Verhaal met steekwoorden | hinkstapsprong.

Ongeveer een week geleden vroeg ik jullie om steekwoorden in te sturen voor een nieuw verhaal, geschreven aan de hand van die steekwoorden. Er kwamen een aantal reacties – dankjewel! – en hier is dan het nieuwe verhaal!

De steekwoorden, die ik hieronder nog even op een rijtje zet, heb ik in het verhaal vetgedrukt gemaakt. De steekwoorden zijn: ‘Rome is niet in één dag gebouwd’, hinkstapsprong, glazen kopje, slaafvrije chocolade, maanzaadbrood, polenta, roerbakei, snelkookpan, pijnboompit, baksteen, gat, alvleesklier, tablet, optelsom, blokfluitles, hangbuikzwijn, doordrukstrip, batterij, wijzer, bubbeltjesplastic en portemonnee.

“‘Rome is niet in een één dag gebouwd’, dacht hij terwijl hij voor de zoveelste keer zijn hinkstapsprong oefende achter zijn huis. Misschien zou het deze keer wél goed gaan. Hink, stap, … in plaats van een sprong werd het wéér een soort struikelpasje. Het leek helemaal nergens op en de moed zonk hem in de schoenen. Een pauze nemen, dat hielp altijd. Toch?

Hij liep naar binnen en schonk water in zijn glazen kopje. Hij had besloten om gezonder te gaan leven en daar hoorde meer water drinken natuurlijk bij. Hij had echter één verslaving nog niet afgeleerd: zijn slaafvrije chocolade. Die was hem heilig. Hij nam er een hap van en staarde genietend voor zich uit. Voor even waren zijn zorgen om de hinkstapsprong verdwenen.

Hij keek op zijn horloge en besefte dat het al bijna etenstijd was, waarop hij naar de koelkast liep en keek wat hij nog in huis had. Bijna niets… dat kwam door al het oefenen voor de hinkstapsprong-wedstrijd die plaats zou vinden komend weekend. Hij had alleen nog een sneetje maanzaadbrood en een beetje polenta in huis, een gerecht dat van oorsprong bedoeld was voor arme mensen. Dat paste wel bij hem, dacht hij mistroostig. In het keukenkastje vond hij niets, alleen een pijnboompit die uit het zakje was gevallen dat zijn ex-vriendin ooit had gekocht. Zij hield van pijnboompitten. Het pitje dat nog eenzaam in het kastje lag deed hem even aan haar denken, maar toen schoten zijn gedachten weer terug naar het hier en nu. Oh, hij had ook nog wat eieren in huis zag hij. Mooi, dan kon hij ook een roerbakei maken. Of het een goede combinatie was wist hij niet, maar hij had geen keus: de supermarkt was al dicht en hij had verder niets in huis. Hij kon dus ook niets meer in zijn snelkookpan koken, want er was simpelweg niets om te koken.

Vroeger was hij succesvol geweest. Hij had een lieve vriendin, een prachtig huis, hij had blokfluitles, gewoon omdat het kon, gaf bijles aan kinderen en hielp hen bijvoorbeeld met een moeilijke optelsom en had zelfs een hangbuikzwijn als huisdier. Die scharrelde rond in huis en in de tuin en was dikke maatjes met hem. ‘Waar was het toch misgegaan?’ dacht hij, maar eigenlijk wist hij het antwoord al. Hij had nooit moeten gaan oefenen voor die verdomde hinkstapsprong. Waarom hij dat dan toch gedaan had? Zijn aartsvijand had hem gedwongen. Die was er namelijk ongelooflijk goed in en dat kon hij absoluut niet uitstaan. Zijn vriendin had hem nog gewaarschuwd: ‘laat je nou niet gek maken door die sukkel! Daar sta je toch boven?!’ Maar hij was jaloers. Hij wilde óók de hinkstapsprong kunnen. En dus was hij gaan oefenen. Gewoon in zijn achtertuin. Hij ging niet meer naar zijn blokfluitles, hij gaf geen bijles meer en raakte dus zijn baan kwijt, en het hangbuikzwijntje werd meegenomen door zijn vriendin toen ze bij hem wegging. Hij was alleen maar bezig met het oefenen en perfectioneren – zoals hij het zelf noemde, om maar hoop te houden – van zijn hinkstapsprong. Om dé wedstrijd, die dit weekend eindelijk plaats zou vinden, maar te kunnen winnen. Het was kansloos, maar hij móest het doen. Het was het enige dat hij nog had. Anders zou hij echt in een gat vallen. Wat was dan nog het doel van zijn leven?

