Review | Meester Bart op zijn best.

image-2016-12-06-17

‘Meester Bart is dé meester van Nederland. Zonder zich te verliezen in het politieke debat of onrealistische visies op het onderwijs, probeert hij verschil te maken voor leerlingen. Zijn blik op onderwijs en op schoolkinderen is een drijfveer voor vele leraren, ouders én leerlingen. In Meester Bart op zijn best staan zijn beste stukken en uitspraken; en nieuw werk waarin Bart de lezer meeneemt in zijn ontwikkeling van ‘probleem-leerling’ tot leraar-met-een-missie. Voor iedereen die niet genoeg kan krijgen van deze inspirerende, authentieke meester!’

Wat mij betreft een prima omschrijving van dit boek. Het dekt perfect de lading. Inmiddels kennen heel veel mensen Meester Bart denk ik wel. Het begon allemaal met het verzamelen van uitspraken van zijn leerlingen en dingen die hij meemaakte in het onderwijs. Bart ging deze uitspraken op aandringen van de leerlingen delen via Facebook en de gevolgen waren heel groot: hij schrijft nu tweewekelijks een column in Trouw en heeft zijn uitspraken en columns, plus een aantal nieuwe stukken, gebundeld in een boek dat inmiddels niet bij een eerste druk gebleven is.

Ik werk nu zelf ook in het onderwijs. Ik werk er natuurlijk nog niet zolang en kan dus eigenlijk nog maar weinig zeggen over het werkveld. Toch denk ik dat iedereen een mening heeft over het onderwijs, al is het alleen maar gebaseerd op je eigen ervaringen. Meester Bart schrijft heel erg persoonlijk, vanuit zijn eigen beleving van het onderwijs dat hij zelf genoten heeft en vanuit de belevingswereld van de jongeren van nu. Onderwijs geniet je het meest als je tussen je leerlingen staat. Of je dat nu doet of niet, je neemt altijd iets mee van jezelf door het onderwijs dat je genoten hebt – gekke uitdrukking eigenlijk hè, want hoeveel jongeren zijn er niet die helemaal niet genieten van het onderwijs?

Eén van de eerste dingen die ik mijn leerlingen heb verteld is dat ik het belangrijker vind dat zij gezien worden en een kans krijgen om hun talenten te ontwikkelen, dan dat ze gezien worden als nummertjes die moeten presteren en goede cijfers moeten halen op ieder vlak. De school waar ik nu werk richt zich natuurlijk meer dan andere scholen op de creatieve kant van de leerlingen (het heet niet voor niets VMBO voor Vormgeven & Media), maar daarnaast moeten de leerlingen natuurlijk ook in ieder geval basiskennis hebben van een aantal andere vakken. Eén van die vakken is Nederlands, wat ik nu geef, en ook Engels – wat Meester Bart geeft – hoort daarbij. Meester Bart heeft mij geïnspireerd om tegen mijn leerlingen te zeggen wat ik zelf zo belangrijk vind: ik zie jou als persoon en niet als nummer. Ik zie dat je niet overal even goed in bent, maar ik wil je helpen om je talenten meer te ontwikkelen en de rest er zo goed mogelijk, binnen wat jij kan, vanaf te brengen. Met de ruimte om te zijn wie je wilt zijn en wie je bent. Je hoort mij, net als Meester Bart, waarschijnlijk niet snel zeggen dat een leerling dom is of zijn/haar best niet genoeg heeft gedaan als ik het verhaal erachter niet weet. Op de middelbare school had ik een leraar die dat eens tegen mij heeft gezegd en ik heb me altijd voorgenomen om dat nooit tegen mijn leerlingen te zeggen als ik ooit voor de klas terecht zou komen. Bij mij pakte het goed uit, want ik heb nu wat meer een fuck it-mentaliteit, maar dat werkt natuurlijk niet bij alle leerlingen zo.

Eén van de zeer sterke uitspraken van Meester Bart die hij in zijn boek doet – op de linkerpagina staat steeds een uitspraak en dan volgt een column van een aantal pagina’s, maar eigenlijk nooit meer dan 2,5 – plaatste ik pas op Instagram en die wil ik graag met jullie delen.

