Je ‘onbestemd’ voelen.

Ben ik de enige die dat wel eens heeft? Dat je een gesprekje met iemand voert over iets en dat het dan door je hoofd blijft spoken? Vast niet, toch?

Aan het begin van de week vroeg ik ineens terloops (is dat trouwens dubbelop?), tijdens een gesprekje over.. ik weet niet meer waarover, met een vriend, of hij zich wel eens ‘onbestemd’ voelde. Ik heb daar zelf wel eens last van namelijk. Hoewel hij aangaf dat hij dat regelmatig heeft, schoof ik het onderwerp weer van me af en ‘ging verder met mijn leven’, zoals ze dat zo mooi zeggen. Het bleef echter een beetje door mijn hoofd malen, zeker nu ik bezig ben met de Happy Challenge en het Day Zero Project: het waarmaken van mijn dromen. Ik probeer meer te genieten, minder te stressen en meer te doen wat ik zelf eigenlijk wil. Ik ben meer gaan werken aan mezelf en aan mijn dromen en ik leer mezelf in dit proces erg goed kennen. Het geeft me tegelijkertijd soms een onbestemd gevoel. Dat je niet weet waar je het eigenlijk allemaal voor doet. Herkenbaar? Ik hoop het. Of eigenlijk hoop ik het niet. Eigenlijk hoop ik dat je het gevoel hebt dat het allemaal wel de moeite waard is, dat je niets voor niets lijkt/denkt te doen. Dat jij de moeite waard bent. En dat wat jij te vertellen hebt en dat wat jij hier op deze wereld doet, de moeite waard is.

‘Christenen hebben toch sowieso een doel?’
Zoals de meesten van jullie wel weten, ben ik christen. Praktiserend christen ook trouwens: ik lees uit de Bijbel, ik probeer veel te bidden (maar dat lukt lang niet altijd), ik ga naar de kerk (meestal één keer per zondag) en ik ga samen met Johan één keer in de maand naar een BIjbelstudiegroep. Ik hou me verder bezig met evangelisatie- en recreatiewerk in de zomervakantie. Ik vind het allemaal hartstikke leuk, maar soms (best wel vaak eigenlijk) ook erg moeilijk. Het zou kunnen dat jullie denken dat ik nu altijd een doel heb in mijn leven. Ik leef immers door en voor God, en dankzij God, en als ik naar Zijn wetten en liefde leef kom ik na mijn dood in de hemel. Dit geloof ik absoluut, ik ben er zelfs zeker van, maar ik ben tegelijkertijd ook wel eens een twijfelkont. Ik twijfel niet (meer) aan het bestaan van God, maar ik twijfel wel eens aan mijn doel hier op aarde. Ik hou me ook vaak genoeg niet bezig met het dienen van God en het getuigen van mijn geloof. Ik denk ook niet dat alle situaties (en alle mensen!) daar voor geschikt zijn. Ik ben wat getuigen betreft meer een schrijver (via mijn blog of via Facebook deel ik nog wel eens wat) én een doener (evangelisatie- en recreatiewerk). Verder heb ik een lijstje met een aantal mensen waar ik regelmatig voor bid. Ik heb er vertrouwen in dat God mij kan gebruiken voor Zijn koninkrijk en dat is ook zeker iets wat ik ambieer in mijn leven. Tegelijk leef ik mijn alledaagse leven dat zeker niet altijd in het teken staat van God: ik studeer, ik werk, ik geniet, ik heb lief en ik ben ook wel eens ontzettende bitch. Ik loop mezelf wel eens voorbij en vraag me dan af waar ik mee bezig ben. En ja, ook ik voel me wel eens, soms wat meer en soms wat minder, onbestemd. Ik denk wel eens als ik bezig ben met een schoolproject of een tekst lees uit de Middeleeuwen: ‘waarom doe ik dit? wie is daarbij gebaat?’ Als ik een onderzoek doe wat ik misschien zelf wel helemaal leuk vind en mijn docenten ook, dan vraag ik me wel eens af (en ik niet alleen) wat anderen daar aan hebben. Johan zegt dan altijd ‘welke kankerpatiënt is hierbij gebaat?’ en dan denk ik ‘inderdaad, geen één. waarom doe ik dit dan?’ 

