Review boek twaalf | De man die tweehonderd keer ontsnapte.

Het twaalfde boek dat ik dit jaar las was De man die tweehonderd keer ontsnapte van Horace Greasley & Ken Scott. Het is een waargebeurd verhaal over Horace Greasley, die in de Tweede Wereldoorlog in een kamp terechtkwam en de liefde van zijn leven ontmoette. Vandaag vertel ik je wat ik van het boek vind!

Waar gaat het boek over?
Horace is pas twintig als Hitler in 1939 Tsjechoslowakije en Polen bezet. Hij neemt dienst in het Engelse leger en wordt in mei 1940 gevangengenomen. Na een dodenmars van tien weken door Frankrijk en België volgt een gruwelijke treinreis naar een Duits werkkamp in Polen. Uitgeput en ondervoed ontmoet Horace de zeventienjarige tolk Rosa uit Silezië en hij wordt meteen verliefd. Hij wil dolgraag ontsnappen maar het kamp ligt zo geïsoleerd dat dat geen enkele zin heeft. Om toch bij zijn geliefde Rosa te kunnen zijn, breekt hij uit – soms twee, drie keer per week – waarna hij noodgedwongen weer terugkeert naar zijn barak. Keer op keer tart Horace het noodlot uit naam van de liefde. 

Dit boek is gebaseerd op een nog niet eerder verteld, waargebeurd verhaal; op basis van ooggetuigenverslagen en meer dan honderd uur interviews. Het is een getuigenis over oorlogsgeweld, heldenmoed, en hoe liefde kan bloeien in de meest onmogelijke situaties.
Horace Greasley bracht vijf jaar van zijn leven door in krijgsgevangenschap. Op 89-jarige leeftijd besloot hij zijn oorlogservaringen te publiceren. De Engelse auteur Ken Scott hielp hem daarbij. In 2010 overleed Horace Greasley, 91 jaar oud.

Wat vond ik van het boek? 
Omdat het een waargebeurd oorlogsverhaal is, leest het al heel anders dan wanneer je weet dat het fictie is. Ik werd vanaf het begin gelijk meegenomen in het ongelooflijke verhaal van Horace. Hij kan goed vertellen en het verhaal is mooi opgeschreven. Het is niet geromantiseerd, je hoeft echt geen klef liefdesverhaal te verwachten. Het is rauw, wreed en grof, zoals de oorlog was. Het verhaal treedt soms in details die je misschien liever niet had willen weten over de Tweede Wereldoorlog, maar dit maakt het wel echt en het laat je ook beseffen hoe vreselijk het is geweest. Het boek is er zeker beter door geworden. Gedurende het verhaal ben ik echt gaan houden van de hoofdpersonen (ik wilde schrijven ‘personages’, maar dat klinkt alsof het fictie is en dat is het niet), je leeft met ze mee en gaat de nazi’s en hun wreedheden net zo haten als de soldaten.

Het liefdesverhaal van Rosa en Horace is ongelooflijk. Ik kon soms bijna niet geloven wat ik las, niet alleen over de omstandigheden gedurende hun dodenmars, hun uitputtende werk en de wreedheden in het kamp, maar vooral het liefdesverhaal waar dit verhaal voor een groot deel om draait, is bijna niet te bevatten. Telkens weer zet Horace zijn leven op het spel omdat hij zo graag bij Rosa wil zijn. Hij riskeert daarmee ook het leven van Rosa en ook van andere kampleden.

Ondanks dat je weet dat Horace de oorlog overleeft – hij heeft immers zelf zijn verhaal vertelt aan Ken Scott – is het tot het einde toe spannend. Soms spant het erom of Horace en zijn vrienden het wel gaan halen en ze beleven de meest ongelooflijke en onwaarschijnlijke dingen. Eromheen worden de geschiedenis van de mensen uit Silezië en het verloop en ook de afloop en nasleep (bijvoorbeeld hoe de Russen omgingen met de bewoners van Praag, ze waren geen haar beter dan de Duitsers!) van de Tweede Wereldoorlog goed en helder uiteengezet. Het is fijn dat beide kanten van het verhaal, zowel dat van de Duitsers en de bevolking als dat van de Joden en kampbewoners, wordt verteld. Hoe het precies afloopt met Horace en Rosa ga ik natuurlijk niet vertellen, het is mooier om zelf het verhaal te lezen. Nu ik over een aantal weken Auschwitz hoop te bezoeken (hier heeft Horace overigens niet gezeten) ben ik me nog wat meer aan het verdiepen in de verhalen van de mensen. De Tweede Wereldoorlog heeft de grote lijnen die verschrikkelijk zijn en blijven, maar als je je verdiept in de verhalen van eenvoudige mensen zoals Horace, die vaak al op zeer jonge leeftijd ongewild bij de oorlog betrokken raakten, dan komt het nog dichterbij en besef je dat het heel mooi is dat wij in vrede leven én dat we er absoluut voor moeten zorgen dat zulke wreedheden niet meer voor zullen komen – wat helaas in sommige landen wel degelijk nog plaatsvindt… Iets om bij stil te staan.

Ik vind dit boek een absolute aanrader voor wie houdt van rauwe, echte liefdesverhalen in onmogelijke omstandigheden. Je moet wel tegen wat lompheid en grove taal kunnen, maar dat past het verhaal en de situatie.

 

Review boek elf | In het duister.

Een week geleden plaatste ik een review over het boek De Vliegeraar. Nu is het alweer tijd voor de review van het volgende boek: In het Duister van Mark Billingham. Dit is een literaire thriller.