Dit vind ik dus inspirerend en ik denk vele mensen met mij. Als je een mooie, open blik wilt zien op het onderwijs en soms ook op de maatschappij en jonge mensen in het algemeen, en als je daarnaast kennis wilt maken met de persoon achter Meester Bart, dan raad ik je van harte aan om dit boek te lezen!

Om een klein inkijkje met jullie te delen, wil ik afsluiten met de column die ik persoonlijk het allermooist vond uit het hele boek. Ik ga dit boek zeker gebruiken als inspiratie voor mijn onderwijs! Meester Bart, bedankt voor al je inzichten! Wanneer komt je volgende boek? 🙂

Wraak

Ik zit in de bus naar school. Drie haltes voor de bushalte waar ik eruit moet stapt een jongen in. Hij moet een jaar of vijftien zijn. Hij draagt een bril en heeft een baard. De jongen wordt nors gegroet door de buschauffeur, terwijl ik met een uitgebreid ‘goedemorgen’ verwelkomd werd. Blijkbaar is de chauffeur selectief in zijn ochtendgroet.

Op hetzelfde moment stapt in Damascus een jongen in een bus. Hij kijkt angstig om zich heen, maar heeft een vastberaden blik in zijn ogen. Op de gezichten van de mensen in de overvolle bus is vooral verdriet te lezen. De uitzichtloosheid ligt voor eeuwig in hun ogen besloten. Het is oorlog in Damascus. Het is oorlog in hun land en de wereld lijkt zich tegen hen gekeerd te hebben.

De jongen die zonet in de bus stapte, zit op de bank achter mij. Een vrouw die net nog gezellig pratend aan de telefoon op zijn plek zat, is elders gaan zitten. Ik kijk achterom en stel me voor. 

‘Ik ben Wassim’, antwoordt hij. ‘Waar ga je naartoe, Wassim?’ ‘Ik weet het niet, meneer. Ik zit eigenlijk gewoon in de bus. Waar gaat u naartoe?’ ‘Ik ga naar mijn school. Ik geef les aan kinderen die ongeveer zo oud als jij zijn.’

Marid, de jongen die in Damascus op de bus stapte, staat in het gangpad, tussen twee vrouwen die net van de markt komen. In de tassen van de vrouwen zitten baklava, kaneel en kardemom. Marid haalt zijn rugzak naar voren. Hij kijkt even om zich heen en opent zijn tas.

‘Wat betekent je naam?’ vraag ik Wassim. ‘Wassim betekent ‘aantrekkelijk’, meneer. In Syrië was ik populair en werd ik gezien als een mooie jongen.’ ‘Dat zou je hier ook zijn als wij de moeite zouden doen om je echt te leren kennen.’ Wassim lacht. ‘Ik moet er hier uit. Ga je mee? Ik laat je mijn school zien.’ ‘Dank u meneer, maar ik blijf liever zitten. Ik wil niemand bang maken, weet u wel?’

Het is bijna halftien in Damascus. Marid haalt een kettinkje uit zijn tas en opent het lederen hoesje dat eraan hangt met daarin een foto van zijn vader. Voor hem is de oorlog voorbij. Marid kust de foto en klapt het hoesje dicht. Nog even kijkt hij om zich heen. ‘Voor papa’, fluistert hij. Met zijn linkerhand laat hij zijn bomgordel ontploffen. Voor Marid en zestig anderen in de bus is de oorlog voorbij.

Ik sta op en geef Wassim een hand. ‘Het is oorlog in mijn land, meneer. Voor mij is de oorlog even voorbij, omdat ik nu hier ben. Maar voor mijn familie gaat de oorlog gewoon door.’ ‘Ik hoop dat die oorlog snel voorbij mag zijn, en dat jij terug mag gaan naar jouw land, waar je een mooie jongen mag zijn.’

Recht uit het hart, maakt Meester Bart je soms aan het lachen en soms aan het huilen met zijn rake woorden. Hij staat middenin het onderwijs en middenin de samenleving. Gelukkig wil hij zijn mooie inkijkjes met ons delen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.