Oblivion.

Iedereen is wel eens ergens bang voor of heeft angsten. Ook als dat aan de buitenkant misschien wel helemaal niet zo lijkt. Zo heb ik eigenlijk bijna altijd wel een weerwoord en ben ik ontzettend spontaan, maar tegelijkertijd ben ik vanbinnen vaak in eerste instantie heel onzeker en bedenk ik soms wel 10 keer achter elkaar wat ik ga zeggen of hoe ik iets moet aanpakken, voordat ik de uitdaging daadwerkelijk aan ga.

Als je mij goed kent, weet je dat ik uitdagingen eigenlijk altijd aan ga. Soms duurt het wat langer en als het echt niet goed voelt doe ik het ook niet (zo sloeg ik een baan af omdat het absoluut niet goed voelde wat ik zou ga doen; daar heb ik nog steeds geen spijt van gelukkig), maar ik ga vrijwel altijd nieuwe uitdagingen aan. Als je iets niet ervaart, weet je niet hoe het is. Het kan best eng zijn – vaak is het ook gewoon hartstikke eng – maar als ik het niet probeer, bij voorbaat al, dan voelt dat meer als falen dan wanneer ik het geprobeerd hebt en misschien de eerste keer – of de eerste 10 keer – faal.

Naast mijn onzekerheid – die je trouwens wel opmerkt als je me goed observeert of wat beter/goed kent (ik ben meestal best makkelijk te ‘lezen’) – heb ik nog een angst. Misschien is ‘angst’ een groot woord, maar het is wel iets dat ik altijd probeer te voorkomen: vergetelheid. Oblivion, in het Engels. Ik vind het Engelse woord veel mooier dan het Nederlandse woord, vandaar de titel van dit artikel. Het doet me nu trouwens gelijk denken aan The Fault in Our Stars, waarin Gus’ grootste angst ook oblivion is. Het gevoel dat je bijvoorbeeld niet gemist wordt als je er niet meer zou zijn – of dat nu weggaan van een bepaalde plek of situatie betekent of echt overlijden.

Oblivion.
Een hele goede vriend van mij vroeg mij pas waarom ik een bepaalde status op Facebook had geplaatst. ‘Daar heeft de wereld niets mee te maken toch?’ zei hij en eigenlijk had hij wel gelijk. Maar is dat niet met alles zo wat je op Facebook plaatst? Als ik schrijf dat ik heel blij ben omdat het lekker weer is, mijn nieuwe laptop zo fijn is (en zo mooi blauw!) en het nieuwste Nicci French boek binnen handbereik ligt, wie gaat dat dan iets aan? Niemand eigenlijk, toch? Ik deel het omdat ik er blij van word. Daarom schrijf ik ook op mijn blog. En omdat het soms fijn is om samen met anderen over dingen na te denken en om anderen te inspireren of ook blij te maken. Ik denk dat vergetelheid voor mij ook een belangrijke reden is waarom ik schrijf en – hopelijk altijd – zal blijven schrijven; waarom ik mijn hersenspinsels en gedachtekronkels achterlaat op mijn stukje internet (of dat nu Facebook of mijn blog is) en waarom ik altijd een indruk achter wil laten bij mensen, ook in het echte leven. Juist in het echte, offline, leven.

Al sinds de middelbare school – of misschien wel eerder, maar sinds die tijd ben ik er bewust(er) mee bezig – vind ik het belangrijk om een indruk achter te laten. Ik wilde op de middelbare school niet zomaar iemand zijn die als een onbekende brugklasser de school binnenliep en 6 jaar later met een vwo-diploma op zak de deur uit zou lopen, zonder dat iemand me zou missen. Dat iedereen zou denken ‘Linda? Geen idee wie dat ook alweer was. Ze zal wel geen indruk op me achtergelaten hebben.’

Het is een belangrijke drijfveer voor mij om met mensen om te gaan, om nieuwe uitdagingen aan te gaan, om mijn relatie en mijn vriendschappen (en andere relaties) te blijven versterken en verdiepen. Dat ik, ook al is het maar in het leven van één of een paar personen, een verschil heb gemaakt. Iets heb betekend. Een indruk – of meerdere – heb achtergelaten. Dat ik heb kunnen laten zien wie ik echt ben, vooral als je me wat beter leert kennen maar het liefst ook na een eerste of een aantal van de eerste indrukken. Dat ik een positief verschil kan maken, op welke manier dan ook. En dat ik dan niet vergeten word, dat ik niet zonder betekenis of zonder gemist te worden – als is het maar door één iemand – of zonder ook maar ietsje opgevallen te zijn, weer wegga en in een andere situatie of omgeving stap. Dat zit gewoon niet in mij.

Vergetelheid, oblivion, is denk ik de reden waarom ik negen van de tien keer in situaties nieuwe uitdagingen en taken aanga en oppak, dat ik mezelf niet (meer – want ik deed het genoeg en soms nog steeds; ook als ik dat eigenlijk liever niet wil maar uit angst niet doorzet) in de weg zit en iedere dag met een lichte, gepaste trots in de spiegel kan kijken en mezelf onder ogen kan blijven komen. Ik heb gemerkt dat je, wanneer je jezelf niet meer recht in de ogen kan kijken, ook in de omgang met anderen vaak (erg) tekortschiet. En dat wil ik niet meer. Goed zorgen voor mezelf en daardoor ook goed zorgen voor anderen. Een indruk achterlaten en een verschil maken; het is één van de belangrijkste drijfveren in mijn leven. Om oblivion te voorkomen. Om niet vergeten te worden.

Heb jij ook last van oblivion, of ben ik de enige hier die indruk(ken) wil achterlaten bij anderen?

Advertenties

5 gedachtes over “Oblivion.

  1. Mooi stuk! Ik denk niet dat je het een angst moet noemen. Het kan een goede drijfveer zijn, zolang het je niet verkrampt, maar ik geloof niet dat dat bij jou het geval is. Het is voor mij ook herkenbaar, maar wel raar om te beseffen dat het veel minder belangrijk voor me is geworden sinds andere dingen, echte angsten, mijn leven zijn binnengedrongen. Ik concentreer me nu meer op de doelen die ik voor ogen heb zelf, zonder dat het me nog heel veel uitmaakt wat anderen van me denken. Als ik de doelen voor mezelf maar kan halen. Aan de andere kant ben ik steeds meer geneigd om juist wel in het openbaar te treden en geen blad voor de mond te nemen, omdat ik vind dat anderen zich ook eens meer moeten aantrekken van het onrecht in de wereld. Helaas maak je daar niet alleen vrienden mee.

    1. Dankjewel! Mooie reactie, ik denk ook wel dat het een drijfveer is, maar omdat het me soms angstig maakt heb ik het een angst genoemd. Misschien heb je wel gelijk inderdaad, het zet me aan tot nadenken.
      Ik denk dat het wel belangrijk is dat je voor jezelf op komt en op blijft komen, je kan nooit iedereen tevreden maken denk ik; zodra je je eigen doelen écht na gaat streven maak je niet alleen maar meer vrienden. Voor mij is dat meestal een teken dat ik op de goede weg zit.

  2. Tja. Oblivion. Da’s inderdaad een grote, herkenbare angst. Wil ook vaak iets doen/maken wat mensen mooi/goed vinden. Maar een misschien wel nòg grotere angst is dat mensen juist NIET mooi vinden wat ik maak. Daarom begin ik vaak aan dingen, maar maak nooit iets af omdat ik er zelf niet tevreden over ben, of er bij voorbaat al van uit gaat dat anderen er niets aan zullen vinden… 😥 #ikhaatdieonzekerheid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s