Waar gaat het boek over? 
‘Een regenachtige avond in een achterbuurt in Zuid-Londen. Vijf tieners wachten in een auto op hun prooi. De eerste de beste passerende automobilist zal het slachtoffer worden van een dodelijke initiatierite. Het is het begin van een bloedstollend verhaal waarin niets is wat het lijkt. In het duister volgt drie mensen die op een een of andere manier bij de schietpartij zijn betrokken: de jongen die de trekker overhaalde, een oudere gangster die op wraak zint en de hoogzwangere vrouw die op zoek is naar de waarheid. Het speelt zich af in een gewelddadige stad, waar jeugdbendes slaags raken met professionele criminelen en waar loyaliteit in mensenlevens wordt betaald. Geheimen worden ontsluierd in hetzelfde tempo als waarin er nieuwe slachtoffers vallen. De adembenemende ontknoping van In het duister blijft tot het einde onvoorspelbaar.’

Wat vond ik van het boek? 
Er wordt zoals op de achterkant beschreven steeds verteld vanuit het perspectief van drie verschillende personen: de jongen die schoot (Theo), een hoogzwangere vrouw (Helen) en een oudere gangster (Frank). Daarnaast zijn er nog tal van andere personen die een rol spelen in het verhaal. Je moet goed je aandacht erbij houden, zeker in het begin, om duidelijk te krijgen wie wie precies is en wat voor rol iedereen speelt. Er wordt in de jeugdbendes veel straattaal gesproken en dat is dus ook weergegeven in het boek. Aan de ene kan heel goed, want zo werkt het nu eenmaal, maar aan de andere kant maakt het de leesbaarheid wel moeilijker in het begin. Als je er eenmaal aan gewend bent is het prima. Er wordt snel geschakeld tussen de verschillende hoofdpersonen. In het begin is dit lastig, want als je net denkt te begrijpen hoe iemand een beetje denkt en in elkaar zit, wordt er weer geschakeld. Later wordt dit wel fijner, want je went eraan en het houdt het verhaal ook spannend.

Het verhaal vond ik wel goed bedacht, de plot was supergoed en, zoals beschreven op de achterkant, onvoorspelbaar. Hierin ben ik niet teleurgesteld. Het verhaal zelf zit ook goed in elkaar en het is goed uitgewerkt. Sommige personen blijven echter nogal oppervlakkig en soms zijn ze ronduit irritant. Dan snap ik hun keuzes en gedachtegangen niet (goed) en dat vond ik wel irritant. Hierdoor kon ik me niet zo goed inleven. Sowieso niet in het verhaal, maar doordat de hoofdpersonen ook nog ver van mij afstonden qua gedachtes, plannen en keuzes werd dat nog meer. Ik vond het vervelend dat er wat losse eindjes zijn aan het einde van het boek. Er zijn gewoon wat dingen niet opgelost, vragen waar ik geen antwoord op gekregen heb. Hoe loopt het af met sommige personen in het verhaal? Hoe gaat de baby heten en hoe loopt de bevalling überhaupt af? Wie heeft Paul vermoord? Het blijft soms een beetje vaag en dat vond ik wel jammer.

Als ik dit boek een cijfer zou moeten geven, zou het denk ik een 7 zijn. Ik vond het wel spannend en het einde was erg goed, maar omdat het ver van mij afstond, ik de personages niet allemaal even leuk vond (soms ronduit irritant) en sommige vragen onbeantwoord blijven voor mij, krijgt het toch niet hoger dan een 7. Als je houdt van thrillers die niet al te grof en wreed zijn en je kunt door de straattaal en irritaties heen lezen, dan is het best een goed boek.

 

Review boek tien | De vliegeraar.

Voordeel van zulk lekker weer: ik lees veel boeken! Ik heb alweer een boek uitgelezen en vandaag lees je hier weer de review!

Waar gaat het boek over?
Amir en Hassan zijn gevoed door dezelfde min en groeien samen op in Kabul. Op een dag komt er op wrede wijze een einde aan hun bijzondere vriendschap. Amir en zijn vader vluchten naar de Verenigde Staten, waar ze een nieuw bestaan opbouwen, maar Amir slaagt er niet in Hassan te vergeten. De ontdekking van een schokkend familiegeheim voert hem terug naar Afghanistan, waar Amir wordt geconfronteerd met spoken uit zijn verleden. Zijn voornemen om de oude schuld jegens Hassan in te lossen sleept hem mee in een huiveringwekkend avontuur.

De auteur 
Khaled Hosseini is een van de meest geliefde auteurs ter wereld. Van zijn debuutroman De vliegeraar werden in Nederland en Vlaanderen 1,5 miljoen exemplaren verkocht en ook Duizend schitterende zonnen werd een grote bestseller. In 2013 verscheen Hosseini’s roman En uit de bergen kwam de echo. Hij is ambassadeur voor de United Nations High Commissioner for Refugees en de United Nations Refugee Agency, en hij is de oprichter van de Khaled Hosseini Foundation, een organisatie die humanitaire hulp biedt aan het volk van Afghanistan.

Wat vond ik van het boek? 
De korte versie is simpel: ik vond het boek in één woord geweldig! Ik heb de film een tijd geleden gekeken en die vond ik erg mooi. Het is wel een zwaar verhaal, dus ik verwachtte dat ik het boek wel wat lastiger zou vinden. Het is echter vrij vlot geschreven. Er komen wel veel Afghaanse woorden in voor, dat maakt het soms lastig. Gelukkig staat achterin het boek een verklarende woordenlijst en veel woorden worden ook toegelicht als ze gebruikt worden. Het gebruik van deze voor mij vreemde woorden maakt het boek wel gelijk een stuk geloofwaardiger. Je merkt aan alles dat Hosseini zelf ook uit Afghanistan komt en dat hij veel weet van de situatie daar.

