ik die gekocht heb (deze was al ruim ‚ā¨26). Het boek geeft maar liefst 62 technieken om goed les te kunnen geven en jezelf te ontwikkelen. Ik kan als startend docent natuurlijk altijd extra technieken gebruiken om te werken aan de punten waar ik nog niet tevreden over ben en/of nog niet goed genoeg in presteer. Ik ben erg benieuwd naar dit boek! Het is natuurlijk een studieboek en geen leesboek, dus ik denk dat ik soms een hoofdstuk of een paar pagina’s ga lezen. Als ik het uit heb of als ik er een goed oordeel over heb, dan zal ik er een review over schrijven.

Dat was alles wat ik de afgelopen week heb gekocht! Sommige dingen zijn wel nuttig – zoals het boek en de sokken – en andere dingen, zoals het uiltje, zijn meer voor de leuk. Ik ben blij met alle spulletjes! Wat vind jij het leukste item en waarom?

Nieuw | Eten & drinken, boek, Koekiemonster en meer.

Het is best lastig om een originele titel te bedenken voor artikelen in de categorie¬†Nieuw.¬†Het liefst zou ik van alles iets noemen, maar dan wordt de titel enorm lang. Nu heb ik het meeste wel genoemd en de laatste dingetjes vallen dan onder ‘meer’, haha. Vandaag vond ik het wel weer eens tijd om jullie wat dingen te laten zien die ik de laatste tijd heb gekocht of gekregen, want inmiddels zijn het er weer aardig wat (en vandaag als dit online staat komt er nog een nieuwe lp, maar daar schrijf ik vast nog wel eens over)!

image-2017-02-13-8

Een paar weken geleden kwam ik tijdens het opruimen van een lade een cadeaubon van Gall & Gall tegen. Altijd leuk! Afgelopen week hebben we hier iets voor gekocht, namelijk een fles¬†Boswandeling¬†(een likeur met melk, kokosnoot en banaan) en een fles¬†Pi√Īa Colada¬†(ook likeur, met rum, kokosnoot en ananas). Lekker!¬†Boswandeling¬†vind ik trouwens de meeste fantastische naam ooit voor een likeur √©n het ziet er heel tof uit, want het is namelijk groen (lekker chemisch groen).

image-2017-02-13-4 image-2017-02-13-3

We hadden al een tijdje geen bloemen meer gekocht, dus daar werd het wel weer tijd voor. Bij Albert Heijn kochten we pas de bos die je links ziet, met verschillende bloemen erin. De mooie bos op de foto rechts kregen we afgelopen weekend van vrienden die op bezoek kwamen. Hier zitten ook verschillende bloemen in en ook eucalyptus, dus wellicht kan ik dat nog bewaren als de rest is uitgebloeid en dan¬†fancy¬†Instagram-foto’s maken, haha!

image-2017-02-13-7

Deze powerbank – die eigenlijk voor Johan is, want ik heb ‘m met mijn vet goede telefoonbatterij niet nodig – hebben we ook gekregen. Altijd handig om te hebben!

image-2017-02-13-6 image-2017-02-13-5

In de voorjaarsvakantie gaan Johan en ik weer helpen bij de Vakantie Bijbel Klub (ik kan het ook niet helpen dat het met een K is, het heet nu eenmaal zo) en op vrijdag mag je dan verkleed komen. Vorig jaar hadden we ons niet zo prachtig verkleed, dus daar moest maar eens verandering in komen. Een foto van Johans bloemetjespak heb ik even niet, maar wel twee foto’s van mijn vet mooie Koekiemonster-pak. Ik zeg altijd dat ik een grafhekel heb aan onesies (alleen al aan het woord trouwens) en dat is nog steeds zo, maar voor zo’n verkleedfeestje – of mocht ik eens een keer carnaval gaan vieren, haha – is het wel tof. Het zit trouwens wel hartstikke lekker. Ik weet niet hoe lang ze ‘m nog hebben, maar hij is momenteel (net als het bloemetjespak) te koop bij Action voor ‚ā¨9,95.

