Review boek zeven | Het experiment.

Het zevende boek alweer dat ik gelezen heb in 2017: Het experiment van Joost Heyink. Ik lees eerlijk gezegd eigenlijk maar weinig boeken van Nederlandse schrijvers. Hoe dat komt weet ik niet zo goed, ze hebben vaak een bepaalde stijl die ik niet zo fijn vind lezen. Ik kan het niet zo goed uitleggen. Het experiment nam ik toch mee toen ik ‘m zag liggen op het Boekenfestijn, want de achterkant was lekker mysterieus. Inmiddels heb ik het boek bijna in een recordtempo uitgelezen. Of dat was omdat ik het zo geweldig vond of omdat het nieuwste boek in de serie over Frieda Klein, van Nicci French, op de deurmat lag afgelopen week en ik die héél graag wilde lezen maar vond dat ik eerst mijn andere boek uit moest lezen, dat laten we maar even in het midden. Vandaag vertel ik je meer over Het experiment en wat ik ervan vond!

Waar gaat het boek over? 
‘Wat zou jij doen als je partner ten prooi valt aan een organisatie die er dubieuze psychologische methoden op na houdt? Actuele en intrigerende thriller over loyaliteit en verraad, intimidatie, hersenspoeling en moord.’

Dat is alles wat op de achterkant van het boek staat – plus een aantal positieve recensies over een vorig boek van deze schrijver. Ik moet zeggen dat gelijk toen ik de cover zag, mijn aandacht gewekt was, want ik houd van dit soort zwarte, mysterieuze boekcovers. Daar gaan vaak mooie, spannende (psychologische of literaire) thrillers achter schuil en daar ben ik dol op. Op basis van de cover en het kleine stukje op de achterkant heb ik het boek gekocht. Op de binnenflap staat nog wat meer informatie, waardoor je beter weet waar het boek over gaat.

‘Hella Rooyakkers is een opgewekte 32-jarige reisconsulente uit het midden van het land die in alle opzichten stevig in haar schoenen staat. Ze heeft een latrelatie met Berry, die in zijn vrije tijd mentale trainingen volgt bij de Sygma Foundation. Hella heeft hier weinig mee, maar gunt hem zijn hobby. De organisatie blijkt echter niet zo zweverig en onschuldig als Hella denkt: Sygma maakt gebruikt van dubieuze psychologische methoden zoals intimidatie, uitputting, indoctrinatie en herprogrammering. 

Als Hella uit loyaliteit met Berry meedoet aan een kennismakingsweekend raakt ze onontkoombaar in de nette van Sygma verstrikt. De staf bereidt een geheim grensoverschrijdend psychologisch experiment voor en is op zoek naar een geschikte kandidaat. Ondertussen raakt Hella bevriend met een onderzoeksjournalist en stelt een ex-cursist Sygma’s methodes op internet aan de kaak, waarmee hij het noodlot over zich afroept. Als Berry steeds meer onder druk komt te staan, is het maar de vraag of hun relatie hiertegen bestand is, en uiteindelijk staat zelfs hun leven op het spel.’

Wat vond ik van het boek? 
Het tweede verhaaltje over het boek, wat op de binnenflap staat, beschrijft al veel beter waar het verhaal over gaat. Ik denk dat ik het op basis hiervan ook wel gekocht zou hebben. Mysterieuze, psychologische experimenten, levens die op het spel staan, intimidatie en moord? I’m in! Ik vond de namen van de hoofdpersonen, Hella en Berry, trouwens verschrikkelijk. Dat is natuurlijk helemaal niet belangrijk, maar het viel me gewoon op, haha.

Het boek moet een beetje op gang komen. De beschrijvingen van het leven van Hella en Berry zijn in het begin niet zo boeiend en het taalgebruik is soms ‘typisch Nederlands’ – plat en soms een beetje grof (hoewel het laatste in dit boek gelukkig wel meevalt). Dat viel me gelijk op. De dialogen vind ik niet altijd even sterk. Het boek volgt verschillende personen en de verschillende hoofdstukken gaan dan over die verschillende personen. Het is niet gelijk duidelijk wie dat allemaal zijn en wat zij uiteindelijk met Sygma te maken zullen hebben. Dit komt na een tijdje wel mooi bij elkaar en dan worden de verhaallijnen steeds meer met elkaar verweven. Dit was wel goed gedaan. Het boek wordt na een tijdje best wel spannend, maar het plot vond ik dan weer wel een beetje voorspelbaar. Het experiment en de beschrijvingen daarvan vind ik wel goed uitgewerkt, maar er had wel meer ingezeten.

Mijn uiteindelijke oordeel is wel positief; ik vond het geen tijdsverspilling om dit boek te lezen. Of je het over kunt slaan of dat het per se een boek is wat je gelezen móet hebben, dat vind ik niet zo moeilijk: het is leuk om te lezen, maar absoluut geen boek dat je gelezen moet hebben. Ik zou dit op een schaal van 1 tot 10 hooguit een 7 geven denk ik.

Ik denk dat het volgende boek dat ik uit ga lezen deel 7 is van de serie van Nicci French, maar daar schrijf ik pas over langer dan een jaar een recensie over denk ik, want dan is deel 8 ook verschenen en heb ik de hele serie compleet en gelezen. Dan kan ik over de serie een review schrijven want de boeken zijn steeds een vervolg op elkaar. Het volgende boek waar ik wél een review over ga schrijven is denk ik een boek dat ik nu ook aan het lezen ben, over Effectieve Directe Instructie – een onderwijsboek. Ik heb op bol.com een verlanglijstje gemaakt met heel veel onderwijsboeken erin, dus wie weet komen er over een tijdje nog wel wat voorbij… 😉

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s