Het verhaal is voor het grootste gedeelte vlot geschreven. Je blijft lezen omdat het een interessant en meeslepend verhaal is. Je wilt weten hoe het afloopt. Er zit regelmatig humor in, maar het is vooral spannend en boeiend, soms is het ook wel heel zielig en soms weer wreed. Alle emoties komen eigenlijk voorbij en dat vond ik heel goed aan het boek. Je sluit de hoofdpersonen in je hart, hoewel ik me soms ook wel heb geërgerd aan de laffe keuzes van Amir. Uiteindelijk eindigt het boek echter weer prachtig, ook al gebeuren er tussendoor vreselijke dingen. Ik heb echt genoten van het lezen van dit boek! Je leert trouwens ook nog wat over de geschiedenis van Afghanistan, tot in het begin van de jaren 2000, dus ook nog vrij recent. De achtergrond waartegen het verhaal zich afspeelt vond ik heel interessant en ook mooi en realistisch beschreven. Een aanrader dus (de film trouwens ook)!

Review boek negen | De eenzaamheid van de priemgetallen.

Van mijn schoonzusje kreeg ik het boek De eenzaamheid van de priemgetallen. Ik kende het boek van naam en wist dat het een bestseller is, maar ik had nog nooit gelezen en was dus wel benieuwd. Zij kwam er trouwens helemaal niet doorheen, dus toen was ik extra nieuwsgierig. Ik heb het boek inmiddels wél uitgelezen en vandaag vertel ik je wat ik ervan vond!

Waar gaat het boek over? 
De beschrijving op de achterkant van het boek is uiterst summier: ‘Mattia dacht dat Alice en hij zo waren, twee tweelingpriemgetallen, alleen en verloren, vlakbij elkaar, maar niet dicht genoeg om elkaar echt te raken.’

De recensies op de achterkant zijn overigens allemaal zeer lovend: ‘De eenzaamheid van de priemgetallen is een triomf’, ‘Een hartverscheurende vertelling’, ‘Als u maar één boek per jaar leest, kies dan voor dit verhaal’ en ‘Een uitzonderlijk talent.’ Dit legt de lat voor mij dan gelijk heel hoog, omdat ik dan enorme verwachtingen heb.

De beschrijving op de achterkant is trouwens vrij treffend: het verhaal gaat over Mattia en Alice, twee eenzame figuren die eigenlijk weinig voorstellen en vrij dramatische levens leiden (ik zou bijna willen zeggen ‘lijden’). Ze zijn heel excentriek, ik ken niemand die zo bijzonder is als Mattia de wiskundige of Alice de fotografe. Vanaf de kindertijd worden er steeds losse gedeeltes uit hun levens verteld, uit verschillende tijdsperiodes. Zo heet het eerste hoofdstuk De Sneeuwengel (1983) en het laatste Scherp gesteld (2003). Daartussenin gebeurt natuurlijk ook nog van alles.

Wat vond ik van het boek? 
Het is lang geleden dat ik het lastig vind om een goede recensie te schrijven over een gelezen boek. Ik weet namelijk niet goed wat ik van De eenzaamheid van de priemgetallen vond. Sommige gedeeltes kwam ik nauwelijks doorheen en vervolgens sloeg ik pagina na pagina om omdat ik wilde weten hoe het af zou lopen. Mattia en Alice zijn soms pijnlijk herkenbaar en soms kunnen ze niet verder van mijn leven afstaan. Ze bereiken elkaar eigenlijk nooit, zoals tweelingpriemgetallen (dat zijn priemgetallen die in paren voorkomen, maar dan staat er altijd één ander getal tussen zodat ze elkaar nooit raken), maar staan tegelijkertijd heel dicht bij elkaar en kunnen niet zonder elkaar.

Het is eigenlijk een boek dat je zelf moet lezen om er een goed oordeel over te vellen. Ik denk dat ik het niet zou aanraden zoals één van de recensies op de achterkant, ‘Als u maar één boek per jaar leest, kies dan voor dit verhaal’, maar ik wil het ook niet afdoen als een slecht boek dat je over moet slaan. Ik was hier en daar best onder de indruk. De auteur weet soms de eenzaamheid en pijn heel rauw onder woorden te brengen zodat je het bijna zelf voelt. Soms schiet hij naar mijn mening echter te kort in de dialogen en soms zijn de situaties in het verhaal ook gewoon heel gek. Hij heeft zijn karakters een aantal hele aparte eigenschappen meegegeven waar ik me niet in kan inleven, dat maakte de leesbaarheid hier en daar moeilijk. Aan de andere kant zaten er ook wel heel herkenbare situaties in en daardoor bleef ik toch lezen. Het einde vond ik trouwens totaal onbevredigend, want het was alsof het verhaal nog helemaal niet ten einde was. Dit past tegelijkertijd ook wel heel goed bij de rest van het boek, er blijven altijd losse eindjes en dingen die je niet te weten komt van Alice en Mattia.

Concluderend kan ik zeggen dat je dit boek zelf moet lezen om te begrijpen wat ik bedoel. Een beetje zoals met Stoner, hoewel ik dat het geweldigste boek vind dat ik in tijden heb gelezen trouwens. Dat boek kun je ook niet echt in woorden vatten. De eenzaamheid van de priemgetallen heeft dat ook.

Review boek acht | Expliciete Directe Instructie.

Jullie begrijpen wel dat die paaseitjes inmiddels ver te zoeken zijn… 😉

Het is weer eens tijd voor een boekreview! Ik heb ondertussen ook deel 7 van de serie over Frieda Klein, van Nicci French, uitgelezen, maar daarvan komt pas een recensie online als deel 8 is verschenen en ik de hele serie dus compleet heb. Dat lijkt me een stuk leuker namelijk dan deel voor deel reviewen, want je moet de verhalen toch als één geheel zien uiteindelijk. Ondertussen las ik het boek dat ik vandaag review: Expliciete Directe Instructie. Dit is een informatief boek over het onderwijs, dus als je daarin niet geïnteresseerd bent kun je dit artikel negeren 😉

Voor mezelf vind ik het wel belangrijk om regelmatig onderwijsgerelateerde boeken te lezen. Er ligt er nog eentje op mij te wachten, maar ik lees tegelijkertijd ook altijd een leesboek om het leuk te houden. Expliciete Directe Instructie (wat ik hierna ga afkorten tot EDI) heb ik gekregen van mijn broer en schoonzusje voor mijn verjaardag; mijn schoonzusje werkt zelf ook in het onderwijs (basisschool) en vond dit een heel goed boek. Daarom dacht ik ‘ik vraag het voor mijn verjaardag!’ en zodoende.