Gisteren kwam ik bij Intratuin terecht. Ik moest ’s middags naar de tandarts en had daarna eigenlijk nog geen zin om naar huis te gaan. Daarom ben ik binnendoor naar de Intratuin gereden om daar koffie te drinken en iets lekkers te eten. Dat eten en drinken werd latte macchiato met warme apfelstrudel. Heel lekker! Daarna ging ik natuurlijk even door de winkel lopen en ik heb dus ook wat dingen gekocht hier.

image-2017-02-13-1 image-2017-02-13-2

Voor de konijnen kopen we af en toe iets lekkers. Ik let eigenlijk altijd goed op of er niet teveel suikers en kleurstoffen in zitten. Af en toe kan dat geen kwaad, maar het is natuurlijk beter om ze dat niet te geven. Meestal koop ik als snack knabbelstokjes met groente en/of fruit, maar ik zag nu deze ‘donut’ liggen en die leek me ook wel lekker voor Inca & Maya, dus heb ik die meegenomen. Er zit wortel in en hij is verder gemaakt van knapperige granen. Er zit wel wat suiker in, maar niet zoveel, en ik denk dat in de wortelstukjes ook wel wat kunstmatige kleurstoffen zijn toegevoegd. Ik hoop dat ze het lekker vinden – zo af en toe mag dat best, wat lekkers.

Daarnaast kocht ik een zak met Amarettini voor ons, want die koekjes zijn z√≥ lekker ‚̧
Die kon ik gewoon niet laten liggen, haha!

image-2017-02-13

Ik heb ook nog wat geks gekocht bij Intratuin, namelijk een boek! Er was een heel schap vol met allerlei boeken en ook best veel van bekende schrijvers, zoals het boek dat ik heb uitgekozen. Ze waren allemaal ‚ā¨7,50 per stuk omdat ze ‘licht beschadigd’ zijn. Aan dit boek zie je zo op de foto volgens mij niets, maar de hoeken zijn niet helemaal mooi meer en hij is een beetje gekreukt hier en daar. Je ziet het trouwens amper en ik denk dat het boek sowieso minder mooi wordt als ik het ga lezen/heb gelezen. Ik vond het een mooie gelegenheid om een boek van Karin Slaughter te kopen, want ik heb al veel recensies gelezen van haar boeken maar nog nooit iets van haar gelezen. Voor dit geld wilde ik¬†Mooie meisjes¬†wel eens proberen. De review volgt vanzelf een keer op mijn blog! Ik ben nu nog bezig in een ander boek.

Dat waren mijn aankopen! Zoals gezegd komt er vandaag dus nog een lp, maar die zie je vanzelf wel op Instagram of – later – op mijn blog verschijnen. Ik ben er in ieder geval heel benieuwd naar! Ik heb ook het nieuwe boek van Nicci French in de reeks over Frieda Klein besteld, maar die komt pas begin april uit dus die komt dan vanzelf wel binnen. Zin in! ūüôā

Review boek twee | De baby’s van Mauthausen.

Het tweede boek van dit jaar is uit. Het is een heel ander soort boek dan¬†Illusie, het boek dat ik als eerste las. De titel van het boek zegt eigenlijk al een beetje wat voor soort boek het is.¬†De baby’s van Mauthausen¬†is een boek over de Tweede Wereldoorlog. Ik zeg wel eens dat ik daar al genoeg over heb gehoord en genoeg over weet doordat je daar op school heel veel over leert – wat overigens heel goed is! Zeker nu de generatie die de oorlog heeft meegemaakt bijna verdwenen is – en tijdens mijn studie en daarna tijdens mijn stage heb ik er ook veel over verteld aan mijn leerlingen. Toch koop ik zo nu en dan nog boeken over de oorlog, als het verhalen zijn die me aanspreken en/of anders zijn dan wat ik al eerder heb gelezen.¬†De baby’s van Mauthausen¬†is voor mij zo’n boek.

