Be [-with-] someone that makes you happy | Gastblog

Twee weken geleden schreef Johan zijn eerste gastartikel voor mijn blog. In dit artikel stelde hij zichzelf voor. Zijn idee was in eerste instantie om ongeveer één keer in de maand een artikeltje te schrijven voor mijn blog, maar… Hij had inspiratie en schreef nú al een artikel!

Be with someone that makes you happy 

Suf dat dit in de titel van het hele artikel niet kan, maar officieel is dit dus de titel. Ik hoop dat dat duidelijk is geworden door de haakjes en de streepjes (: 
Tot zover mijn inbreng. Lees je mee naar wat Johan te vertellen heeft?

De quote boven deze blog kwam ik van de week tegen als plaatje op Twitter. Ik vond hem heel mooi (Linda zou zeggen: “diep!”) en heb hem meteen als omslagfoto op m’n Facebook gezet. Eigenlijk vooral als reminder voor mezelf.

foto 1

 

De quote is echt voor mij geschreven. Nou ja, misschien met een iets andere strekking dan. Ik ben iemand die misschien niet per se mét iemand wil zijn die mij gelukkig maakt, maar ik ben juist iemand die voor iemand anders iemand wil zijn die hem/haar gelukkig kan maken.

Ik ben van mezelf heel erg onzeker. Begin soms aan dingen maar maak het nooit af. Ik wil wel graag dingen delen met de wereld. Maar toch lukt het nooit zoals ik het wil. Altijd denk ik weer: “Wat vinden anderen ervan? Vinden ze het wel leuk? Zien ze het überhaupt?” En dus stop ik er maar weer mee. Dat geldt eigenlijk voor alles. Dat heb je ook vast gezien in mijn vorige gastblog (de link zie je bovenaan dit artikel). Ik vraag steeds om aandacht. Vooral positieve reacties. En om inspiratie omdat ik per se iets wil doen/maken/schrijven waar een ander blij van wordt.

Eigenlijk is dat met alles zo. Vaak begin ik ergens aan en maak het niet af. Ik ben er niet tevreden over. Vaak ook omdat ik (onbewust) denk dat een ander het niet leuk/mooi vindt. Zelfs al zeggen ze dan dat ze het wel mooi vinden, dan denk ik nog (misschien eveneens onbewust) dat ze dat alleen zeggen om me een plezier te doen.
Ook ben ik zelf vaak niet tevreden. Als ik bijvoorbeeld een bouwplaat maak, zie ik zelf dingen die er niet zijn volgens anderen. Ik zie meer lijmklodders dan papier. Zijn die er echt? Of verbeeld ik het me? Die ander zegt van niet. Maar zijn ze er dan echt niet? Of zeggen ze dat om me te motiveren om toch maar door te gaan? Ik weet het soms echt niet. Ik begin eraan omdat ik het wel leuk vind om te knutselen. Maar door dit soort dingen vergaat me die zin al snel.

Datzelfde geldt voor tekenen. Ik maak iets. Maar zie meer vlekken van handen en gummen dan mooie tekeningen. En ik ga het dan weer vergelijken met mensen die beter zijn (of lijken?) dan ik. En dus stop ik er maar weer mee.
En voor bloggen. Ik zie stomme, onsamenhangende verhalen die niemand boeien. Zo heb ik een eigen site waar ik wat blogs (die ik voorheen her en der op internet heb geplaatst) op wilde zetten. En een wordpress-pagina met hetzelfde idee.

En voor… nou ja, zoveel eigenlijk.

En dus verdwijnt heel veel onafgemaakt werk in de kast. Of in de prullenbak. Toen ik 3 jaar geleden op mezelf ging wonen en de kast op m’n slaapkamer ging leeghalen voor de verhuizing, kwam ik ik-weet-niet-hoeveel van dergelijke halve werkjes tegen.
Soms zelfs begin ik er niet eens aan. Ik loop bijvoorbeeld al maanden (zo niet, jaren) met een aantal ideeën voor een hele serie tekeningen. In m’n hoofd zitten ze al helemaal. Maar ik durf er niet eens aan te beginnen. Omdat ik toch weer bang ben dat het niet gaat lukken en niemand het mooi vind. Omdat ik zelf vind dat ik eigenlijk niet kan tekenen. En omdat ik het dan toch weer ga vergelijken. De tekeningen in mijn hoofd zijn in stijl en uitvoering zó, dat ik dat nooit kan. Zijn gemaakt naar tekeningen van andere die ik wel eens zie. Die skills hebben die ik (nog) niet heb…

foto 2

 