Waar gaat het boek over? 
Expliciete Directe Instructie (EDI) is een bewezen aanpak om de leseffectiviteit te verhogen en te zorgen voor succeservaringen en betere leerprestaties bij alle leerlingen. De vrouw of man voor de klas is daarbij de sleutel tot succes.

EDI geeft de leerkracht het gereedschap om met alle leerlingen in het primair onderwijs de leerdoelen te bereiken. Door kwalitatief goede instructie en leerlingen actief te betrekken bij de inhoud van de lessen, wordt er een grote mate van betrokkenheid gerealiseerd, nemen gedragsproblemen af en neemt de leerwinst toe. Een effectieve leerkracht wacht niet totdat leerlingen uitvallen en extra hulp buiten de klas moeten ontvangen of op een eigen leerprogramma worden gezet. Een ons preventie is waardevoller dan een kilo zorg!

EDI brengt leerlingen stapsgewijs naar beheersing van de leerdoelen en laat hen zo succes ervaren. De leerkracht geeft instructie en controleert door het stellen van vragen voortdurend of alle leerlingen het begrijpen. Er wordt denktijd geboden, leerlingen mogen overleggen en er worden willekeurig beurten gegeven. Alle leerlingen worden betrokken en doen actief mee in de les.

In dit boek vertalen de auteurs bewezen onderwijskundige theorieën naar een helder en concreet stappenplan om EDI te implementeren in de dagelijkse onderwijspraktijk. Om de inhoud perfect te laten aansluiten op de specifiek Nederlandse en Vlaamse onderwijssituatie, is het boek grondig bewerkt door onderwijsadviseur Marcel Schmeier en voorzien van herkenbare voorbeelden.

Even een noot: het boek is van oorsprong Amerikaans, maar het is dus vertaald naar het Nederlands en ook aangepast aan het Nederlandse (en Vlaamse) onderwijsconcept.

Wat vond ik van het boek? 
Eerst de korte versie: aanrader voor iedereen die in het onderwijs werkt! Of je nu in het primair onderwijs werkt – waar dit boek oorspronkelijk dus voor bedoeld is – of in het voortgezet onderwijs (en ik denk misschien zelfs wel op het mbo), het kan enorm nuttig zijn om principes uit dit boek toe te passen op je eigen lessen.

Ik herken veel theorieën en onderzoeken uit het boek vanuit mijn opleiding en ook uit de praktijk van het lesgeven. Ik heb natuurlijk inmiddels veel verschillende boeken gelezen over het onderwijs en iedereen denkt er anders over, kan ik je vertellen. Dat is in elk vakgebied natuurlijk zo, het onderwijs is dus geen uitzondering. Ik ben het dus ook niet altijd eens met alles wat er wordt gezegd. Dat hoeft denk ik ook niet; ik pak zelf uit ieder boek dat ik lees en iedere les die ik heb bijgewoond van collega’s en ieder college dat ik heb gevolgd tijdens mijn opleiding, de dingen die voor mij werken en die ik goed vind – en die bij mijn manier van onderwijzen passen, heel belangrijk! Ik denk dat iedereen dat kan doen die dit boek leest.

Ervoor zorgen dat iedere leerling actief wordt betrokken bij de les, effectievere lessen, goede instructie en mooie resultaten: dat wil iedereen die voor de klas staat. Dit boek belooft dat je met hun toepassingen dit voor elkaar kan krijgen. Ik hoop dit in mijn volgende baan – waarvan ik hoop dat die snel gaat beginnen trouwens… – te gaan proberen zodat ik in de praktijk kan kijken of het werkt. In theorie klinken heel veel principes uit boeken namelijk heel goed, maar ze werken niet altijd.

Wat ik heel goed vind aan dit boek is dat het gemakkelijk en herkenbaar is geschreven. Je leest er gemakkelijk doorheen en het wordt niet snel saai. Er staan ontzettend veel voorbeelden in uit de dagelijkse onderwijspraktijk en het wordt bekeken vanuit allerlei verschillende schoolvakken, zodat je ziet dat het overal toepasbaar is. Het verzandt dus niet in eindeloze theorieën, maar maakt de theorie overzichtelijk en direct inzetbaar in de lessen die je geeft. De vormgeving van de lessen wordt per fase uitgebreid toegelicht zodat je gemakkelijk specifieke onderdelen van je les terug kunt vinden in het boek. De gebruikte literatuur en wetenschappelijke onderzoeken worden achterin het boek overzichtelijk besproken.

Naast talloze voorbeelden uit de praktijk staan er ook steeds korte notities in het boek, waar heel kort de belangrijkste zaken van die pagina bijvoorbeeld op worden samengevat, of het zijn korte side notes van de auteur – zowel van de Nederlandse als de oorspronkelijke Amerikaanse. Dit verduidelijkt waar nodig.

Het boek is opgedeeld in 12 hoofdstukken waarin iedere fase van een EDI-les wordt besproken: vanaf het starten van je les tot het zelfstandig werken van de leerlingen en alles er tussenin. Het doel van het boek wordt heel duidelijk gemaakt direct voorin. Dat is ook wel heel fijn, dan weet je gelijk waar je aan toe bent.

