Saamhorigheid.

Iedere dag kom ik wel filmpjes tegen op Facebook, die mensen liken of delen en op die manier in mijn tijdlijn verschijnen. Sommige filmpjes vind ik maar niets, maar andere zijn wel grappig en zo nu en dan komt er iets voorbij wat me raakt. Zo’n filmpje vond ik een tijdje terug en ik moest daarbij aan iets denken waar ik wel wat meer over wilde schrijven: saamhorigheid.

In het filmpje zie je Martin Hurkens. Hij doet zich voor als straatartiest en zingt het nummer You raise me up. Nadat hij 35 jaar als bakker had gewerkt, omdat hij wegens financiële redenen nooit naar de muziekschool kon gaan, besloot hij mee te doen aan Holland’s Got Talent, waar hij eerste werd. Als hij altijd zo zingt als in bovenstaande video, dan snap ik wel waarom.

Wat ik zo mooi vond aan dit filmpje was, behalve zijn prachtige stem en het mooie nummer dat hij uitgekozen heeft, de reactie van het publiek. Mensen blijven staan, maken foto’s en filmpjes van Martin en zijn verwonderd door wat hij doet, zomaar midden op straat. Ze kijken vol bewondering en sommigen zingen zachtjes mee of hebben zelfs tranen in hun ogen. Die reactie is in principe helemaal niet vreemd natuurlijk, als ik zoiets zou zien op straat zou ik ook blijven staan – zo zagen we op vakantie in Wenen een groepje straatmuzikanten die klassieke muziek speelden en ongelooflijk goed waren; er stonden tientallen mensen om heen en ook wij hebben er een hele tijd staan luisteren – en op muziek reageren mensen regelmatig emotioneel. Dat doet mooie muziek met je, want muziek is emotie.

De reactie van de mensen vind ik heel mooi en degene die zingt krijgt de aandacht die hij op dat moment vraagt en naar mijn mening ook verdiend. Maar wat ik zo prachtig vind is het gevoel dat ik erbij krijg. Een gevoel van saamhorigheid. Dat gevoel van trots dat je kan overvallen als iemand een geweldige prestatie neerzet – bijvoorbeeld een Nederlandse sporter – of het gevoel dat je blij bent dat je ergens deel van uitmaakt. Het geeft mij altijd een warm gevoel als ik dit soort filmpjes zie of er zelfs bij mag zijn (dan is het gevoel uiteraard nog veel sterker). Dat mensen voor even bij elkaar horen en samen ergens deel van uitmaken. Dat ze zich totaal concentreren op de muziek en op de bijbehorende emoties en niet op de wereld om hen heen. Dat ze voor even allemaal zijn wie ze zijn en dat ze dat oké vinden. Dat iedereen hetzelfde is en toch uniek. Dat gevoel. Dat gevoel van saamhorigheid.

En als dan de muziek stopt en het applaus is weggestorven, dat dan iedereen weer zijn of haar eigen weg gaat maar dit gevoel en deze gebeurtenis met zich meeneemt. Dat vind ik zo mooi.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s