Vervolgverhaal | Koos de Alien (4; slot).

Vandaag het slot van het vervolgverhaal over Koos de Alien. Deel 1, 2 en 3 kun je nog lezen als je op de linkjes klikt!

Koos wilde nog wel even de mensen van wat dichterbij bekijken voordat hij terug zou keren naar zijn thuisplaneet Xzibit. Hij vloog door het centrum van Rotterdam, uiteraard nog steeds onder zijn onzichtbaarheidsmantel, en zag allerlei moois. Hij zag hele gekke woningen in de vorm van een kubus en hij zag een hoog flatgebouw dat wel een beetje op een potlood leek. Ook zag hij allerlei oude schepen en een aantal mooie bruggen. Wat een grote stad was Rotterdam! Hij ging steeds lager vliegen omdat hij de vele verschillende mensen – ze hadden zelfs verschillende huidskleuren, dat was gek! Maar ook wel weer mooi – van dichterbij wilde bekijken. Maar toen… toen vloog Koos per ongeluk iets te laag en stootte hij zijn pannenlap tegen een lantaarnpaal… Zijn onzichtbaarheidsmantel viel af en hij probeerde hem nog te grijpen, maar de mantel viel naar beneden en lag daar op de stoep onder de lantaarnpaal…

En alle mensen keken naar hem! Oh nee, dit was een ramp! Als Koos niet opschoot zouden de mensen hem misschien wel pakken en opsluiten in een dierentuin! Of in een museum! Of op een andere rare plek… Of misschien werd hij wel opgesloten in een donkere kerker omdat de mensen hem eng vonden. En dan zou hij nooit meer zijn ouders en zijn broer zien! En zijn hondje! En zijn vrienden en vriendinnen en buren en kennissen en andere inwoners van Xzibit en de mooie natuur op de planeet en dan zou hij nooit meer kunnen vliegen door het heelal rondom zijn prachtige planeet, en en en … Dit alles schoot in een fractie van een seconde aan Koos voorbij (Xzibitianen kunnen nogal snel denken, vooral als ze in paniek zijn en snel moeten handelen en tegelijk de juiste keuzes moeten maken), voordat hij razendsnel in actie kwam. Hij zag de mensen al hun mobieltjes pakken en roepen in de apparaatjes om de politie, de brandweer, het leger en wat al niet meer. Er vielen mensen flauw en er brak grote paniek uit in de straat. Auto’s reden op elkaar omdat de mensen niet op zaten te letten en naar Koos zaten te staren. Een jongen viel van zijn fiets en een meisje viel zo – plons! – in het water onder de Erasmusbrug…

Koos reageerde vliegensvlug door te landen, zijn pannenlap even onder zijn arm te nemen en zijn onzichtbaarheidsmantel over zich heen te gooien. Dan konden de mensen hem in ieder geval niet meer zien en dat zou wel eens zijn geluk kunnen zijn. Koos startte zijn pannenlap opnieuw op – pruttel, pruttel… waarom sloeg ‘ie nou niet aan?! Hij zag de mensen al op zich af komen… en besloot weg te hoppen onder zijn mantel. De mensen grepen om zich heen om Koos te pakken te krijgen, maar doordat ze hem niet konden zien ging dit nogal moeizaam natuurlijk. Koos greep zijn kans en sprong snel een steegje in. En wie zag hij daar?! De groep nijlganzen! Ze vlogen over en zagen Koos (want dieren kunnen door onzichtbaarheidsmantels kijken) heel bang in het steegje schuilen, in de hoop dat alle mensen voorbij zouden lopen en hem niet zouden ontdekken. In paniek – want hij begon nu toch wel bang te worden – probeerde hij zijn pannenlap aan de praat te krijgen. De ganzen vlogen snel op hem af en met zijn allen konden ze Koos gelukkig houden. Hij was best wel zwaar en dus konden de ganzen niet ver vliegen. Gelukkig konden ze wel ver genoeg komen met Koos om hem in veiligheid te kunnen brengen op een hoog flatgebouw, zodat hij zijn pannenlap kon repareren.

De mensen keken vreemd op toen de groep ganzen op zo’n gekke manier door de lucht vlogen. ‘Het lijkt wel of ze iets vasthouden!’ zei iemand en een ander riep ‘ik heb een alien gezien! Ze hebben vast die alien meegenomen!’, maar de volgende verklaarde hem voor gek want hij had Koos niet gezien en kon het niet geloven. De ganzen vlogen ondertussen, met Koos tussen hen in, naar een hoog gebouw. Koos was dankbaar en heel erg opgelucht dat de ganzen hem hadden geholpen, maar de ganzen vonden het vanzelfsprekend want hij was toch hun vriend! Koos repareerde in alle rust zijn pannenlap – gelukkig had hij altijd wat gereedschap bij zich in één van de zakken van zijn joggingpak – en kletste nog wat met de ganzen. Daarna wilde hij eigenlijk alleen maar zo snel mogelijk naar huis, want hij was nu wel klaar met de mensen en de aarde, hoewel hij de ganzen wel heel lief vond.

Hij bedankte de ganzen en ze vlogen nog een stukje met hem mee, totdat Koos te hoog vloog en de turbo-stand van zijn pannenlap aanzette. ‘Dag Koos!’ riepen ze. ‘Kom nog eens terug!’ Koos keek om en zwaaide naar de ganzen. Hij wist niet zo goed of hij nog wel een keer terug zou komen en dus riep hij alleen maar ‘bedankt voor alles! Vaarwel!’ En toen verdween hij het ruime heelal in…

Hoe het afgelopen is met Koos? Hij werd hartelijk onthaald op de planeet Xzibit, zijn thuis. Hij kon al zijn verhalen vertellen en iedereen vond hem heel heldhaftig en stoer. Hij ontmoette een leuk Xzibitiaans meisje en samen kregen ze een paar lieve kleine Xzibitiaantjes. En ze leefden natuurlijk nog lang en gelukkig!

(Ik hoop dat jullie het verhaal leuk vonden! Ik vond het een hele uitdaging, maar het was ook wel weer leuk!)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s