Ik kan eigenlijk maar twee minuscule nadelen bedenken aan dit boek en dat zijn 1) dat ik het jammer vind dat ik het nu al uit heb en het nog niet direct toe kan passen in mijn dagelijks werk en 2) dat er soms wel heel makkelijk wordt gezegd ‘als je dit doet kan er eigenlijk niets misgaan.’ Daar ben ik altijd een beetje sceptisch over. Maar los van die twee dingetjes ben ik heel enthousiast over dit boek!

Een mooie afsluiter vind ik de pagina waarop altijd staat aan wie het boek wordt opgedragen. Daar staat dit:
Wij dragen dit boek op aan alle mensen in het onderwijs die dagelijks hard werken om leerlingen succeservaringen te bieden. – Namens één van die mensen (ik dus): dank!

Mijn verzameling kleurboeken.

Regelmatig deel ik met jullie de kleurplaten die ik allemaal kleur en dan vertel ik je ook uit welk kleurboek de plaat afkomstig is. Ik heb jullie echter nog nooit mijn verzameling kleurboeken laten zien. Afgelopen weekend kocht ik weer eens een nieuw kleurboek en toen bedacht ik dat het wel leuk zou zijn om mijn verzameling eens te laten zien. Eigenlijk moet ik zeggen ‘onze verzameling’, want we gebruiken elkaars kleurboeken eigenlijk altijd. Ik ga je nu al onze kleurboeken laten zien en een aantal andere kleurproducten (dat klinkt raar, maar ik heb nog wat andere dingen die je kunt kleuren, maar wat eigenlijk geen kleurboeken zijn). Daarnaast heb ik ook nog verschillende losse kleurplaten liggen en zijn we in het bezit van verschillende tekenboeken (iets van 5 verschillende) en eindeloos veel schets- en notitieboekjes.

Allereerst: twee kleurboeken voor volwassenen op reis. De eerste hebben we gekregen als extra cadeautje – naast geld – voor onze bruiloft, van een vriend en vriendin van ons. Het tweede boek heb ik van mijn ouders gekregen. Het eerste boekje is inmiddels bijna vol, in de tweede zitten nog wel veel verschillende kleurplaten. Deze boekjes zijn, de naam zegt het al, makkelijk mee te nemen, maar ze zijn ook fijn omdat je meestal niet al te lang over een kleurplaat doet voordat ‘ie klaar is, omdat ze niet zo groot zijn. Deze boekjes zijn namelijk op A5-formaat.

Uit het kleurboek voor volwassenen van Zeeman hebben jullie al heel veel platen voorbij zien komen. Wat een mooi kleurboek is dit! Ik heb deze gekregen bij de Instaswap van afgelopen herfst en ik ben er nog steeds heel blij mee. Als je dit boek zelf ook wilt kopen – hij is maar €0,99! Het kleurboek rechts is van Hema en bevat allerlei geometrische patronen. Hier kleurt Johan meestal in, ik vind het soms wel leuk maar het zijn niet mijn favoriete platen.

 

Voor Sinterklaas heb ik een paar jaar geleden een mandalakleurboek gekregen. Hier zijn inmiddels al veel verschillende van. Mijn moeder heeft er ook eentje (een andere uit deze serie) en die vond ik zo leuk dat ik er ook eentje wilde. Dit boek is inmiddels ook al voor driekwart vol denk ik. Het andere kleurboek heb ik nog nauwelijks iets in gekleurd (oeps…) hoewel ik het al een paar jaar heb. Ik kreeg het ooit als schoencadeautje van Johan. Dit is wel echt een kinderkleurboek qua plaatjes.

Deze kleurboeken komen uit dezelfde serie. De linker is eentje met wilde dieren. Hier zit een 3D-bril bij, als je dan bepaalde felle of juist koele kleuren gebruikt komt je afbeelding uiteindelijk een beetje naar voren. Wel een leuk effect maar heel overweldigend is het niet. Het andere kleurboek heeft wat meer natuurplaten. Johan heeft hieruit een aantal platen gemaakt met waterverf. Daar zijn deze platen heel geschikt voor.

Met het kleurboek links is het geloof ik allemaal begonnen, dat hele kleuren van ons haha! Hierin staan verschillende patronen, bloemen en dieren om te kleuren. Het kleurboekje rechts is één van de nieuwste aanwinsten van Johan. Deze verkochten ze pas bij Kruidvat. Het zijn kleine kleurplaatjes met op de voor- en achterkant hetzelfde patroon. Als je klaar bent kun je ze eruit halen en vouwen tot origami-figuurtjes. Echt leuk bedacht!

 

Dit is een hele grote uitvouwbare kleurplaat van Parijs. Hij is heel gedetailleerd maar ook wel heel mooi.

Dan heb ik nog twee andere dingen die je kunt kleuren: magneetjes (gekocht bij Pipoos) en een puzzel (voor mijn verjaardag gekregen, hij is van Action en er zijn verschillende te koop). Ik heb de puzzel inmiddels gemaakt maar ben nog met de kleurplaat bezig. Als deze klaar is ga ik hier nog een apart artikel over schrijven.

Tot slot mijn nieuwste aanwinst: een kleurboek vol met uilen! Deze kocht ik bij WAAR.

Ik hoop dat jullie het leuk vonden om te zien! Schandalig veel kleurboeken hebben wij hè? Ik zeg ook altijd dat ik geen nieuwe meer moet kopen, maar soms kan ik het toch niet laten, haha!

Review boek zeven | Het experiment.

Het zevende boek alweer dat ik gelezen heb in 2017: Het experiment van Joost Heyink. Ik lees eerlijk gezegd eigenlijk maar weinig boeken van Nederlandse schrijvers. Hoe dat komt weet ik niet zo goed, ze hebben vaak een bepaalde stijl die ik niet zo fijn vind lezen. Ik kan het niet zo goed uitleggen. Het experiment nam ik toch mee toen ik ‘m zag liggen op het Boekenfestijn, want de achterkant was lekker mysterieus. Inmiddels heb ik het boek bijna in een recordtempo uitgelezen. Of dat was omdat ik het zo geweldig vond of omdat het nieuwste boek in de serie over Frieda Klein, van Nicci French, op de deurmat lag afgelopen week en ik die héél graag wilde lezen maar vond dat ik eerst mijn andere boek uit moest lezen, dat laten we maar even in het midden. Vandaag vertel ik je meer over Het experiment en wat ik ervan vond!