Waarom doen we wat we doen? 
Goede vraag. Ik weet niet of ik het antwoord wel weet. Ik denk het niet. Ik weet niet altijd waarom ik doe wat ik doe. Ik weet niet waarom ik omga met sommige mensen en waarom ik sommige mensen leuker vind dan anderen. Ik weet niet altijd waarom ik bepaalde keuzes maak, waarom ik mijn studie ben gaan doen (omdat ik het leuk vind natuurlijk, maar lang niet altijd, soms is het gewoon kut) en waarom ik op internet artikelen lees terwijl ik ze helemaal niet zo interessant vind. Ik weet soms zelfs niet waarom ik op zondagochtend in de kerk zit en aantekeningen maak bij de preek (dat doe ik te weinig, ik kan veel beter mijn aandacht erbij houden als ik dat wél doe), terwijl ik daarna mijn leven weer leef en woorden zeg die ik misschien beter niet zou kunnen zeggen. Ik kwets wel eens mensen en dan vraag ik me af waarom ik dat doe.

Misschien denk ik ook wel teveel na. Dat zou heel goed kunnen. Ik ben er eigenlijk wel zeker van. ‘I’ve been walking around all day, thinking, I think I have a problem, I think I think too much’ zong Maria Mena in het liedje Free. We zijn slechts mensen, we zijn kwetsbaar, gevoelig maar kunnen soms ook harteloos en wreed zijn. Iedereen voelt zich wel eens een druppel op een gloeiende plaat, maar in het leven van een ander kun je wel degelijk een verschil maken door een glimlach, een compliment, een luisterend oor of een helpende hand. Ik heb het verschillende keren mogen meemaken en lees er ook regelmatig over en dat bemoedigt me. Om het mensen naar de zin te maken. Om te blijven bidden voor die vriend die Jezus niet kent (en nog niet wil kennen). Om me in te blijven zetten voor mijn studie, voor mijn werk, voor mijn dromen en doelen. Voor mijn grote én mijn kleine dromen. Voor de mensen waar ik van hou en voor de mensen waar ik misschien wel wat meer van zou kunnen gaan houden. Zoals Jezus van mensen hield. Onvoorwaardelijk. Hoe moeilijk dat ook is. Het leven is de moeite waard, ook als je je soms onbestemd voelt. Jij bent de moeite waard, ook als je je soms onbestemd voelt. (En ja, dit is net zo goed een artikel voor mezelf bestemd als voor jullie!)

‘Cause I am fragile
I am hopeless
I’m not perfect
But I’m free

Die vrijheid kan zitten in heel verschillende dingen, maar wij mensen zijn in principe vrij. Op wat voor manier dan ook, ook jij bent vrij en mag vrij zijn. Leef je leven, maar vergeet niet te leven! En als je je onbestemd voelt, lees dan nog eens dit artikeltje, misschien heb je er iets aan. (Misschien ook niet, dan mag je het weer vergeten.) Loop jezelf niet teveel voorbij, maar sta eens stil bij waarom je bepaalde dingen doet. Dat mag best. Soms is dat best goed voor je. Dan sta je even bewust stil bij waarom je dingen doet en waarom je van sommige mensen houdt. En dat zorgt er vaak voor dat je ook weer beseft dat je leeft, dat je het waard bent om te leven en dat je je niet onbestemd hoeft te voelen!

6 gedachtes over “Je ‘onbestemd’ voelen.

  1. Wow, wat een mooie blog! (y)

    Die uitspraak van mij is wel een beetje uit z’n verband gerukt hoor. Ik zeg dat niet over wat jij doet. Meer als het in het nieuws weer eens over een of ander zinloos onderzoek gaat, dat miljoenen heeft gekost. 😛

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.