Ik moet dus meer gaan leven volgens dit tekeningetje (dat ik eveneens op Twitter heb gevonden). Proberen niet meer te letten op wat anderen vinden en gewoon doen wat ik zelf wil. Echt wil!
Zoals Linda schreef in haar laatste artikel: ‘De laatste jaren ben ik hier vooral mee bezig: meer inzicht krijgen in wie ik ben, waar ik voor sta en wat ik belangrijk vind en waar ik waarde aan hecht. Ik probeer me wat minder druk te maken om wat anderen van mij vinden en probeer ook gevoelig te zijn voor de dingen die mij raken. Dat klinkt heel raar, want als iets je raakt ben je er gevoelig voor toch? Ik bedoel dat ik er ook aandacht aan probeer te geven: waarom word ik bijvoorbeeld emotioneel van een bepaald liedje? Zo krijg ik meer inzicht in wat ik voel en wie ik ben en dat vind ik fijn. Ik vind het een goede gewoonte van mezelf.” En: “Ik wil meer genieten. Meer tijd nemen voor mezelf én voor anderen waar ik van hou. Veel mensen zien, maar ook de rust pakken die ik nodig heb om mezelf niet voorbij te lopen. Een beetje meer van mezelf houden. Ik ben meestal best tevreden als ik in de spiegel kijk, maar het kan geen kwaad om wat meer tegen mezelf te zeggen dat ik oké ben zoals ik ben en dat ik het waard ben. Dat andere mensen mij ook leuk vinden en als dat niet zo is, dat dat dan ook oké is omdat ik wel van mezelf houd en mág houden. Ik wil dus wat meer relaxen, me wat minder druk maken om dingen waar ik weinig of geen invloed op heb, en wat meer genieten.’

Dat vind ik zo’n mooie gedachte! Op zoek gaan naar jezelf en naar wat je zelf leuk vindt om te doen. Zonder je druk te maken wat anderen daar dan van vinden. Maar ja, hoe doe je dat? Heeft iemand tips en ideeën? Of ben ik nu alweer verkeerd bezig met hulp en meningen vragen van anderen…?

(note van Linda: ik vind het een open en eerlijk artikel. We zijn uiteraard benieuwd wat júllie denken! Herken je je bijvoorbeeld in het verhaal van Johan? Of heb je tips? Laat het weten!)

14 gedachtes over “Be [-with-] someone that makes you happy | Gastblog

  1. Over tekenen: lees deze site! En klik steeds op “Next” 🙂 En ja, er zijn altijd mensen die beter zijn, maar die zijn gewoon eerder begonnen…
    Er zijn vast ook zat dingen die jij goed kan (lezen, ademen, traplopen, sprinten naar de bus, fietsen, een bepaald gerecht koken, de perfecte chocolademelk maken, dat soort dingen!) en dingen waarvoor mensen jouw hulp vragen.

    1. Ik mag jou wel. Eindelijk iemand die positief reageert. En humor heeft. Haha, ja, ik kan heel goed ademen hoor 😉
      Dank je wel voor de link. Ik zal binnenkort eens gaan kijken. Hopen dat ik er een beetje uit kan komen. Mijn Engels is niet zo goed (lees; heel slecht), en zeker als ik moe ben zoals nu…

  2. Eens met mijn voorgangers. Meestal worden een aantal sessies wel betaald. En daar hoef je niet helemaal depressief voor te zijn hoor. Ken heel veel mensen die dat gedaan hebben omdat ze een beetje in de put zaten. En die waren verder oké en niet suïcidaal ofzo. Maar je moet wel je problemen willen oplossen. Alleen maar blijven herhalen dat je jezelf niet goed genoeg vindt worden mensen ook gek van. En dat levert alleen maar negatieve reacties op, nog verder van huis lijkt me.