Waar gaat het boek over? 
‘Wat zou jij doen als je partner ten prooi valt aan een organisatie die er dubieuze psychologische methoden op na houdt? Actuele en intrigerende thriller over loyaliteit en verraad, intimidatie, hersenspoeling en moord.’

Dat is alles wat op de achterkant van het boek staat – plus een aantal positieve recensies over een vorig boek van deze schrijver. Ik moet zeggen dat gelijk toen ik de cover zag, mijn aandacht gewekt was, want ik houd van dit soort zwarte, mysterieuze boekcovers. Daar gaan vaak mooie, spannende (psychologische of literaire) thrillers achter schuil en daar ben ik dol op. Op basis van de cover en het kleine stukje op de achterkant heb ik het boek gekocht. Op de binnenflap staat nog wat meer informatie, waardoor je beter weet waar het boek over gaat.

‘Hella Rooyakkers is een opgewekte 32-jarige reisconsulente uit het midden van het land die in alle opzichten stevig in haar schoenen staat. Ze heeft een latrelatie met Berry, die in zijn vrije tijd mentale trainingen volgt bij de Sygma Foundation. Hella heeft hier weinig mee, maar gunt hem zijn hobby. De organisatie blijkt echter niet zo zweverig en onschuldig als Hella denkt: Sygma maakt gebruikt van dubieuze psychologische methoden zoals intimidatie, uitputting, indoctrinatie en herprogrammering. 

Als Hella uit loyaliteit met Berry meedoet aan een kennismakingsweekend raakt ze onontkoombaar in de nette van Sygma verstrikt. De staf bereidt een geheim grensoverschrijdend psychologisch experiment voor en is op zoek naar een geschikte kandidaat. Ondertussen raakt Hella bevriend met een onderzoeksjournalist en stelt een ex-cursist Sygma’s methodes op internet aan de kaak, waarmee hij het noodlot over zich afroept. Als Berry steeds meer onder druk komt te staan, is het maar de vraag of hun relatie hiertegen bestand is, en uiteindelijk staat zelfs hun leven op het spel.’

Wat vond ik van het boek? 
Het tweede verhaaltje over het boek, wat op de binnenflap staat, beschrijft al veel beter waar het verhaal over gaat. Ik denk dat ik het op basis hiervan ook wel gekocht zou hebben. Mysterieuze, psychologische experimenten, levens die op het spel staan, intimidatie en moord? I’m in! Ik vond de namen van de hoofdpersonen, Hella en Berry, trouwens verschrikkelijk. Dat is natuurlijk helemaal niet belangrijk, maar het viel me gewoon op, haha.

Het boek moet een beetje op gang komen. De beschrijvingen van het leven van Hella en Berry zijn in het begin niet zo boeiend en het taalgebruik is soms ‘typisch Nederlands’ – plat en soms een beetje grof (hoewel het laatste in dit boek gelukkig wel meevalt). Dat viel me gelijk op. De dialogen vind ik niet altijd even sterk. Het boek volgt verschillende personen en de verschillende hoofdstukken gaan dan over die verschillende personen. Het is niet gelijk duidelijk wie dat allemaal zijn en wat zij uiteindelijk met Sygma te maken zullen hebben. Dit komt na een tijdje wel mooi bij elkaar en dan worden de verhaallijnen steeds meer met elkaar verweven. Dit was wel goed gedaan. Het boek wordt na een tijdje best wel spannend, maar het plot vond ik dan weer wel een beetje voorspelbaar. Het experiment en de beschrijvingen daarvan vind ik wel goed uitgewerkt, maar er had wel meer ingezeten.

Mijn uiteindelijke oordeel is wel positief; ik vond het geen tijdsverspilling om dit boek te lezen. Of je het over kunt slaan of dat het per se een boek is wat je gelezen móet hebben, dat vind ik niet zo moeilijk: het is leuk om te lezen, maar absoluut geen boek dat je gelezen moet hebben. Ik zou dit op een schaal van 1 tot 10 hooguit een 7 geven denk ik.

Ik denk dat het volgende boek dat ik uit ga lezen deel 7 is van de serie van Nicci French, maar daar schrijf ik pas over langer dan een jaar een recensie over denk ik, want dan is deel 8 ook verschenen en heb ik de hele serie compleet en gelezen. Dan kan ik over de serie een review schrijven want de boeken zijn steeds een vervolg op elkaar. Het volgende boek waar ik wél een review over ga schrijven is denk ik een boek dat ik nu ook aan het lezen ben, over Effectieve Directe Instructie – een onderwijsboek. Ik heb op bol.com een verlanglijstje gemaakt met heel veel onderwijsboeken erin, dus wie weet komen er over een tijdje nog wel wat voorbij… 😉

Review boek zes | Het huis aan de Gouden Bocht.

Het is tijd voor een nieuwe review! Ik las gisteren het boek Het huis aan de Gouden Bocht van Jessie Burton uit en zoals altijd schrijf ik er voor jullie een review over. Het is dit keer eens géén thriller, maar een historische, fictieve roman. Johan zocht het boek uit op het Boekenfestijn trouwens, maar het lag er toch en ik was wel benieuwd. Vandaag vertel ik je waar het boek over gaat en wat ik ervan vond.