image-2017-01-27-8

Waar gaat het boek over?
Het boek vertelt het verhaal van drie zwangere Joodse vrouwen die tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog in Auschwitz belanden. Ze kunnen alleen overleven door keihard te werken en hun zwangerschap te verbergen. Tijdens een massatransport naar kamp Mauthausen Рaan het einde van de oorlog, als de bevrijding van Auschwitz vlakbij is Рsterven de helft van de vrouwen die tot dan toe dapper in leven waren gebleven. Priska, Rachel en Anka bevallen onderweg of vlak na aankomst alle drie van een kind. Ze zijn dan nog niet van elkaars bestaan op de hoogte. De kinderen komen lang na de oorlog, bij de 65e herdenking van de bevrijding van kamp Mauthausen, pas met elkaar in aanraking. De moeders zijn tijdens en na de oorlog niet van elkaars bestaan op de hoogte geweest, op één moeder na die nog leefde toen de kinderen elkaar ontmoetten.

Wat vond ik van het boek? 
Het is een ontzettend aangrijpend verhaal, zoals eigenlijk alle verhalen over de Tweede Wereldoorlog. Ik heb talloze dingen over de oorlog gelezen, maar ook dit verhaal greep me erg aan. Het is als een soort biografie van de drie vrouwen geschreven. Ze krijgen in het begin van het boek alle drie een apart gedeelte, waarin hun leven voor de oorlog wordt beschreven. Vervolgens gaat het boek verder bij de aankomst in Auschwitz, waar de drie vrouwen terecht komen tegen het einde van de oorlog. Hiervoor hebben ze al in getto’s verschrikkelijke dingen meegemaakt en √©√©n van de vrouwen heeft een lange tijd in Theresienstadt doorgebracht (in dit gedeelte van het boek stonden veel herkenbare beschrijvingen, die ik herkende van mijn bezoek aan dit kamp afgelopen zomer). Het gedeelte van het boek dat zich in Auschwitz afspeelt bevat ook feiten en cijfers over Auschwitz. De verhalen van de vrouwen worden steeds afgewisseld met feiten over de oorlog. Dit maakt het verhaal wat mij betreft sterker, het komt altijd extra binnen als je weet dat dit niet het enige verhaal is dat er is. Ik zei op een gegeven moment tijdens het lezen tegen Johan dat het verhaal sowieso al heel erg bizar en gruwelijk is, maar dat het nog erger wordt als je je bedenkt dat dit geen fictie is. Dit hebben deze mensen echt moeten doorstaan, ze hebben het echt meegemaakt. Uiteindelijk komen de vrouwen, nadat ze nog een tijd in een fabriek in Freiberg hebben gewerkt, na een vreselijke treinreis aan in Mauthausen. Hier ontsnappen ze ternauwernood aan de dood.

Het verhaal stopt niet als het kamp bevrijd wordt. Er wordt nog veel verteld over hoe het direct na de bevrijding ging. De overlevenden van de kampen hadden grote kans om alsnog te sterven, omdat ze zo enorm ondervoed waren. Er waren luizen, alles was smerig en ze waren vaak ontzettend ziek en op sterven na dood. De bevrijders – Amerikanen – wisten niet goed wat ze aanmoesten met de overlevenden. Iedereen wilde naar huis, maar ze hadden geen geld, vaak alleen de tot op de draad versleten kleding die ze aanhadden in het kamp, geen geboorteaktes en papieren en ga zo maar door. Er werd nauwelijks over de gruwelen gepraat, de mensen moesten maar snel doorgaan met hun leven en de oorlog vergeten. Ik vind het heel goed dat ook aan dit gedeelte, na de oorlog, aandacht wordt besteed. Hier wordt nog wel eens aan voorbijgegaan zo van ‘de oorlog was voorbij, hoera!’ terwijl voor velen de verschrikkingen toen nog niet voorbij waren.