  3. Roos en Margo: Dank voor jullie reacties. Tja, hulp gaan zoeken. Misschien wel een idee. Maar dat is best een grote (enge) stap. En ik denk niet dat de nood zó hoog is dat dat verzekerd gaat worden. Zelf betalen zit er niet in. Een cursus is hetzelfde probleem, daar heb ik geen geld voor…

    1. Hoi Johan
      Ben het met mijn voorgangers eens. Je klinkt een beetje wanhopig. Waarom moeten andere je leuk vinden? Linda vind je leuk. Je ouders waarderen je zo te lezen. Waarom moet heel de wereld dat ook vinden dan? Waarom geloof je niet in hun oordeel? Geloof trouwens ook dat andere eerder moe worden van mensen die blijven herhalen dat ze niks kunnen en dat ze niets weten te doen of dat ze nergens goed in zijn dan mensen die dingen uit durven te proberen ongeacht of ze super goed zijn of niet.
      Je komt over als iemand met een minderwaardigheidscomplex en misschien zelfs een beetje neerslachtig. Check je zorgverzekering eens. Een maatschappelijk werker is meestal gratis de eerste paar afspraken en zij kunnen je met een paar kleine tips al een eind de goede kant op helpen.

  4. Ik denk dat Roos hierboven gelijk heeft. Iedereen weet altijd hoe een ander dingen moet doen, de een zegt zus, de ander vindt dat je het zo moet doen. Misschien is het inderdaad goed om eens met een deskundige daar over te praten als je daar last van hebt. En niet met jan en alleman. Je kunt pas iemand anders geluk brengen als je zelf gelukkig bent. Eerst van jezelf houden en jezelf accepteren zoals je bent. Je bent een uniek mens en iedereen heeft wel dingen die hij anders zou willen. Als je b.v. graag wil tekenen maar je denkt dat je het niet kan (zou niet weten waarom niet…..) ga dan op een tekencursus waar je de kneepjes kan leren. Om maar een voorbeeld te noemen. En je tekent voor jezelf omdat je het leuk vindt. Maakt niet uit wat een ander er van vindt. Ik ben op kantklossen en kan het lang zo goed niet als de anderen maar ik doe het omdat ik het leuk vind. Het zelfde met het kaarten maken. Jouw moeder maakt prachtige kaarten, de mijne zijn heel gewoon maar ik vind het leuk om te doen. En dat is belangrijk.
    Groetjes, Margo

  5. Hoi Johan. Dit klinkt erg als een hulpkreet.. Als je werkelijk zo belemmerd wordt door een gebrek aan zelfvertrouwen, zoals je dit beschrijft, roept het bij mij de vraag op of je niet een keer met professioneel iemand (lees therapeut of psycholoog) daarover moet gaan praten. Die hebben vaak goede tips.. Misschien zou dat voor jezelf meer helpen ipv aan iedereen op social media te vragen wat je eraan kan doen? Lijkt mij alleen maar verwarrend want iedereen vindt toch iets anders en niemand heeft er echt verstand van.. Groetjes, Roos

  6. Waarschijnlijk lijkt Johan heel veel op mij. Ik ben ook heel onzeker en ben aan veel dingen begonnen die ik niet afgemaakt heb. Ik maak regelmatig kaarten waarvan ik zelf denk, wat is die lelijk dit kan echt niet. Als ik die aan jullie laat zien zijn jullie vol met complimenten. Dan denk ik ook heel vaak menen ze dit nauw of is het echt. Ook met het Rode Kruis werk denk ik dikwijls waar ben ik mee bezig en zien mensen wel wat ik doe. Totdat het op een goede dag bevestigd wordt en een vrijwilligersspeld krijgt voor al je werk en inzet. Dan voel je he eigen toch wel heel erg trots en gewaardeerd.
    Probeer zelf te genieten van wat je maakt of en doet en wees niet al te crities naar je zelf.

    1. Dank je voor je reactie. Ik wil inderdaad meer gaan proberen om gewoon dingen te doen en er van te genieten. Maar ik denk dat er op dit punt best nog een lange weg gegaan is. Heb op dit vlak toch een soort van minderwaardigheidscomplex, om het zo maar te noemen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.