Waar gaat het boek over? 
Amsterdam beleeft een tijdperk van tegenstellingen. Weelde en verval liggen vlak naast elkaar. Succes kan omslaan in diepe armoede en omgekeerd. Streng protestantisme verhult zeer vrijgevochten gedrag. Zoals de dichter Bredero zei: ‘Het kan verkeren…’

In 1686 komt Nella Oortman aan de prestigieuze Herengracht wonen, als jonge bruid van de bekende rijke koopman Johannes Brandt. Ze is niet bepaald wereldwijs en ze begrijpt niets van het huishouden waarin ze terechtgekomen is. Haar ongetrouwde, eigenzinnige schoonzus Maren, de zwarte bediende Otto en het brutale dienstmeisje Cornelia maken er de dienst uit. Haar echtgenoot Johannes is meestal op reis en raakt haar nooit aan. Dan krijgt ze van hem een bijzonder cadeau: een poppenhuis. Het is net hun eigen herenhuis aan de gracht – maar dan in miniatuur. Vanaf dat moment ontvangt ze mysterieuze pakketjes voor het poppenhuis. Algauw krijgt het verhaal een dramatische wending en lijkt het lot van alle mensen om haar heen bezegeld.

Het huis aan de Gouden Bocht is gebaseerd op het beroemde poppenhuis in het Rijksmuseum. Het is een betoverende roman die de Gouden Eeuw en de Amsterdamse bevolking op onvergetelijke wijze tot leven wekt.

Wat vond ik van het boek? 
De roman moet echt even op gang komen. Dat is wel vaker met romans, dus daar lees ik meestal wel doorheen. Je moet de personages even goed leren kennen en dat duurt even, want ze geven lang niet alles prijs over zichzelf. Nella, de hoofdpersoon, leer je vrij snel kennen, maar de andere personen in het verhaal – Maren, Johannes, Otto en Cornelia, en nog een paar bijfiguren – laten in het begin weinig over zichzelf los. Dat leest best lastig, maar het past wel bij het verhaal – Nella kent hen immers ook nog niet zo goed en moet hen echt leren kennen. Ze heeft een heel nieuw leven gekregen. Het boek beschrijft de situatie in Amsterdam in die tijd mooi vind ik, het is historisch best wel accuraat en dat vind ik belangrijk. Je leert absoluut iets over de geschiedenis. Het boek gaat niet zozeer over de VOC, maar meer over het leven van Nella. Het poppenhuis speelt een belangrijke rol in haar leven, omdat er allerlei rare dingen omheen gebeuren. Daardoor bleef ik toch wel lezen, omdat ik nieuwsgierig was hoe het verhaal verder zou gaan.

Er zitten wat dramatische wendingen in het boek, maar ze worden niet echt heel dramatisch beschreven. De dialogen kabbelen soms een beetje voort en zijn niet altijd even interessant. Soms vond ik het heel lastig om door het verhaal heen te lezen, maar uiteindelijk wordt het wel wat spannender omdat er van alles gaat gebeuren: met Johannes, met Otto, met Maren en ook met Nella gebeurt er van alles. Ik kan hier niet teveel over zeggen zonder teveel over het verhaal te vertellen, maar deze gebeurtenissen zorgen er wel voor dat het boek wat boeiender wordt. Er zijn in het begin veel vragen – waarom is Maren ongetrouwd? (heel bijzonder in die tijd!), waarom raakt Johannes Nella eigenlijk niet aan?, wat voor geluiden hoort Nella ’s nachts nu eigenlijk in het huis? – maar langzaamaan worden die allemaal beantwoord. Het einde van het boek vond ik niet echt spectaculair en soms ergerde ik me gedurende het verhaal ook aan Nella omdat ze soms nog zo kinderachtig is.

Kortom: ik vond het wel een goede roman op historisch gebied, maar het verhaal vond ik niet echt spectaculair. Als ik het zou moeten beoordelen met een cijfer van 1 tot 10, dan zou ik het boek denk ik een 6,5 geven.

Review boek vijf | Mooie meisjes.

Het is alweer tijd voor een review van een boek dat ik heb gelezen. Ditmaal waagde ik me aan een boek van Karin Slaughter, Mooie meisjes. Ik lees regelmatig reviews op andere blogs van boekenwurmen en dan komen er ook wel eens boeken van Slaughter voorbij. Ik was wel nieuwsgierig geworden, dus toen ik pasgeleden bij de Intratuin voor slechts €7,50 het boek Mooie meisjes kon kopen, besloot ik die mee te nemen en vrijwel gelijk te gaan lezen. Ik zit naar mijn werk – en weer naar huis – drie dagen in de week in de metro en in de bus, dus onderweg lees ik vrij veel. Ondertussen heb ik het boek dus uitgelezen en ik vertel je graag wat ik ervan vond!

Waar gaat het boek over? 
‘Wanneer op het nieuws melding wordt gemaakt van een vermist meisje, moet Claire Scott ongewild terugdenken aan haar eigen zusje. Zij verdween twintig jaar geleden, en het mysterie is nooit opgelost. Maar wanneer Claire alsnog de waarheid over de verdwijning van haar zus ontdekt, zal haar leven nooit meer hetzelfde zijn.

Karin Slaughter bekroont haar werk met deze superieure, duistere thriller over onvoorwaardelijke trouw en de kracht van zusterliefde.’

Wat vond ik van het boek? 
Het verhaal sprak me eigenlijk gelijk aan. Ik houd wel van mysteries en van thrillers. Het verhaal op de achterflap laat eigenlijk nog niet zoveel los, dus ik was wel benieuwd. Er zitten veel onverwachtse wendingen in het verhaal, dat vond ik echt top! Toen ik eindelijk dacht te begrijpen waar het boek over ging, gebeurde er weer iets geks waardoor ik er niets meer van begreep. Tot het einde toe was het boek dus spannend, dat vond ik echt een groot pluspunt.