Het verhaal wordt hier en daar ondersteund door foto’s, die de situatie nog extra duidelijk maken. Er wordt verteld over de omstandigheden in de kampen. Het boek bezorgde me regelmatig kippenvel en tranen in mijn ogen. Het is zo vreselijk wat er allemaal is gebeurt, je kan het je nauwelijks voorstellen. Zelfs niet na het lezen van zo’n verhaal.

Ik heb twee fragmenten uitgekozen die volgens mij het verhaal en de afwisseling met de feiten heel duidelijk maken:

‘Sind Sie schwanger, fesche (knappe) Frau?’ De raag aan Priska ging vergezeld van een glimlach terwijl de wijdbeense SS’er haar gefascineerd opnam alsof hij haar als proefkonijn monsterde. Ze aarzelde niet. Snel schudde ze haar hoofd en haar talen kennende beantwoordde ze zijn vraag in het Duits: ‘Nein.’ De SS-officier met het beminnelijke uiterlijk stopte even en staarde de jonge vrouw aan voordat hij verderging. Drie vrouwen verderop kneep hij botweg een vrouw in haar borst. Toen een paar druppels melk verrieden dat ze zeker zestien weker zwanger was, werd ze uit de rij getrokken en in een hoek van de app√®lplaats geduwd om zich te voegen bij een huiverend groepje aanstaande moeders. Het lot van hen die die dag door dr. Josef Mengele werden uitgekozen blijft onbekend.’¬†(Het laat zich natuurlijk wel raden, hoogstwaarschijnlijk zijn deze vrouwen vergast. Of ze mochten onder hele slechte omstandigheden hun zwangerschap volbrengen, waarna Mengele de baby’s gebruikte om zijn verschrikkelijke experimenten op uit te oefenen. Een derde mogelijkheid was dat de vrouwen gedwongen een abortus moesten ondergaan, waarna ze konden werken.)

‘De SS had alle mogelijke manieren om Joden en andere vijanden van het Reich te doden uitgeprobeerd, van uithongering en doodschieten tot verstikking met koolmonoxide, maar deze manieren waren zeer ineffici√ęnt en tijdrovend, terwijl er aan de verbranding van de lijken in greppels kostbare brandstof werd verspild. De nazi-leiding deed er alles aan om een manier te vinden waarmee grote aantallen tegelijk konden worden verdelgd, en dat met zo min mogelijk personeel en tegen zo gering mogelijke kosten. Degenen die later aankwamen kregen de maken met de methode waar de SS de voorkeur aan gaf: vergassing in speciale kamers.’

Na dit fragment volgt er een beschrijving van hoe de gaskamers eruit zagen en hoe het gas werd toegediend. Het duurde soms wel 20 minuten voordat de mensen in de gaskamers om het leven waren gekomen. Het hing er vanaf hoe dicht je bij de spleten stond waar het gas uitkwam. Degenen die het gas toedienden hoorden hen vaak gillen en schreeuwen en op de deuren bonzen, happend naar adem. Gevangenen die zelf later vaak ook ‘door de schoorsteen’ gingen, zoals het werd genoemd, hadden vervolgens de gruwelijke taak om de lijken op te ruimen en de ruimte schoon te maken voordat de volgende groep naar binnen ging.

Het is geen leuk verhaal. Het is zelfs een heel erg vreselijk verhaal waarin details je niet worden bespaard. Als je dit boek leest zul je dat niet met een fijn gevoel doen en het heeft niet echt een¬†happy end.¬†Toch kan ik je aanraden om dit boek te lezen als je het ongelooflijke verhaal van deze drie baby’s die geboren werden in een concentratiekamp tijdens de oorlog, wilt lezen en ook als je nog wat meer wilt leren over de Tweede Wereldoorlog.