Hij had toch alles al verloren… Af en toe vond hij nog een restant van het leven dat hij eerst had gehad: hij vond een doordrukstrip in de badkamer, vast achtergelaten door zijn vriendin. Ze slikte tabletten, want er zat iets niet goed in haar alvleesklier. Hij had er veel te weinig aandacht aan besteed, achteraf gezien. Maar ja, dat was achteraf gezien. Het was nu al te laat. Een tablet in de hoek van de kamer wees hem er weer eens op hoe triest zijn leven eigenlijk was. Hij ruimde nooit op, maar klampte zich vast aan deze kleine restjes van zijn oude leven.

Hoe laat was het eigenlijk? Hij keek op zijn horloge maar zag weer dat het stilstond. Het zoveelste mankement in zijn leven: de batterij was leeg maar hij had geen zin om een nieuwe te gaan kopen. De grote wijzer was blijven hangen op de twee en de kleine op de drie, maar hij wist dat het al in de avond was, omdat het buiten donker begon te worden.

Het werd tijd om iets aan zijn trieste situatie te doen, dacht hij bij zichzelf en de volgende dag voegde hij de daad bij het woord. Het hele huis ruimde hij rigoureus op. Alle restanten van zijn oude leven verdwenen in vuilniszakken: de pijnboompit, de blokfluit, een stukje bubbeltjesplastic dat nog rondslingerde, het tablet tegen de ziekte van zijn ex-vriendin… Hij keurde het geen blik meer waardig en gooide het allemaal weg. Ook zijn achtertuin moest eraan geloven: alles wat te maken had met de hinkstapsprong gooide hij zonder erbij na te denken weg. Hij pakte de baksteen die aangaf tot waar hij moest sprongen en wierp hem zo ver mogelijk weg. BAM! De steen klapte tegen de container aan, die uitpuilde van alles wat hij had weggegooid. Hij gooide de steen erin en nam op die manier afscheid van het laatste wat hem deed denken aan het trieste bestaan als wannabe hinkstapsprong-kampioen.

Hij pakte zijn portemonnee en zag dat hij nog wat geld had. Mooi. Hij ging naar de supermarkt en sloeg een voorraadje boodschappen in. In één van de schappen zag hij polenta staan. Ha, dat gerecht voor de armen ging hij mooi niet meer kopen! Sterker nog: hij ging luxe uit eten, gewoon omdat het kon. En hij dacht geen moment meer aan de hinkstapsprong. Hij belde de bijleskinderen op en ging weer bijles geven. Hij pakte zijn blokfluitlessen weer op. Hij kwam een prachtig meisje tegen dat hij mee uit vroeg. Hij kreeg een relatie met haar en ze kochten samen een nieuw huis. Mét een hangbuikzwijntje in de tuin. Maar zonder pijnboompitten, want die vonden ze allebei maar smerig. En zonder tabletten tegen iets in de alvleesklier, want daar hadden ze helemaal geen last van. En zonder hinkstapsprong, want dat was iets uit zijn verleden. Zijn aartsvijand won de wedstrijd, maar het interesseerde hem niet. Hij had afscheid genomen van zijn oude leven en kon weer door. Het was fijn om gelukkig te zijn.

Ik hoop dat jullie het verhaal leuk vonden om te lezen 🙂

 

 

 

Advertenties

4 gedachtes over “Verhaal met steekwoorden | hinkstapsprong.

  1. Leuk en best natuurlijk qua gebruik van de woorden, dus dat vind ik knap! Alleen optelsom vond ik wel geforceerd, terwijl je die er volgens mij makkelijk ergens tussen zou kunnen stoppen in de betekenis “het is een optelsom van…”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s