In het begin begreep ik nog niet zoveel van het verhaal, het is niet gelijk dat er iets spannends gebeurt. In de verschillende hoofdstukken – die op verschillende manieren genummerd zijn, dat was fijn want dat schiep wat meer duidelijkheid – komen verschillende personages aan het woord. Gaandeweg kom je erachter hoe de personages zich tot elkaar verhouden en wie wie is. Dit moest een beetje op gang komen, ik werd niet gelijk gegrepen door het verhaal. Ik vond ook niet alle personages even leuk trouwens.

Het verhaal vond ik wel spannend, maar soms ook wel héél gruwelijk. Jullie weten inmiddels wel dat ik wel van thrillers houdt, en ook wel van gruwelijke thrillers met hier en daar wat details, maar ik vond dit boek soms echt teveel ingaan op details. Dat had van mij niet zo gehoeven. Ik wil niet teveel spoilers geven, maar je moet echt echt echt, meer dan in eerdere reviews waar ik dat ook zei, tegen details kunnen en gruwelijkheden. Er wordt gesproken over verminkingen, moord en verkrachtingen op de meest verschrikkelijke manieren die je kunt bedenken – en dan nog wel even wat meer, want ik kon dit soort, soms ook gewoon ranzige dingen, niet eens bedenken. Sorry mevrouw Slaughter, maar volgens mij moet je dan wel een beetje geflipt zijn om zoiets te bedenken en op te schrijven… Dat had wel wat minder gemogen.

Mijn algehele oordeel neigt toch wel naar de positieve kant, omdat ik toch wel wilde weten hoe het afliep, of het vermiste zusje gevonden zou worden en wat er precies heeft plaatsgevonden en omdat sommige personages wel interessant waren. Ik was ook wel nieuwsgierig hoe sommige wendingen dan weer in het verhaal geplaatst konden worden en wie de mysterieuze ‘ik-persoon’ die sommige hoofdstukken ‘schrijft’ was. Kortom: als je van erg gedetailleerde thrillers houdt met gruwelijke moorden en soms wat grof taalgebruik, maar met een spannend verhaal waarvan je tot het einde toe denk ‘hoe loopt dit af?’, dan kan ik je dit boek erg aanraden. Voor mij wordt het niet zo snel meer een boek van deze schrijfster denk ik, ik heb liever wat lichtere thrillers.

Het volgende boek waar ik nu in begonnen ben is ‘Het huis aan de Gouden Bocht’ van Jessie Burton. Dit is een historische, fictieve roman. Even iets heel anders… 😉

Review boek vier | Manipulatie.

Nog niet zo lang geleden las ik het boek Kern van leugens uit. Daarna begon ik eigenlijk direct in het volgende boek: Manipulatie (misschien moet ik, nu ik zoveel boeken lees, toch maar eens een bepaalde uitdaging voor mezelf bedenken voor dit jaar?). Inmiddels heb ik dit boek ook uit. Ik ging in de vakantie een aantal dagen naar mijn ouders, dus zat ik twee keer twee uur in de trein. Toen heb ik veel gelezen. Op woensdag ging ik met mijn moeder naar de sauna en toen heb ik ook een tijdje gelezen. Vandaar dat het boek zo snel uit was, haha! Vandaag vertel ik je of je Manipulatie, geschreven door Mark Allen Smith, ook moet lezen en waar het boek over gaat.

image-2017-01-27-1

Waar gaat het boek over? 
Manipulatie is, zoals al op de voorkant van het boek staat en je misschien aan de hand van de afbeelding ook al had kunnen bedenken, een thriller.

‘Geiger heeft een gave: hij laat mensen de waarheid spreken. En in zijn vak – dat van informatiehandel – is deze gave van onschatbare waarde. Anders dan bij zijn concurrenten komt er bij Geiger zelden bloed aan te pas. Met zijn methode, deels fysiek, grotendeels psychologisch, brengt hij zijn slachtoffers op het punt waar pijn niets is vergeleken bij angst. Want alleen daar houden de leugens op.

Wanneer zijn partner, Harry Boddicker, een cliënt binnenhaalt die een twaalfjarig kind wil laten ondervragen, weiger Geiger de zaak en besluit hij instinctief de jongen te redden. Als Geiger en Harry echter niet snel uitvinden om welke obscure reden de cliënt het geheim van de jongen nodig heeft, zullen ze zelf het slachtoffer worden van een meedogenloze vijand…

Wat vond ik van het boek? 
Eerst even dit: Geiger is echt de naam van de hoofdpersoon. In het boek wordt uitgelegd waar deze naam vandaan komt, want een normale naam is het natuurlijk niet. Het boek wordt een ‘spectaculaire, originele thriller’ genoemd. Het verhaal was een beetje vaag en dat sprak me wel aan, daarom heb ik het boek gekocht. Het boek was soms een beetje lastig te volgen en het verhaal moet een beetje op gang komen. Er komen best wel veel personen in het boek voor waardoor je goed op moet letten waar het over gaat.

Wat zeker belangrijk is om rekening mee te houden bij dit boek is dat je wel tegen gruwelijke details moet kunnen. Bij het vorige boek zei ik dat ook al, maar bij dit boek gaat het nog wel een stapje verder. Je hebt natuurlijk te maken met een hoofdpersoon die handelt in informatie en daarvoor allerlei martelpraktijken niet schuwt. Het gaat meer om angst dan om pijn, maar ook deze details kunnen best gruwelijk zijn. Daarnaast kom je gedurende het verhaal erachter waarom Geiger zo’n bijzondere man is en hoe zijn verleden in elkaar zit. Daar horen ook wel wat details bij die niet zo fraai zijn. Uiteindelijk werd het boek steeds spannender en kwam er steeds meer actie in, dat vond ik heel fijn. Ik was dan ook benieuwd hoe het af zou lopen. Het verhaal liep anders af dan ik had verwacht, er zat een mooie wending in. Dat vond ik ook tof.

Mijn conclusie is dan ook dat ik iedereen die van thrillers houdt en van een goed, opbouwend verhaal, kan aanraden om dit boek te gaan lezen!